“แต่ไอ้เด็กจี้หลิงซิวนั่นสิ” พ่อถอนหายใจ “ตอนลูกหมดสติ เขาเฝ้าอยู่ข้างนอกตลอด พอรู้ว่าลูกบาดเจ็บก็อุ้มลูกวิ่งไปโรงพยาบาล นับว่ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง”
ระหว่างที่กำลังพูด จี้หลิงซิวก็พาลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามา ลูกน้องถือกระเช้าผลไม้เข้ามาวางไว้ข้าง ๆ อย่างเป็นพิธีเป็นการ
พ่อฉันรู้กาลเทศะดี รีบขยิบตาส่งสัญญาณให้ฉันทันที จากนั้นก็พาคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไป ก่อนจากไปยังถลึงตาใส่อีกฝ่าย “ไอ้เด็กเวร! ถ้าแกยังกล้าทำให้ลูกสาวสุดที่รักของฉันเสียน้ำตาอีกแม้แต่หยดเดียว ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่! ฮึ!” พูดจบก็ลากลูกน้องของเขาออกไปด้วย
ฉันนอนนิ่งอยู่บนเตียง มองเพดานอย่างกระอักกระอ่วน
ในใจฉันด่าพ่อที่ทำอะไรตามใจชอบ เขาคิดว่าฉันยังรักจี้หลิงซิวอยู่ ก็เลยพยายามจับคู่เราสองคนเต็มที่ ใครจะรู้ว่าตอนนี้ฉันเกลียดเขามากแค่ไหน แต่แผลฉันเจ็บจนพูดไม่ไหว ได้แต่ปล่อยให้พวกเขาทำอะไรกันตามใจ
จี้หลิงซิวยืนอยู่ข้างเตียง ก้มมองฉันด้วยสีหน้าราวกับกำลังมอง “คนโง่” แล้วก็เงียบอยู่นาน
ฉันเองก็เม้มปากไม่พูด เขาไม่ได้ใจดีถึงขนาดมาเยี่ยมฉันหรอก เขาแค่กลัวว่าถ้าฉันตาย เมิ่งหว่านของเขาจะกลับคืนมาไม่ได้ต่างหาก
แม้แต่ตอนที่เขาพาฉันมาโรงพยาบาล ก็ทำไปเพื่อเมิ่งหว่านของเขาทั้งนั้น
เป็นอย่างที่คิด เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อนว่า “เธอสนิทกับหนิงเฉียนโจวมากหรือไง?”
ฉันหลับตา ไม่สนใจเขา
“ทุ่มเทดีนี่” เขาเหน็บแนมด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ฉันรู้ว่าเขากำลังประชดที่ฉันเอาตัวบังกระสุนให้หนิงเฉียนโจว เพราะเมื่อก่อนฉันเคยยอมลุยไฟฝ่ากองน้ำเดือดเพื่อเขาคนเดียว แต่ตอนนี้กลับยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อผู้ชายอีกคน ฉันไม่อยากสนใจเขาอยู่แล้ว แต่เสียงเถียงกันระหว่างสาวใช้ของฉันกับลูกน้องคนสนิทของเขาก็ดังมาจากทางเดิน
สาวใช้ของฉันพูดว่า “คุณหนูบาดเจ็บก็เพราะคุณชายของบ้านคุณทั้งนั้น!”
“เกี่ยวอะไรกับคุณชายของฉันด้วย?”
“ก็คุณหนูช่วยคุณชายของบ้านคุณเอาเมิ่งหว่านคืนมาไม่ใช่หรือไง ถึงได้พยายามเอาใจแม่ทัพน้อยหนิงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด! แค่นี้ยังดูไม่ออกอีกเหรอ!”
“คุณหนูของบ้านคุณรักคุณชายของเรามากเกินไปแล้วมั้ง?”
“...”
ฉันแทบกระอักเลือด อยากกระโดดลงจากเตียงไปจับสองคนนั้นโยนออกไปให้พ้น ๆ!
“คิดดีแล้วหรือยัง?” จี้หลิงซิวเลิกคิ้วน้อย ๆ สีหน้าราวกับฉัน “ยอมเสียสละเพื่อเขาอย่างที่ควรเป็น”
นี่เขากำลังบีบฉันให้ตายเลยหรือไง กลัวว่าฉันจะยังตายไม่พอใช่ไหม?
ฉันเลยหลับตา หันหน้าหนีไปเสีย
“พ่อค้าผู้มั่งคั่งในเมืองผิงจิงมีอยู่มากมาย” เขาพูดต่อเพื่อยั่วโมโหฉัน “ตระกูลสือก็เป็นแค่ตระกูลธรรมดาตระกูลหนึ่ง แต่ตระกูลจี้ของเราเป็นตระกูลผู้ดีที่โดดเด่นเหนือใคร การได้แต่งงานกับฉันเป็นวาสนาที่เธอสั่งสมมาหลายชาติ”
ได้ ๆ ใช่ ๆ คุณสูงส่ง ส่วนฉันต่ำต้อย
“ไม่อย่างนั้น เธอกลับมาแต่งงานกับฉันอีกครั้ง รอให้ได้หว่านหว่านคืนมาแล้วเราค่อยหย่ากัน”
ไอ้หมอนี่ไม่คิดถึงฉันเลยสักนิด ความสุขของพวกคุณถึงจะเป็นความสุข ส่วนฉันก็มีหน้าที่เป็นแค่เครื่องมือให้คุณแต่งงานครั้งแรก...ครั้งที่สอง...แล้วก็ครั้งที่สามหรือไง?
ฉันอดไม่ได้จนหัวเราะออกมาด้วยความโมโห แต่พอหัวเราะ แผลก็เจ็บแปลบ ฉันแยกเขี้ยว ร้องโอดโอยไม่หยุด
“หึ ดีใจขนาดนั้นเลยหรือ” เขาหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงหยอกเย้า “อย่าเพิ่งดีใจไป แค่เล่นละครตามน้ำเท่านั้น วันที่เธอออกจากโรงพยาบาลก็คือวันที่เราจะแต่งงานกันอีกครั้ง”
สีหน้าของเขาราวกับมั่นใจว่าจะต้องคว้าตัวฉันมาได้ เขาคิดว่าฉันดีใจเพราะ “จะได้แต่งงานกับเขาอีกครั้ง” และมีความสุขที่ได้เสียสละเพื่อเขา
เขาทั้งหยิ่งผยองและมั่นใจเต็มเปี่ยม
พูดจบเขาก็เดินจากไปทันที
ฉันเกร็งนิ้วเท้าจนแทบขดติดเตียงด้วยความอับอาย จะทำยังไงให้ภาพลักษณ์ “หมาคลั่งรัก” ในสายตาเขาเปลี่ยนไปได้กันนะ ไม่สิ ฉันจะเปลี่ยนความเข้าใจของคนทั่วไปที่มองว่าฉันเป็น “หมาคลั่งรัก” ได้ยังไง
ทุกคนคิดว่าฉันรักเขา ทุกคนคิดว่าทุกสิ่งที่ฉันทำก็เพื่อเขา
แม้แต่จี้หลิงซิวที่สมควรถูกฟ้าผ่าก็ยังหลงตัวเองคิดแบบนั้น
เมื่อก่อนฉันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ
แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้รักเขาแล้ว
ฉันเกลียดเขา รังเกียจเขา และกลัวเขา
ฉันแค่อยากหนีไปให้พ้น
ฉันครุ่นคิดแทบหัวแตกว่าจะเปลี่ยนภาพลักษณ์ “หมาคลั่งรัก” ของตัวเองยังไง สุดท้ายก็ตัดสินใจจัดการเรื่องหนิงเฉียนโจวให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยเอาเมิ่งหว่านกลับคืนมา ขอแค่คืนเมิ่งหว่านให้จี้หลิงซิวได้ ก็จะตัดต้นเหตุของโศกนาฏกรรมตระกูลสือ ฉันจะได้ตัดขาดกับจี้หลิงซิวอย่างสิ้นเชิง ไม่ต้องข้องเกี่ยวกันไปจนตาย
ฉันทบทวนทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหนิงเฉียนโจวในชาติก่อน ตอนที่เริ่มขยับตัวได้ สาวใช้ก็คอยพยุงฉันเดินช้า ๆ หลังคดีลอบยิงหนิงเฉียนโจว เหตุการณ์ต่อไปที่เกี่ยวข้องกับเขาน่าจะเป็นการจัดสอบคัดเลือกสักครั้ง
เขาเป็นคนออกข้อสอบด้วยตัวเอง เพื่อคัดเลือกนักเรียนโรงเรียนทหารที่มีความสามารถด้านการทหาร
ฉันอยากดึงดูดความสนใจของเขา อยากมีสิทธิ์พูดคุยกับเขาอย่างเท่าเทียม อยากเข้าไปอยู่ในใจเขา เป็นคนใกล้ชิดที่เขาไว้ใจ
“แม่ทัพน้อยหนิงเลือดเย็นจริง ๆ” สาวใช้พึมพำ “หลังคุณหนูเกิดเรื่อง ทางตระกูลหนิงก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย เย็นชาสิ้นดี”
ฉันทนเจ็บขยับไหล่ “ฉันคิดไปเองฝ่ายเดียว จะไปหวังให้คนอื่นแสดงท่าทีอะไรล่ะ?”
“ถ้าคุณหนูไม่เอาตัวบังกระสุนให้เขา ป่านนี้กระสุนนั่นคงยิงโดนเขาไปแล้ว!” สาวใช้บ่นอย่างขุ่นเคือง “อย่างน้อยก็ควรมาถามไถ่สักคำสิคะ”
“ยังไม่ถึงเวลา” ฉันนั่งลงข้างเตียง “ค่อย ๆ ทำไปทีละขั้นเถอะ”
อยู่ ๆ ก็มีน้องสาวโผล่มา แถมยังเอาของมีค่ามามอบให้ ทั้งยังเสี่ยงชีวิตช่วยเขา เขาย่อมต้องไตร่ตรองเจตนาของฉันให้ดี อย่างที่ว่า บุญคุณยิ่งใหญ่เกินไปก็กลายเป็นหนี้แค้น ถ้าฉันแค่ขอให้เขาคืนเมิ่งหว่านก็ไม่มีอะไร แต่เขาคงกลัวว่าฉันจะมีจุดประสงค์อื่น
เพราะอย่างนั้นเขาถึงยังไม่ลงมืออะไร คอยดูสถานการณ์ไปก่อน
ฉันค่อย ๆ รื้อฟื้นความทรงจำเกี่ยวกับข้อสอบชุดนั้น ในชาติก่อนฉันหลงเชื่อข่าวลือ คิดว่าจี้หลิงซิวจะไปเข้าสอบ เลยตั้งใจสนใจการสอบครั้งนั้นเป็นพิเศษ แต่สุดท้ายจี้หลิงซิวไม่ได้ไปสอบเลยสักนิด หมอนั่นไม่เห็นเรื่องพวกนี้อยู่ในสายตาด้วยซ้ำ
“ช่วงนี้ลูกน้องคนสนิทของตระกูลจี้แวะเวียนมาบ่อยนะคะ” สาวใช้พูด “คุณชายจี้รู้ตัวแล้วหรือคะว่าคุณหนูดีแค่ไหน? คนเสเพลกลับใจแล้วหรือไง?”
ฉันเบ้ปาก เขาแค่ทำให้คนนอกเห็นเป็นพิธีเท่านั้นแหละ
วันที่โรงพยาบาลแจ้งว่าฉันออกจากโรงพยาบาลได้ ฉันก็ลากสาวใช้หนีออกทางหน้าต่าง จี้หลิงซิวบอกว่าวันที่ฉันออกจากโรงพยาบาลคือวันที่เราจะแต่งงานกันอีกครั้ง ฉันไม่มีทางแต่งกับเขาเด็ดขาด!
ฉันเลยหลบไปให้ไกลที่สุด แต่เช้าตรู่ก็ส่งข่าวไปบอกพ่อ ฉันไม่กลับบ้านด้วยซ้ำ แอบใช้ชื่อปลอมสมัครสอบ แล้วปลอมตัวเป็นผู้ชายไปเข้าสอบคัดเลือกที่หนิงเฉียนโจวจัดขึ้น
ข้อสอบเหมือนกับที่ฉันจำได้ทุกประการ ในบันทึกชีวิตของหนิงเฉียนโจวมีการกล่าวถึงแนวคิดการออกข้อสอบของเขา รวมถึงคำตอบที่เขาพึงพอใจ คำตอบเหล่านั้นแสดงให้เห็นถึงสายตาทางยุทธศาสตร์อันยอดเยี่ยมและความคิดรักชาติ ตอนนั้นฉันประทับใจมาก
ฉันเขียนคำตอบที่หนิงเฉียนโจวพึงพอใจที่สุดลงบนกระดาษคำตอบอย่างละเอียดเต็มหน้ากระดาษ
การสอบครั้งนี้ไม่มีข้อจำกัด ใครก็ตามที่อ่านออกเขียนได้และรักชาติก็สมัครได้ หนิงเฉียนโจวจะตรวจข้อสอบด้วยตัวเอง ผู้ที่สอบผ่านจะได้เข้าเรียนในโรงเรียนทหารที่ดีที่สุด เพื่อฝึกฝนให้เป็นบุคลากรทางทหารที่มีความสามารถที่สุด
วันที่ประกาศผล ฉันคิดว่าตัวเองน่าจะได้ที่หนึ่ง แต่กลับไม่มีชื่อฉันอยู่บนประกาศผล
มีคนอื่นได้ตำแหน่งที่หนึ่งไป
ฉันผิดหวังจนทั้งคืนแทบนอนไม่หลับ เช้าวันถัดมา สาวใช้ก็วิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น “คุณหนู! คุณหนู! มีข่าวมาแล้วค่ะ!”
มีนายทหารมาเคาะประตูเรือนพัก แขกผู้มีเกียรติมาเชิญฉันไปพบด้วยตัวเอง
ฉันสวมชุดนอน ผมเผ้ายุ่งเหยิง ยืนพิงกรอบประตูด้วยสีหน้าตกตะลึง ถึงกับส่งคนมาตามฉันถึงที่เลยหรือ?! แปลว่ากระดาษคำตอบใบนั้นดึงดูดความสนใจของหนิงเฉียนโจวได้สำเร็จ! เขาสนใจฉันแล้ว!
“หนิงเฉียนโจวอยากพบฉันหรือ?”
นายทหารร่างผอมคนนั้นมองฉันอย่างประหลาดใจ คงไม่คิดว่าฉันจะพุ่งออกมาทั้งที่ยังสวมชุดนอน และยิ่งไม่คิดว่าเจ้าของกระดาษคำตอบที่เกือบได้คะแนนเต็มจะเป็นเด็กผู้หญิง
เขาก้มหน้าตรวจสอบชื่อและข้อมูลที่อยู่ของฉัน
“รอเดี๋ยว!” ฉันรีบวิ่งกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอน
จากนั้นฉันก็สวมเสื้อคลุมตัวยาวผ้าฝ้ายทอเนื้อหยาบ สวมเสื้อกั๊กสีเทาทับ มัดผมยาวขึ้นแล้วใส่หมวกแก๊ป แต่งตัวเหมือนเด็กผู้ชายจนไม่มีใครสังเกตเห็น ก่อนจะเดินตามนายทหารไปยังอาคารราชการอย่างเงียบ ๆ
เจ้าหน้าที่ในอาคารหลายคนหันมามองฉัน นายทหารร่างสูงใหญ่ยืนอย่างสง่าผ่าเผย บรรยากาศกดดันหนักอึ้งแผ่เข้ามาปะทะ กลิ่นโลหะและดินปืนเข้มข้นอบอวลอยู่ในอากาศ ฉันเผลอกำชายเสื้อแน่น ตั้งแต่วันที่ฉันเอาตัวบังกระสุนให้เขา เขาก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เลย ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไร อย่างน้อยก็น่าจะหวั่นไหวอยู่บ้าง
ฉันแอบให้กำลังใจตัวเอง
นายทหารพาฉันเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือ บนผนังมีแผนที่ติดอยู่ มีทั้งปืนและอาวุธยุทโธปกรณ์แขวนไว้ รวมถึงกระบะทรายจำลองแผนการรบ
แสงแดดสาดผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นเงาขาวนวล หนิงเฉียนโจวนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานใกล้หน้าต่าง รูปร่างสูงใหญ่กำยำ เขาก้มหน้าเขียนเอกสาร แสงย้อนจ้าส่องให้ปลายผมตรงขมับทั้งสองข้างที่เป็นสีขาวดูโดดเด่น ยิ่งขับให้เขาดูเย็นชาและหล่อเท่สุด ๆ
“แม่ทัพน้อยครับ” นายทหารเอ่ยอย่างลังเล ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ผู้เข้าสอบที่ทำข้อสอบชุดนั้น...พามา...พามาแล้วครับ”
บางทีนายทหารคนนี้อาจไม่ค่อยลังเลตัดสินใจเช่นนี้ หนิงเฉียนโจวจึงเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเย็นชา
นายทหารรีบก้มหน้าลงทันที แล้วกล่าวเสียงหนักแน่นว่า “พาตัวมาแล้วครับ”
ฉันทนสายตาเฉียบคมเย็นชาของหนิงเฉียนโจวไม่ไหว มันเหมือนห้วงลึกที่ดูดฉันให้จมดิ่งลงไป ทันทีที่นายทหารพูด ฉันก็เผลอหลบไปอยู่ข้างหลังเขา พยายามรวบรวมความกล้าอยู่นาน สุดท้ายจึงสูดหายใจลึกแล้วค่อย ๆ เดินออกไป
หนิงเฉียนโจวหรี่ตาลงเล็กน้อย
ฉันยิ้มเจื่อน ๆ ยกมือโบกให้เขา “พี่ชาย”
นายทหารดูอึดอัดใจเล็กน้อย รีบเสริมขึ้นมาว่า “แม่ทัพน้อยครับ ข้อสอบชุดนั้นเธอเป็นคนทำ ผมตรวจสอบแล้วครับ”
หนิงเฉียนโจวมีสีหน้าเคร่งขรึม กวาดตามองฉันอย่างทรงอำนาจ
แววตาเย็นเยียบลึกล้ำของเขาราวกับมองทะลุคำโกหกทั้งหมดได้ ไม่มีสิ่งใดเสแสร้งปิดบังได้ ความน่าเกรงขามนั้นทำให้ฉันแข็งค้างอยู่กับที่ทันที ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
แม้จะมีชีวิตมาถึงสองชาติแล้ว แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบุคคลในตำนานอย่างเขา ฉันก็ยังรับมือไม่ไหว ทว่ามาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันไม่มีทางถอยอีก
ฉันต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าข้อสอบชุดนั้นเป็นฝีมือฉันจริง ๆ
ฉันยิ้มราวกับต้องการคลี่คลายบรรยากาศ ทำท่าเหมือนมั่นใจในตัวเอง แล้วเริ่มท่องข้อสอบชุดนั้น ตั้งแต่โจทย์ไปจนถึงคำตอบ รวมถึงแนวคิดในการแก้ปัญหา ทุกถ้อยคำและความรู้สึกนึกคิดของฉันสอดคล้องกับความคิดลับ ๆ ของหนิงเฉียนโจวในชาติก่อนอย่างไม่มีผิดเพี้ยน คำตอบแทบจะแทงตรงใจเขาทุกข้อ
หลังท่องจบ ฉันก็กล้าสบตาเขาตรง ๆ
แต่สายตาทรงอำนาจของเขาบีบคั้นฉัน ค่อย ๆ กระเทาะความมั่นใจจอมปลอมของฉัน ทำลายการฝืนทำเข้มแข็งอันเปราะบาง ราวกับเขามองฉันทะลุปรุโปร่ง ฉันหดหัวเหมือนเต่า ค่อย ๆ มุดกลับเข้าไปในกระดอง
ในชาติก่อน ฉันเป็นเพียงคุณหนูในห้องหอที่ไม่ค่อยได้ออกจากบ้าน แม้จะเคยเรียนหนังสือในโรงเรียนสตรี แต่ก็ไม่เคยมีประสบการณ์ทำงาน และไม่เคยผ่านการต่อกรอันซับซ้อนที่ต่างฝ่ายต่างหลอกลวงกันเช่นนี้กับผู้ชายมาก่อน
ฉันหลุบตาลง มองพื้น
รอรับการตัดสินโทษ