จี้หลิงซิวมาถึงบ้านฉัน แล้วเรียกร้องให้ฉันแต่งงานกับเขาใหม่
ตอนนั้นฉันกำลังกัดแทะขาหมู พลางคิดว่าจะเอาใจหนิงเฉียนโจวอย่างไรดี จะได้ชิงเมิ่งหว่านมาจากเขา เพราะฉันต้องจัดการหนิงเฉียนโจวให้ได้ก่อน
พอได้ยินจี้หลิงซิวพูดคำว่า “แต่งงานใหม่” ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฉันก็ไถลตกจากเก้าอี้ลงไปกองกับพื้น ขาหมูในมือยังสะดุ้งไปด้วย
เขาวางท่าราวกับอยู่เหนือคนอื่น “การได้แต่งงานกับฉันไม่ใช่สิ่งที่เธอใฝ่ฝันมาตลอดหรือไง?”
ถ้าเป็นชาติที่แล้ว ฉันคงซาบซึ้งจนแทบร้องไห้ เพียงเพราะได้แต่งงานกับเขา
แต่ตอนนี้ ฉันกลับรู้สึกว่ามันน่าขันสิ้นดี
“จี้หลิงซิว” ฉันลุกขึ้นจากพื้น หยิบขาหมูโยนลงถังขยะ “ฉันไม่รักคุณแล้ว”
เขาทำสีหน้าไม่ยี่หระ เพราะในความเข้าใจของเขา ความจริงที่ว่าฉันรักเขาจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
“ตระกูลจี้เป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ในเมืองผิงจิง ผู้หญิงจากครอบครัวพ่อค้าอย่างเธอได้แต่งงานกับฉันก็ควรพอใจแล้ว” เขาเต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่า
ฉันทั้งโกรธทั้งขำ
เขาคงยังไม่รู้สินะว่าหนิงเฉียนโจว ขุนศึกผู้ยิ่งใหญ่ เป็นพี่ชายของฉัน? ไม่รู้ว่าแม่ฉันเป็นนายหญิงผู้ดูแลจวนหนิง? ไม่รู้ว่าหนิงเฉียนโจวเติบโตมาจากการเลี้ยงดูของแม่ฉัน?
ก็แน่ละ แม่คลอดฉันแล้วก็หนีไปกับคนอื่น ตอนนั้นพ่อฉันเป็นเพียงพ่อค้าแผงลอยไร้ชื่อเสียงจากเหยียนเปียน ไม่มีใครรู้เรื่องในอดีตของแม่ฉัน
“ฉันไม่รักคุณแล้ว” ฉันจ้องตาเขาอย่างหนักแน่น เน้นทีละคำ “ได้ยินชัดไหม?”
“เล่นบทจับแล้วปล่อยจนพอหรือยัง?” เห็นได้ชัดว่าจี้หลิงซิวหมดความอดทนแล้ว
“ส่งแขก!” ฉันเอ่ยเสียงเย็น
คนรับใช้เชิญเขาออกไป จี้หลิงซิวพูดว่า “ให้เวลาเธอสองวันคิดให้ดี…”
“ไม่ต้อง! ฉันไม่เอาแม้แต่วันเดียว!” ฉันยกมือปิดหู ตัดเสียงน่ารำคาญของเขาออกไป ภาพที่เขาโหดร้ายไร้หัวใจต่อฉันในชาติที่แล้วยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้น ตลอดสิบปีที่แต่งงานกับเขา ฉันเหมือนเป็นม่ายทั้งที่สามียังอยู่ ต้องเจ็บปวดไปทั้งชีวิต เขายอมดีกับผู้หญิงที่ไม่เกี่ยวข้องกับเขา แต่กลับไม่ยอมดีกับฉัน ส่วนตอนนี้ เขาก็ยังทุ่มเททุกอย่างเพื่อผู้หญิงที่ชื่อเมิ่งหว่านคนนั้น
“คุณหนู ร้องไห้ทำไมคะ?” สาวใช้ตัวน้อยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ฉัน
ฉันเอาผ้าเช็ดหน้าปิดหน้าแล้วส่ายหัว
พอเช็ดน้ำตาจนแห้ง ฉันก็พลิกปฏิทินคำนวณวันเวลา ช่วงเดียวกันนี้ในชาติที่แล้ว เหมือนจะเกิดเรื่องใหญ่เกี่ยวกับหนิงเฉียนโจว ตอนเขาไปชมคอนเสิร์ต มีคนยิงปืนใส่จนแขนซ้ายบาดเจ็บ ตอนนั้นข่าวแพร่สะพัดไปทั่วหน้าหนังสือพิมพ์
ถ้าอยากกระชับความสัมพันธ์กับหนิงเฉียนโจว ฉันต้องยอมเสี่ยงทำอะไรบางอย่างเพื่อเขา ให้เขาติดหนี้บุญคุณก้อนโต แล้วเปิดใจยอมรับฉันเป็นน้องสาวอย่างแท้จริง ถึงตอนนั้นพอฉันขอเมิ่งหว่านจากเขา เขาคงต้องคิดให้ดีก่อน
“คุณหนู ทำไมจู่ ๆ คุณชายจี้ถึงพูดเรื่องแต่งงานใหม่ล่ะคะ?” สาวใช้ตัวน้อยถามอย่างไม่เข้าใจ
ฉันยิ้มเย็น ทำไมน่ะหรือ? ก็เพื่อเมิ่งหว่านของเขาน่ะสิ เงื่อนไขแลกเปลี่ยนที่หนิงเฉียนโจวเสนอคงเป็น ให้จี้หลิงซิวแต่งงานกับฉัน
ถ้าจะให้พูดถึงเหตุผล ฉันเดาว่าหนิงเฉียนโจวอยากอาศัยเรื่องแต่งงานของฉันกับจี้หลิงซิวผูกสัมพันธ์กับตระกูลจี้ แล้วดึงพ่อของจี้หลิงซิวมาเป็นพวก
ถึงอย่างไรพ่อของจี้หลิงซิวก็เป็นฝ่ายแข็งกร้าว ยืนกรานไม่ยอมเข้าข้างหนิงเฉียนโจว
เมื่อใช้กำลังไม่ได้ ก็ทำได้แค่ใช้ความสัมพันธ์ทางเครือญาติเข้าหาอย่างนุ่มนวล
ชาติที่แล้วฉันไม่เข้าใจความขัดแย้งระหว่างฝ่ายต่าง ๆ พ่อก็ไม่เคยยอมให้ฉันยุ่งกับเรื่องของผู้ชาย และไม่ยอมให้ฉันพบหนิงเฉียนโจวด้วย ฉันหลบอยู่ในห้องนอนเหมือนเต่าหดหัว ทุกคนต่างปกป้องฉันไว้ จนกระทั่งจี้หลิงซิวกระชากฉันออกจากกระดองเต่าแล้วทรมานฉันอย่างโหดเหี้ยม
ได้มีชีวิตอีกครั้ง ฉันถึงมองเรื่องหลายอย่างออก
ฉันไล่เรียงช่วงเวลาที่หนิงเฉียนโจวถูกยิงอย่างละเอียด แล้วไปสำรวจสถานที่ล่วงหน้า เพื่อให้มั่นใจว่าจะช่วยเขาไว้ได้โดยไม่พลาด
วันจัดคอนเสิร์ต ฉันให้พ่อหาบัตรเชิญมาใบหนึ่ง แม้พ่อจะไม่อยากให้ฉันไปพบหนิงเฉียนโจวเลยสักนิด แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ขวางฉันไม่อยู่ ฉันแต่งตัวสวยงามแล้วแทรกตัวเข้าไปในกลุ่มคุณนายกับคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ พวกคุณหนูผลัดกันแนะนำตระกูลตัวเองและแข่งกันอวดตำแหน่งขุนนางของครอบครัว ฉันระมัดระวังตัวปะปนอยู่ในกลุ่มนั้น แต่กลับเห็นจี้หลิงซิวผู้เอาแต่ใจเพราะเป็นที่โปรดปรานอยู่ท่ามกลางคุณชายจากตระกูลขุนนาง เขาคิดว่าฉันตามสะกดรอยเขาอย่างสุดความสามารถอีกแล้ว จึงถลึงตาใส่ฉัน
ฉันไม่สนใจเขา แล้วมองหาหนิงเฉียนโจว
ไกลออกไป ฉันเห็นหนิงเฉียนโจวยืนอยู่กลางฝูงชน มีขุนนางรายล้อมขนาบข้าง ส่วนเมิ่งหว่านยืนเป็นคู่ควงอยู่ใกล้เขา
เมิ่งหว่านสวมกี่เพ้าสีดำแดง เปิดแผ่นหลัง ประดับลายปักดิ้นทอง ราวกับกุหลาบหนามสีแดงเพลิงอันเย้ายวนในรัตติกาลที่เลื้อยพันหนิงเฉียนโจวไว้
ผู้หญิงที่ทั้งเซ็กซี่และเย้ายวนขนาดนี้ จะมีผู้ชายคนไหนไม่รักบ้างล่ะ
“ไม่รักคุณชายของเราแล้ว แล้วตามคุณชายมาถึงที่นี่ทำไม!” เสียงใสเสียงหนึ่งดังขึ้น
ฉันหันไปมอง สบกับดวงตาสุกใสราวแก้วของจี้หลิงซิว เขามีใบหน้าหล่อเหลา สวมชุดหางนกนางแอ่นสีขาวที่พอดีตัว ยืนตัวตรงสง่างามราวต้นสน ตรงคอเสื้อถึงสาบเสื้อประดับเข็มกลัดดอกแมกโนเลีย หยกขาวอมเขียวอ่อนเปล่งประกายแวววาว รัศมีสูงศักดิ์ของคุณชายตระกูลขุนนางแผ่ออกมาจนสัมผัสได้
ลูกน้องตัวติดตามด้านหลังเขายืดคอแล้วตะโกนใส่ฉัน “คนทั้งเมืองผิงจิงรู้กันหมดว่าคุณรักคุณชายของเรา!”
ฉันกลอกตา แล้วหมุนตัวเดินหนี
จี้หลิงซิวขยับมาขวางหน้าฉัน “คิดดีแล้วหรือยัง?”
ฉันตอบว่า “ฉันไม่รักคุณแล้ว! ไม่อยากแต่งงานกับคุณแล้วด้วย ฉันจะคืนเมิ่งหว่านให้คุณ! เข้าใจหรือยัง?”
เขาหัวเราะหยันเบา ๆ “แล้วเธอตามฉันมาที่นี่ทำไม?”
ฉันเบิกตาค้าง! เขาจะหลงตัวเองขนาดนี้ได้ยังไง? ฉันหัวเราะออกมาอย่างพูดไม่ออก “คุณคิดเข้าข้างตัวเองเกินไปแล้วมั้ง”
ฉันไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับเขา ใกล้ถึงเวลาแล้ว ฉันรีบร้อนไปหาหนิงเฉียนโจว แต่จี้หลิงซิวเอาแต่ขวางทาง ฉันโมโหจนผลักเขาเต็มแรง “หลีกไป!” เสียงไม่ได้ดังมาก แต่กลับบาดหูเป็นพิเศษในงานเลี้ยงที่สงบและหรูหรา
หางตาฉันเหลือบเห็นหนิงเฉียนโจวเหมือนจะปรายตามาทางนี้
จังหวะนั้นเอง! ฉันเห็นชายสวมสูทเนี้ยบคนหนึ่งควักปืนออกมาจากข้างในเสื้อ แล้วยิงไปทางหนิงเฉียนโจว
“พี่ชาย!” ฉันไม่สนอะไรอีก ผลักจี้หลิงซิวออกแล้ววิ่งไปหาหนิงเฉียนโจว ขณะที่มือปืนลั่นไก ฉันพุ่งเข้าไปขวางแนวกระสุน กระสุนลูกนั้นเจาะเข้าร่างฉันอย่างแม่นยำ แต่พวกนายทหารเห็นฉันพุ่งเข้าไป จึงเข้าใจผิดว่าฉันจะลอบสังหารหนิงเฉียนโจว แล้วยิงฉันจากด้านหลัง แรงกระแทกพาร่างฉันลอยไปชนด้านข้าง ก่อนจะล้มลงนอนจมกองเลือด
ให้ตายสิ ฉันคงถูกมือสังหารกับทหารของหนิงเฉียนโจวยิงตายร่วมกันแล้ว…
เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ว สถานที่จัดงานโกลาหลอย่างหนัก นายทหารกลุ่มหนึ่งคุ้มกันหนิงเฉียนโจวไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีใครเข้าใกล้เขาได้ เขาเป็นดั่งเทพผู้เย็นชาซึ่งอยู่ไกลสุดขอบฟ้า มองการเข่นฆ่าบนโลกมนุษย์อย่างไม่ไหวติง
ในวาระสุดท้าย ฉันเห็นใบหน้าตื่นตระหนกและเป็นห่วงของจี้หลิงซิวเลือนรางอยู่ตรงหน้า เขาคุกเข่าลงเรียกฉันเบา ๆ “สือเวย”
เสียงของเขาสั่นเครือ
ฉันอดร้องไห้ไม่ได้ มีชีวิตมาสองชาติ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินจี้หลิงซิวเรียกชื่อฉัน ผู้ชายเฮงซวยคนนี้
ฉันกลัวว่าจะไม่รอด จึงคว้ามือเขาไว้แน่น แล้วร้องไห้บอกว่า “อย่าทำร้ายพ่อฉัน อย่าฆ่าพ่อฉัน”
ใบหน้าของจี้หลิงซิวซีดเผือด ริมฝีปากขยับเหมือนกำลังพูดอะไรกับฉัน แต่ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย รู้สึกเพียงว่าเขาช้อนฉันขึ้นอุ้ม แล้วสติของฉันก็ค่อย ๆ ดับวูบไป
พอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็นอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล มือเล็ก ๆ ถูกใครบางคนกุมไว้แน่น
ฉันก้มลงมอง เป็นพ่อของฉันเอง
เขาฟุบอยู่ข้างเตียงอย่างเหม่อลอย มือผอมแห้งราวเถาวัลย์โอบรัดฉันไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“ฟื้นแล้ว…” เสียงสาวใช้ดังขึ้นด้วยความดีใจ “คุณหนูฟื้นแล้วค่ะ!”
พ่อได้สติขึ้นมาทันที ลูบแก้มฉันพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบหน้า “ลูกรักของพ่อ ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว เจ็บไหม? เจ็บตรงไหน รีบบอกพ่อเร็ว”
ฉันเจ็บจนพูดไม่ออก ใช้เวลานานกว่าจะเค้นคำสองคำออกมาได้ “หนังสือพิมพ์”
สิ่งแรกที่ฉันอยากทำหลังฟื้นคือดูหนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุด คนในบ้านรีบไปหามาให้ ฉันขยับไม่ได้ สาวใช้จึงกางหนังสือพิมพ์วางตรงหน้า ฉันถึงได้เห็นข่าวพาดหัวหน้าแรก
มือปืนคนนั้นถูกยิงเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ
เหตุยิงปืนครั้งนี้ไม่มีผู้เสียชีวิต มีเพียงผู้บาดเจ็บหนึ่งรายถูกนำส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน
ผู้บาดเจ็บโชคร้ายคนนั้นก็คือฉัน
ตอนนั้นแม้ฉันจะอยู่ห่างจากหนิงเฉียนโจวพอสมควร แต่ฉันอยู่ใกล้มือปืนมาก ฉันไปสำรวจตำแหน่งนั้นอยู่หลายครั้ง ถึงได้เข้าไปขวางกระสุนได้ทันเวลา
ฉันฝืนเปล่งเสียง “หนิง…เฉียนโจว…”
“เขาไม่เป็นไร” พ่อรู้ข่าวสถานการณ์ในที่เกิดเหตุแล้วจึงถอนหายใจ “อยู่ดี ๆ ทำไมต้องเอาตัวไปรับกระสุนแทนเขาด้วย? มีคนตั้งมากมายคอยคุ้มกันอยู่แล้ว ลูกจะทำอะไรโง่ ๆ แบบนั้นทำไม!”
“พ่อมีลูกสาวคนเดียวที่รักที่สุด ถ้าลูกเป็นอะไรไป พ่อจะมีชีวิตอยู่ต่อยังไง…”
น้ำตาของพ่อหยดลงบนหน้าฉันจนฉันลืมตาแทบไม่ขึ้น
“ลูกบาดเจ็บหนักขนาดนี้ หนิงเฉียนโจวกับแม่ของลูกกลับไม่สนใจเลยสักนิด แค่ส่งนายทหารยศนายพลมาดูแวบเดียว!” พ่อตบต้นขาตัวเอง “คนใจดำทั้งคู่! ลูกบาดเจ็บเพราะใครกัน!”
กระสุนที่ควรจะเจาะไหล่ซ้ายของหนิงเฉียนโจว ตอนนี้กลับทะลุไหล่ซ้ายของฉัน ชะตาชีวิตของเราสองคนราวกับเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกัน กลับมีจุดตัดซึ่งเกี่ยวพันกันขึ้นมาในวินาทีนี้ กระสุนเพียงนัดเดียวพาดผ่านชะตาของคนสองคน