หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ เขาก็หัวเราะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงทอดยาว บรรยากาศหนักอึ้งเย็นเยียบราวน้ำหยดกลายเป็นน้ำแข็งพลันสลายไป ฉันเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แล้วก็เห็นเขาเริ่มพลิกดูข้อสอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนถามขึ้นลอย ๆ ว่า “ปีที่เท่าไรในรัชศกเฉินฮว่าที่เกิดการปฏิรูปซิงเต๋อ”
“ปีที่ 12 ค่ะ”
“จุดเปลี่ยนของสงครามซินหลัว”
“สวี่ลี่ก่อกบฏค่ะ”
“รากฐานของการฟื้นฟิ่งจิ่งเหวิน”
“มนุษยธรรมเข้ามาแทนที่เทวธรรมค่ะ”
ดูเหมือนเขาไม่เชื่อว่าฉันเป็นคนทำข้อสอบชุดนั้น จึงถามคำถามง่าย ๆ ที่ใช้หยอกเด็กเป็นระยะ พอเห็นฉันตอบได้คล่อง เขาก็เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “เหตุจลาจลจิ่นอัน จะแก้ความหมายว่าอย่างไร”
ฉันเม้มปาก ไม่ตอบ คำถามข้อนี้ดูเหมือนสุ่มถาม แต่กลับเจาะจงและยากจะตอบ คนในรัฐบาลต่างเงียบกริบเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เบื้องหน้า “เหตุจลาจลจิ่นอัน” เป็นผลพวงจากกองทัพท้องถิ่นสู้รบกันเอง แต่ความจริงแล้ว หลังจิ่นอัน โจรโฉดที่ทำชั่วสารพัด ยอมรับการเกลี้ยกล่อมให้วางอาวุธ เขาก็ถูกฟอกประวัติและปั้นแต่งให้กลายเป็นวีรบุรุษผู้รักชาติ จนมีอำนาจทัดเทียมกับหนิงเฉียนโจว ดูเหมือนจิ่นอันจะมีความแค้นลึกล้ำกับหนิงเฉียนโจว จึงคอยขัดขวางเขาไปเสียทุกเรื่อง
เมื่อเห็นฉันจนมุมกับคำถาม
หนิงเฉียนโจวก็ถามอย่างไม่เร่งร้อนว่า “แล้วจะปิดฉากอย่างไร”
คำถามนี้คลุมเครือ ราวกับถามว่าฉันจะลงเอยกับคำโกหกของตัวเองอย่างไร แต่ฉันกลับรู้สึกเลือนรางว่าเขากำลังสื่อถึงสถานการณ์ปั่นป่วนที่เกิดขึ้นในตอนนี้ และถามถึงวิธีปิดฉากมัน เป็นคำถามที่มีความหมายสองชั้น
นี่เป็นคำถามนอกเหนือเนื้อหา ไม่มีอยู่ในข้อสอบเลย
ฉันประหม่าเสียจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ มือคอยขยำชายเสื้อไม่หยุด พวกผู้มีอำนาจเหล่านี้ยังตกอยู่ในวงล้อม หาทางฝ่าทางตันไม่ได้ แล้วเด็กสาวอายุ 15 อย่างฉันจะตอบได้อย่างไร แต่ชาติที่แล้วฉันผ่านเหตุการณ์พลิกผันครั้งใหญ่ในช่วงสิบปีต่อจากนี้มาแล้ว จึงรู้ดีว่าหนิงเฉียนโจวใช้วิธีการเด็ดขาดเพียงใด และยุคสมัยนี้กำลังมุ่งหน้าไปทางไหน
ฉันแอบเงยหน้ามองเขา
เขาไม่เหลือเค้าความน่าเกรงขามดุดันอย่างที่เคย สีหน้ายังคงสงบนิ่ง มองฉันอย่างเรียบเฉย มุมปากคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ปากกาหมึกซึมในมือเคาะโต๊ะเป็นจังหวะห่าง ๆ ราวกับเข็มนาฬิกาที่เดินติ๊กต่อก กำลังรอให้ฉันตอบ
ฉันพูดว่า “ยุแยงให้จิ่นอันกับคนเบื้องบนแตกคอกันค่ะ”
ปากกาด้ามนั้นยังคงเคาะโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ
ฉันพูดต่อว่า “จากนั้นก็ลอบสังหารจิ่นอัน โดยอาศัยมือชาวต่างชาติค่ะ”
เสียงเคาะปากกาพลันหยุดลง
ฉันไม่กล้ามองเขา ยืดหลังแข็งทื่อแล้วเดินไปที่แผนที่ ชี้ไปยังพื้นที่ต่าง ๆ บนนั้น พลางแปลงเหตุการณ์สำคัญที่กำลังจะเกิดขึ้นในชาติที่แล้วให้กลายเป็นแผนการและข้อวิเคราะห์ของตัวเอง อธิบายให้เขาฟัง
แม้แต่วิธีปิดฉากสถานการณ์ที่แตกแยกเป็นเสี่ยง ๆ ฉันก็พูดแตะไว้เล็กน้อย
เพราะทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เขาทำสำเร็จทีละอย่างในชาติที่แล้ว
แต่ฉันไม่กล้าบอกทุกอย่าง จึงปิดบังไว้ครึ่งหนึ่ง พูดออกไปเพียงครึ่งหนึ่ง
พอพูดจบ ฉันก็เหลือบมองเขาอย่างกระวนกระวาย รอฟังคำตอบ
บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงัดและชวนพิกล หนักอึ้งจนแทบเย็นเยียบเป็นน้ำแข็ง หนิงเฉียนโจวไม่พูดอะไร เขานิ่งงันอยู่ท่ามกลางแสงเงา ราวกับมีแสงห่อหุ้มทั่วร่าง ไม่ขยับแม้แต่น้อย ทว่าฉันสัมผัสได้ชัดเจนถึงจิตสังหารอันโชติช่วงที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา
ฉันฝืนทำใจให้สงบ
นายทหารที่พาฉันมามองฉันแวบหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและตกตะลึง
“ใครบอกว่าผู้หญิงจะเป็นทหารไม่ได้ล่ะคะ” ฉันพยายามรักษารอยยิ้มไว้ แววตาเจือความขบขัน “ข้อสอบชุดนั้นฉันทำจริง ๆ นะคะ”
แสงแดดนอกหน้าต่างสว่างจ้าจนแสบตา มองสีหน้าเขาไม่ชัด ทว่าจิตสังหารที่คล้ายมีคล้ายไม่มีนั้นยังคงลอยวนอยู่รอบตัว หนิงเฉียนโจวยกมือขึ้นเล็กน้อย
นายทหารคนนั้นหันมาหาฉันทันที “คุณหนูสือ การสัมภาษณ์วันนี้พอแค่นี้ก่อนครับ”
เขาไม่รอให้ฉันตอบ รีบพาฉันออกไป แล้วส่งฉันกลับบ้าน ระหว่างทางฉันถึงบ้านจึงพบว่าเสื้อผ้าเปียกชุ่มไปหมด เสื้อชั้นในเย็นชื้นแนบแผ่นหลัง ร่างกายอ่อนปวกเปียกจนต้องนั่งลงบนเก้าอี้
“คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างคะ” สาวใช้ตัวน้อยใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนใบหน้าฉัน “แม่ทัพน้อยหนิงพูดอะไรหรือเปล่าคะ”
ฉันส่ายหน้า อ่านใจหนิงเฉียนโจวไม่ออก “รอดูสถานการณ์ไปก่อนเถอะ”
แต่หนิงเฉียนโจวอดทนเก็บงำท่าทีได้ดีเหลือเกิน ฉันจับตาดูความเคลื่อนไหวของเขา ส่วนเขาก็ดูเหมือนกำลังจับตาดูฉันอยู่เหมือนกัน
ทั้งที่ฉันสอบได้ที่หนึ่ง เขากลับไม่ประกาศอันดับให้ฉันด้วยซ้ำ กระทั่งไม่ยอมให้คนนอกล่วงรู้ว่ามีข้อสอบที่ได้คะแนนเกือบเต็มชุดนั้นอยู่
หลังจากสัมภาษณ์ฉันด้วยตัวเอง เขาก็เงียบหายไป
ปล่อยให้ฉันรอเก้อ
ฉันไม่ยอมแพ้ ชิงลงมือก่อนเขา ทำเรื่องใหญ่ต่อเนื่องกันหลายเรื่อง
อย่างเช่น ฉันส่งข่าวไปบอกเขาล่วงหน้าโดยไม่เปิดเผยชื่อ สกัดแผนทรยศภายในกองทัพก่อนเกิดศึกได้สำเร็จ
อย่างเช่น ของขวัญวันเกิดที่เขาคิดเตรียมไว้ให้ผู้ใหญ่ระดับสูงอย่างแหวกแนว ฉันกลับชิงมอบของขวัญที่สื่อความหมายเดียวกันไปก่อนในงานเลี้ยงวันเกิด
อย่างเช่น อาวุธยุทโธปกรณ์ของศัตรูกลุ่มนั้นที่เขาวางแผนจะสกัด ฉันพาคนจากสำนักคุ้มภัยไปหาที่ซ่อนของอาวุธเหล่านั้นได้ก่อน แล้วลอบขนย้ายในยามค่ำ
ฉันชิงลงมือก่อนเขาทุกเรื่อง คอยแสดงไมตรีให้เขาไม่หยุด ขณะเดียวกันก็ “แข่งขัน” กับเขาไปด้วย พยายามทำให้เขาเห็นฉันอยู่เรื่อย ๆ และสะสมไพ่ต่อรองที่มีมูลค่าแลกเปลี่ยนกับเขาได้ เหตุผลที่ฉันกล้าทำถึงขนาดนี้ ก็เพราะแม่ของฉันมีฐานะสำคัญในตระกูลหนิง ต่อให้ฉันล่วงเกินหนิงเฉียนโจว เขาก็ไม่ลงมือเอาชีวิตฉันง่าย ๆ
ในที่สุดเขาก็เคลื่อนไหว นายทหารคนนั้นนำบัตรเชิญมาส่งให้ฉัน
“แม่ทัพน้อยเชิญคุณหนูสือร่วมรับประทานอาหารค่ำครับ”
ฉันถือบัตรเชิญไว้ พลางมองมันอยู่นาน ช่างยากเย็นเหลือเกิน กว่าจะเขย่าคนใหญ่คนโตอย่างเขาให้สะเทือนได้ คนที่มีชีวิตมาสองชาติอย่างฉันแทบต้องทุ่มเทจนหมดแรง
ฉันตอบรับคำเชิญด้วยความยินดี
ก่อนออกจากบ้าน ฉันกลัวว่าพอถึงช่วงสำคัญแล้วจะขี้ขลาดเสียก่อน จึงกระดกเหล้าไปหลายอึกเพื่อเรียกความกล้า
แต่กลับถูกจี้หลิงซิวขวางไว้ตรงประตู
หมอนี่มาถึงที่นี่ได้ยังไง!
เขาหน้าตึงเขียว “หว่านหว่านถูกซ่อนตัวไว้แล้ว”
ฉันไม่พูดอะไร
เขาคว้าข้อมือฉันแล้วลากออกไป
ฉันถามว่า “จะพาฉันไปไหน”
เขาตอบว่า “ไปแต่งงานกัน”
“ปล่อยฉันนะ” ฉันดิ้นขัดขืนสุดแรง “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้รักคุณแล้ว! ฉันไม่แต่งงานกับคุณ!”
“จะรักหรือไม่รักก็ไม่สำคัญ” ดวงตาเขาลุกโชนด้วยความโกรธร้อนรน เน้นคำทีละคำ “ความปลอดภัยของหว่านหว่านสำคัญที่สุด”
ฉันจ้องเขานิ่ง ๆ บางทีเพราะไม่เคยเห็นจี้หลิงซิวโกรธมาก่อน ฉันจึงใจลอยไปชั่วขณะ ชาติที่แล้วเขามักทำท่าเย็นชาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่เคยแสดงอารมณ์เกินจำเป็น ความเย็นชาเงียบงันอันน่ากลัวของเขาครอบคลุมชีวิตอันเหลวไหลของฉันมาตลอด
บางทีอาจเป็นเพราะชาติก่อนฉันเชื่อฟังเขาทุกอย่าง ยอมปล่อยให้เขาทำตามใจ
เมื่อได้เกิดใหม่อีกครั้ง การต่อต้านและขัดขืนของฉันทำให้ได้เห็นอารมณ์สุขทุกข์ของเขา
ความเอาแต่ใจเพราะถูกตามใจของเขา
ระหว่างที่ทั้งคู่ยังยื้อกันอยู่ นายทหารคนนั้นก็ก้าวเข้ามาช้า ๆ ยืนขวางหน้าฉัน จับแขนจี้หลิงซิวแล้วคลายมือเขาออกอย่างมั่นคง “คุณจี้ กรุณาสำรวมด้วยครับ”
จี้หลิงซิวมีสีหน้าเรียบเฉย ยกมือปัดแขนเสื้อบริเวณที่นายทหารแตะต้อง “ถ้าผมจำไม่ผิด คุณเป็นลูกสมุนของหนิงเฉียนโจว”
สีหน้าเอาแต่ใจเพราะถูกตามใจของเขากลับมาอีกครั้ง “ถ้าพูดถึงยศ หนิงเฉียนโจวยังต่ำกว่าพ่อผม ถ้าพูดถึงฐานะ หนิงเฉียนโจวถือกำลังทหารไว้ในมือ ย่อมถูกสงสัยว่าจะแบ่งแยกดินแดนปกครองตนเอง ถ้าพูดถึงความสัมพันธ์ ผู้หญิงแซ่สือเป็นอดีตภรรยาของผม”
นายทหารคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉันชิงเอ่ยขึ้นก่อน “จี้หลิงซิว ให้เวลาฉันหน่อย ฉันจะส่งเมิ่งหว่านกลับไปให้คุณ”
ฉันรู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด จึงไม่โต้เถียง รีบเดินจากไป
เมื่อมาถึงร้านอาหารที่จัดงานเลี้ยง ฉันก็ยืนตะลึงอยู่กับที่ หนิงเฉียนโจวกินข้าวทีต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยหรือ ถึงกับเหมาร้านอีกแล้ว!
ด้านนอกร้านอาหารหรูมีคนยืนเฝ้าอยู่สองฝั่ง ด้านในก็มีทหารคอยคุ้มกัน…
ไม่มีลูกค้าแม้แต่คนเดียว
ท่ามกลางความสว่างพร่างพรายและความหรูหราฟุ่มเฟือย กลับเงียบเหงาอย่างน่าประหลาด ฉันมองเห็นหนิงเฉียนโจวนั่งอยู่ตรงกลางร้านจากระยะไกล กำลังมองกระดาษซองจดหมายแผ่นหนึ่ง
เขาสวมเครื่องแบบทหารที่ดูสง่างามน่าเกรงขาม ท่วงท่าน่าเกรงขามจนไม่มีใครกล้าล่วงเกิน เปลือกตาที่ลดต่ำดูสงบนิ่งราวค่ำคืนเงียบสงัด โคมไฟระย้าระยิบระยับไหวแกว่งเบา ๆ เขานั่งนิ่งอยู่ใต้แสงไฟสว่างจ้าราวกับภาพวาด ใบหน้าด้านข้างงดงามเหลือเกิน
ฉันรู้สึกเสมอว่าเขาเป็นคนบนเมฆา ไม่ยอมก้าวลงสู่โลกมนุษย์เลย