คำพูดของสตรีลึกลับทำให้โม่หยางสะท้านเยือกเย็นไปทั้งร่าง โดยเฉพาะเสียงหัวเราะแผ่วเบานั้น ทำให้โม่หยางรู้สึกเหมือนมีใบหน้าอสูรร้ายปรากฏขึ้นตรงหน้า
จนถึงตอนนี้ เขายังไม่ทันตั้งตัว
วิธีการของสตรีลึกลับนางนั้น โม่หยางไม่เคยแม้แต่ฝันถึง...
โม่หยางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนานครู่หนึ่ง เมื่อได้สติ เขารู้สึกอยากด่าคนให้ตาย
บ้าเอ๊ย นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ถูกคนอื่นยัดเยียดให้เป็นศิษย์โดยไม่รู้อะไรเลย ไม่ได้เห็นตัวก็ช่างมันไป แต่แม้แต่อาวุธสักเล่มก็ไม่ได้หลอกเอามา
ที่หนักกว่านั้นคือ เขาถูกปล้นแบงก์เงินไปอย่างน้อยสองล้านตำลึง
ศิษย์พี่หญิงลำดับที่หกนั้น ปกติดูท่าทางเย็นชา ผินผู้ออกห่างคน ทำเป็นไม่สนใจใคร โม่หยางฝันก็ไม่ฝันว่าสุดท้ายนางจะลงมือปล้นแบงก์เงินเขาเสียตรงๆ ฝีมือฉับไวไม่พอ ยังใจดำอำมหิตอีก
แต่โม่หยางได้แต่เก็บกดไว้ในใจ ไม่กล้าโพล่งออกมาแม้แต่คำ
สตรีลึกลับนางนี้ดูยังไงก็ไม่ใช่คนธรรมดา นิสัยช่างน่าสยดสยองเกินไป เขาไม่กล้ายุ่งด้วยเด็ดขาด
“แม่เจ้า ข้าโม่หยางชาตินี้คงสิ้นแล้ว ไอ้เฒ่าสารเลวที่แอบทำนายดวงชะตาให้ข้า รอให้ท่านปู่พบแกเมื่อไหร่ จะถลกเอากางเกงชั้นในแกมาให้ได้!” โม่หยางสบถด้วยความแค้น
เพิ่งสิ้นเสียง มือหยกขาวมือหนึ่งก็ยื่นมาไม่รู้จากที่ไหน บิดหูเขาจนลั่น แล้วยกเขาขึ้นมาทั้งตัว
โม่หยางแม้แต่ได้กลิ่นหอมอ่อนจางๆ แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะชวนสยองของนางข้างหูว่า “ศิษย์น้องเล็ก ให้ความเคารพอาจารย์ด้วย และก็ อย่าคิดไม่ซื่อกับศิษย์พี่ล่ะ!”
โม่หยางเจ็บจนหน้าเบี้ยว เหงื่อเย็นไหลท่วมสันหลัง ได้แต่รีบผงกหัวรัวๆ
“ศิษย์น้องเล็ก น่ารักจริงๆ!” จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะเช่นนี้ดังขึ้น แล้วมือนั้นจึงปล่อย