ถ้ารู้ว่ามีความสัมพันธ์ชั้นนี้อยู่ ชาติที่แล้วฉันจะเสียเวลาไปทำอะไรให้ยุ่งยากตั้งมากมาย? มิน่าล่ะ ชาติก่อนหนิงเฉียนโจวถึงไม่ไว้หน้าแม้แต่ตระกูลจี้ แต่กลับยอมช่วยพ่อฉันครั้งใหญ่ ฉันยังนึกว่าพ่อมีเส้นสายกว้างขวางเสียอีก! ไม่คิดเลยว่าจะมีความสัมพันธ์ชั้นนี้อยู่ด้วย!
พ่อรีบติดต่อแม่ทันที แต่กลับถูกแม่ด่าว่าเป็นคนไร้กระดูกสันหลัง เพราะก่อนหน้านี้พ่อเพิ่งอาศัยเส้นสายของแม่ช่วยจี้หลิงซิวออกจากคุก ตอนนี้ยังจะให้แม่ช่วยเมิ่งหว่านอีก แม่จึงตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อและไม่ยอมพบหน้า!
ฉันคิดว่าแม่ที่หนีตามผู้ชายไป อย่างมากก็คงได้เป็นอนุภรรยาในจวนหนิง แต่ไม่คิดเลยว่าแม่จะเก่งกาจถึงขนาดฝ่าฟันอุปสรรคจนได้ขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่ผู้ดูแลจวนหนิง กุมอำนาจจัดการเรื่องในบ้านไว้ในมือ แม้แต่หนิงเฉียนโจวผู้ทรงอำนาจก็ยังต้องเรียกแม่ว่ามารดาด้วยความเคารพ
ท้ายที่สุดพ่อก็จนปัญญา จึงยกฉันมาเป็นข้ออ้าง บอกว่าฉันคิดสั้นเพราะเรื่องนี้ ท่าทีของแม่ถึงได้อ่อนลง เธอทักทายหนิงเฉียนโจว แล้วให้คนส่งจดหมายแนะนำตัวมาให้ฉัน บอกให้ฉันไปหาเขาที่โรงละครด้วยตัวเองเพื่อขอตัวเมิ่งหว่าน
ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วก่อนทะลุมิติมา หรือชาตินี้หลังทะลุมิติมา พ่อก็ไม่อยากให้ฉันพบหนิงเฉียนโจว แต่พ่อออกหน้าเองก็ไม่เหมาะ ฉันจึงต้องเป็นฝ่ายใช้ความสัมพันธ์ในครอบครัวเข้าหา ฉันรู้ว่าหนิงเฉียนโจวต้องการอะไร และฉันให้เขาได้
เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้ว ฉันก็ถือจดหมายแนะนำตัวที่แม่ให้มาเดินทางไปโรงละคร ได้ยินมาว่าหนิงเฉียนโจวเหมารอบที่นี่เพื่อดาราหญิงคนหนึ่ง โรงละครว่างเปล่าแต่มีทหารคุ้มกันแน่นหนา ทว่าเสียงเพลงและการร่ายรำกลับครึกครื้น ฉันไม่เคยพบหนิงเฉียนโจวมาก่อน เขาเป็นคนเก็บตัวอย่างยิ่ง ไม่ออกหน้าออกตา แม้แต่รูปถ่ายก็ไม่ยอมให้ลงหนังสือพิมพ์ เขาลึกลับและเคร่งขรึม
ทหารเหลือบมองชื่อผู้ส่งบนซองจดหมาย ก่อนจะวิ่งเข้าไปรายงาน
ผ่านม่านแสงระยิบระยับ ฉันเห็นนายทหารคนหนึ่งเดินผ่านแถวทหารสองแถว โน้มตัวเข้าไปใกล้ร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ชายคนนั้นสวมเครื่องแบบทหารสง่างามน่าเกรงขาม เส้นไหมสีขาวทองเลื้อยพันกันจากหัวไหล่ลงมาถึงสาบเสื้อราวกับมังกร กระดุมทหารสีเงินสะท้อนแสงระยิบระยับจับตาท่ามกลางแสงตะวัน
ไม่นาน หนิงเฉียนโจวก็เหลือบมองมาทางฉันผ่านเงาคนที่ไหววูบ ก่อนจะปรายตามองอย่างเฉยชา
แรงกดดันแผ่ซ่านเข้ามาจนไม่กล้าสบตา
หัวใจฉันเต้นกระหน่ำ จึงเผลอหลบไปหลังเสา
สายตาเย็นชาที่ทะลุทะลวงของเขาทำให้ฉันทนไม่ไหว ราวกับมีห่าธนูพุ่งเข้าใส่ น่าหวาดหวั่นเหลือเกิน
“คุณหนูสือ เชิญด้านในครับ” นายทหารคืนจดหมายแนะนำตัวให้ฉัน
ฉันค่อย ๆ โผล่หน้าออกมาจากหลังเสาเพื่อแอบมองหนิงเฉียนโจว เขาละสายตากลับไปแล้ว แสงตะวันทอดผ่านไหล่ข้างหนึ่งของเขา ท่วงท่าสงบนิ่งและสุขุมดูเป็นธรรมชาติ ราวกับผู้มีอำนาจที่มองทุกสิ่งเป็นเพียงของต่ำต้อย
ฉันสูดหายใจลึก เมิ่งหว่านเป็นคนที่พ่อส่งให้หนิงเฉียนโจว ฉันต้องพาเมิ่งหว่านกลับมา ตัดกรรมสัมพันธ์ที่ผูกฉันกับจี้หลิงซิวให้ขาด ฉันกำชายเสื้อแน่นแล้วเดินออกไป แม้จะได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบุคคลสำคัญที่คาดเดาไม่ได้คนนี้ ฉันก็ยังประหม่าเสียจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
ในความทรงจำของฉัน ตลอด 10 ปีต่อจากนี้ เขาไม่เคยตกจากแท่นบูชาเลยสักครั้ง…
หนิงเฉียนโจวไม่ได้มองฉัน เขาเอนกายพิงตั่งแกะสลักลายมงคลอย่างผ่อนคลาย สายตาทอดไปยังนักแสดงงิ้วที่สะบัดแขนเสื้อกว้างปลิวไสว หยกหรูอี้สีขาวเรียวบางซึ่งปักอยู่ในมวยผมของเขาเคาะราวพนักเก้าอี้เบา ๆ ตามจังหวะที่ไร้เสียง ดาราหญิงผู้มีท่วงท่าอ่อนช้อยข้างกายเขากลับมองฉันอย่างสงสัย ก่อนจะหัวเราะพลางปิดปาก “เด็กผู้หญิงคนนี้สวยจัง เหมือนตุ๊กตาเลย”
ฉันหัวเราะตาม ทำเสียงออดอ้อนเอาใจ “พี่เฉียนโจว”
เรียกด้วยคำยกย่องก็ห่างเหินเกินไป ส่วนเรียกชื่อเฉย ๆ ฉันก็ไม่กล้า เลยเรียกพี่ให้สนิทสนมหน่อย
เขาค่อย ๆ หันหน้ามามองฉันจริง ๆ สายตาคมกริบแต่เรียบเฉยเคลื่อนมาหา หัวใจฉันสะดุดวูบไปหนึ่งจังหวะ พอได้มองใกล้ ๆ
ผู้ชายคนนี้หล่อมาก!
ปลายผมข้างขมับของเขาขาวจาง ราวกับแสงตะวันไหลผ่านเส้นผม ทั้งที่ใบหน้ายังดูหนุ่มมาก แต่ผมสองข้างกลับเริ่มขาว สีขาวนั้นดูราวกับตั้งใจฟอกมา ทำให้เขาดูสง่างามและมีเสน่ห์แบบผู้สูงศักดิ์
เขาไม่มีสีหน้าใด ๆ เพียงมองฉันอย่างสบายอารมณ์ ราวกับเทพเซียนกำลังทอดสายตามองมดปลวก
“แม่แนะนำให้ฉันมาค่ะ” ฉันรวบรวมความกล้า ยกจดหมายแนะนำตัวในมือขึ้นแกว่ง “ฉันชื่อสือเวย มาจากเขตตะวันออกของเมืองผิงจิง แม่เป็นบุตรสาวคนรองของตระกูลจงแห่งจิงเป่ย พี่ชาย…”
เขาไม่พูดไม่จา ดวงตาเย็นชาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ดูเหมือนคำว่า “พี่ชาย” ที่ฉันเรียกจะล่วงเกินเขา ฉันถูกเขาจ้องจนขนลุก ต้องยอมรับว่าผู้ชายคนนี้หล่อเลิศที่สุดในบรรดาคนที่หล่อมาก ๆ แล้ว อาจเป็นเพราะผ่านการฝึกฝนในกองทัพมานาน คิ้วตาของเขางดงามแต่แฝงความแข็งแกร่ง โครงหน้าคมชัดได้รูป แนวกรามคมเข้ม ทั่วทั้งร่างราวภาพวาดอาวุธสงครามที่ถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง เขาดูราวกับมาจากอีกโลกหนึ่ง
ฉันแสร้งทำเป็นสบายใจ ทำท่าทางว่านอนสอนง่ายน่ารัก “พี่เฉียนโจว นี่เป็นของขวัญที่ฉันมอบให้ในวันพบกันครั้งแรกค่ะ”
แม้การปรากฏตัวของฉันจะกะทันหัน แต่ในเมื่อเขายอมพบฉัน แสดงว่าแม่คงบอกเรื่องของฉันให้เขาฟังล่วงหน้าแล้ว ในจดหมายแนะนำตัวก็ยังระบุด้วยว่าหนิงเฉียนโจวต้องดูแลฉันให้ดี
พูดจบ ฉันก็แบมือออก เผยภาพร่างตราหยกแผ่นดินซึ่งอยู่กลางฝ่ามือ “ฉันรู้ว่ามันอยู่ที่ไหนค่ะ”
ถ้าฉันจำไม่ผิด ช่วงเวลานี้ในชาติที่แล้วเขากำลังตามหาตราหยกแผ่นดินของราชวงศ์ก่อน ฉันเคยอ่านเรื่องราวความเป็นมาและจุดหมายปลายทางของตราหยกชิ้นนี้จากหนังสือพิมพ์ จึงรู้ว่ามันจะปรากฏขึ้นในปีไหน และย่อมรู้ที่ซ่อนของมัน
เขายังคงพูดน้อยเป็นคำ ๆ เพียงส่งสัญญาณด้วยมือ ดาราหญิงก็โน้มตัวลงจุดกำยานหลิงหลิงเซียงให้เขา
ความรู้ทั้งหมดที่ฉันมีเกี่ยวกับเขาจำกัดอยู่แค่ข้อความสั้น ๆ ในหนังสือพิมพ์ ในปีที่ 10 นับจากนี้ ผู้คนจะเขียนบันทึกเรื่องราวชีวิตของเขา แม้ฉันไม่รู้ว่าหนิงเฉียนโจวตัวจริงเป็นคนอย่างไร แต่ฉันรู้เส้นทางชีวิตของเขา
“อยากได้เมิ่งหว่านหรือ?” เขาหักกำยานหลิงหลิงเซียงครึ่งหนึ่ง ดวงตาลุ่มลึกคมกริบมองผ่านควันขาวพร่าเลือน ก่อนถามฉันอย่างสนอกสนใจ
ฉันพยักหน้า เขาไม่ถามว่าฉันเป็นใคร ไม่คุยเรื่อยเปื่อยเรื่องในบ้าน แต่เข้าประเด็นทันที ดูท่าแม่จะบอกเขาหมดแล้ว
“ยังไม่พอ” เขาเล่นกำยานหลิงหลิงเซียงในมืออย่างสบาย ๆ คิ้วที่ขมวดน้อย ๆ ดูเย็นเยียบ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยิ่งทำให้ท่าทีของเขาคาดเดาไม่ได้
ยังไม่พอหรือ? ตราหยกแผ่นดินของราชวงศ์ก่อนชิ้นนี้ยังแลกเมิ่งหว่านไม่ได้อีกหรือ?
ฉันถามอย่างสงสัย “ต้องทำยังไงพี่ถึงจะยอมปล่อยเมิ่งหว่านคะ”
“เธอแต่งงานกับจี้หลิงซิว”
ฉันถึงกับสำลักลมหายใจ จนไออย่างหนัก ฉันอุตส่าห์พยายามหนีจากจี้หลิงซิวแทบตาย แต่หนิงเฉียนโจวพูดแค่ประโยคเดียวก็ส่งฉันกลับไปจุดเดิมแล้วหรือ? นั่นไม่เท่ากับกลับไปเดินตามเรื่องราวในชาติที่แล้วหรอกหรือ?
ฉันเบิกตากว้าง ชี้ตัวเองอย่างตกใจ “ใครนะ? ฉันเหรอ? แต่งงานกับจี้หลิงซิว?”
หนิงเฉียนโจวมองฉันอย่างพินิจ แต่ไม่พูดอะไร
ฉันทำเสียงรังเกียจ “ถึงตายฉันก็ไม่แต่งกับเขา!”
ทหารสองนายพาจี้หลิงซิวเดินเข้ามาพอดี ฉันไม่เห็นว่าเขามา ฉันจึงยังพูดไม่ยั้ง ปากอ้อนวอนหนิงเฉียนโจว “พี่ชายคนดี อย่ามองว่าตอนนี้จี้หลิงซิวเป็นคนไร้ค่าเลยค่ะ ต่อไปเขาเก่งมาก! พี่กำลังเลี้ยงเสือไว้ให้เป็นภัยนะคะ”
ชาติที่แล้วจี้หลิงซิววางแผนทีละขั้น คิดคำนวณอย่างแยบยลเพื่อก่อกบฏแย่งชิงอำนาจ จนกลายเป็นผู้มีอำนาจที่ต่อกรกับหนิงเฉียนโจวได้ ผู้ชายคนนี้มีจิตใจลึกล้ำอย่างยิ่ง
พูดจบ ฉันก็รู้สึกได้ถึงสายตาเย็นเยียบจากด้านหลัง จึงหันกลับไปโดยไม่รู้ตัว แล้วเห็นใบหน้าของจี้หลิงซิวที่ซีดเผือดด้วยความอับอายและขุ่นเคือง เขามองฉันด้วยแววตาอดกลั้น
เขาตามมาที่นี่ได้ยังไง?
เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้ฉันพูดให้ร้ายเขาหรือเปล่า?
ฉันเพิ่ง…พูดว่าเขาเป็นคนไร้ค่า…
ฉัน…
ดาราหญิงพลันหัวเราะพลางปิดปาก คงเป็นเพราะคนทั้งเมืองผิงจิงรู้กันหมดว่าฉันรักจี้หลิงซิวจนคลั่ง ก่อนวันแต่งงานหนึ่งวัน ฉันเคยลงหนังสือพิมพ์เล่าเรื่องที่แอบรักเขา แล้วประกาศบอกคนทั้งเมืองว่า “ฉันรักจี้หลิงซิว”
แต่ผลกลับเป็น…
หลังจากฉันทะลุมิติกลับมา วันรุ่งขึ้นฉันก็หย่ากับจี้หลิงซิวอย่างเอิกเกริก
จี้หลิงซิวคงนึกไม่ออกว่าผู้หญิงที่เคยรักเขาจนแทบคลั่ง ทำไมจู่ ๆ ถึงได้รังเกียจเขาขึ้นมา
“แม่ทัพน้อยหนิง” จี้หลิงซิวประสานมือคำนับอย่างไม่อ่อนข้อ “เรามาทำข้อตกลงกันดีไหม”
เขากล้ามาหาหนิงเฉียนโจวถึงที่นี่เพื่อทำข้อตกลงได้ยังไง? พ่อของจี้หลิงซิวเป็นข้าราชการในเมืองหลวงของมณฑลที่ดูแลด้านนิติบัญญัติ แต่กลับเป็นปรปักษ์กับหนิงเฉียนโจว พ่อเขาสนับสนุนให้ใช้กฎหมายควบคุมอำนาจกองทัพท้องถิ่น ลดทอนอำนาจทางทหารของหนิงเฉียนโจว และยื่นเรื่องร้องเรียนต่อเบื้องบนซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยกล่าวหาว่าหนิงเฉียนโจวมีกองกำลังไว้ในมือมากเกินไปและคิดแบ่งแยกปกครองตนเอง
คำกล่าวหานี้แทบจะทำให้หนิงเฉียนโจวกลายเป็นกบฏ
เป็นเหตุให้หนิงเฉียนโจวติดอยู่ในเขตจิ้นเป่ย ขยับตัวไปไหนไม่ได้ เบื้องบนจับตาดูเขาอย่างใกล้ชิด
หนิงเฉียนโจวกักตัวเมิ่งหว่านไว้ คงเพราะต้องการใช้เธอเป็นตัวประกันเพื่อจับจุดอ่อนของจี้หลิงซิว และนั่นเท่ากับกุมจุดตายของศัตรูทางการเมืองไว้
เดิมทีฉันอยากฟังว่าพวกเขาจะตกลงอะไรกัน แต่ทหารกลับพาฉันออกไปกะทันหัน ก่อนจากไป ฉันหยิบกระดาษแผ่นเล็กจากกระเป๋า เขียนบอกที่ซ่อนของตราหยก แล้ววางไว้ข้างหนิงเฉียนโจวเบา ๆ
ฉันไม่รู้ว่าจี้หลิงซิวกับหนิงเฉียนโจวตกลงทำอะไรกันแน่ แต่หลังจากจี้หลิงซิวกลับจากโรงละคร เขาก็เริ่มตามจีบฉันอย่างบ้าคลั่ง
ทำเอาฉันตกใจแทบแย่