โม่หยางคลี่ม้วนคัมภีร์โบราณออกอย่างระมัดระวัง กวาดสายตาอ่านตัวอักษรเก่าแก่บนนั้น หัวใจเริ่มเต้นเร็วระรัว ลมหายใจพลันถี่กระชั้น
เพราะในคัมภีร์โบราณนั้น ไม่เพียงมีเคล็ดวิชาหลอมโอสถ แต่ยังมีตำรับโอสถกว่าร้อยชนิดอีกด้วย
โอสถมากมาย เพียงแค่ชื่อก็ล้ำเลิศเกินสามัญ ล้วนเป็นสิ่งที่โม่หยางไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน
ม้วนตำรานั้นเหลืองกร่ำไปตามกาลเวลา เพียงมองก็รู้ว่ามันเก่าแก่เหลือคณานับ ตำรับโอสถที่บันทึกไว้สาบสูญไปมากมาย ที่สำคัญคือใต้ตำรับแต่ละชนิดล้วนกำกับสรรพคุณและการใช้งานเอาไว้
มือทั้งสองข้างของโม่หยางสั่นเทา ในใจตื่นเต้นจนยากจะหาคำบรรยาย
เขาไม่เคยนึกฝันว่า ชั้นสองของหอคอยหินจะซ่อนขุมทรัพย์เช่นนี้ไว้
สำหรับผู้บำเพ็ญแล้ว การหลอมโอสถเป็นประหนึ่งการได้ครอบครองขุมคลังบำเพ็ญเพียรที่ไม่มีวันหมด
เขารู้ดีแก่ใจว่า คัมภีร์โบราณในมือนี้มีความหมายต่อเขาเพียงใด เมื่อมีเคล็ดวิชาหลอมโอสถและตำรับโอสถมากมายเช่นนี้ เพียงแค่มีวัตถุดิบที่ตรงกัน เขาก็จะสามารถเริ่มหลอมโอสถได้แล้ว
และเมื่อมีโอสถมาช่วย เส้นทางการบ่มเพาะของเขาจะเร็วรุดยิ่งขึ้น
เขาสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ ปิดคัมภีร์โบราณ แล้วเริ่มสำรวจหาทั่วบริเวณ
ทว่า สิ่งเดียวที่ทำให้เขาผิดหวังคือ คัมภีร์ซิงหวงในส่วนชั้นที่สองนั้นไม่ปรากฏให้เห็น กำแพงหอคอยโดยรอบไร้การเปลี่ยนแปลงใด ๆ โดยสิ้นเชิง
"เกรงว่าคงเพราะตอนนี้ขั้นพลังของข้ายังไม่เข้าสู่ขอบเขตสวรรค์ปราณ... ช่างมันก่อนเถอะ ฝึกฝนเคล็ดหลอมโอสถนี้ให้ชำนาญก่อนก็แล้วกัน..."