เย่ซิวหย่งกล่าวต่อว่า “อ้อจริงสิ ถวนถวนไม่ได้กำลังตามหาอาจารย์กับอาจารย์หญิงอยู่หรือ? รอข้าเข้าไปแล้ว จะช่วยตามหาให้ถวนถวนดีหรือไม่?”
หนิงถวนถวนพลันเบิกบานใจ “จริงหรือ? ขอบคุณพี่ชาย!”
“ท่านลุง ช่วยตามหาอาจารย์ให้ข้าด้วยได้หรือไม่?” หนิงถวนถวนหันไปมองชายเคราครึ้ม อาจารย์หญิงบอกว่าคนมากย่อมมีพลังมาก!
ชายเคราครึ้มรีบตบอกให้คำมั่น “วางใจเถิด ข้าหลิวจงหยวนจะพยายามตามหาให้เต็มที่! แต่ว่า เจ้ารู้ชื่ออาจารย์กับอาจารย์หญิงหรือไม่? หรือมีภาพวาดหรือเปล่า?”
ได้ยินเช่นนั้น หนิงถวนถวนก็ห่อเหี่ยว ก้มหน้าลง ทันใดนั้นคล้ายคิดอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาพลันเป็นประกาย “ข้ารู้! อาจารย์เรียกอาจารย์หญิงว่าเจ้าตัวน้อย! ส่วนอาจารย์หญิงเรียกอาจารย์ว่าเจ้าหมาน้อย!”
เย่ซิวหย่งกับหลิวจงหยวน: ……
ทั้งสองสบตากันอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนตอบรับส่ง ๆ
“ถวนถวนตั้งหลักได้แล้วก็เขียนจดหมายมาหาพวกเรา หากพวกเรามีข่าวก็จะเขียนจดหมายไปบอกเช่นกัน”
เย่ซิวหย่งเปลี่ยนเรื่อง
ไม่มีทางเลือก คงต้องให้พวกเขาค่อย ๆ ตามหากันเอง
หนิงถวนถวนพยักหน้าแรง ๆ โบกมือลาเย่ซิวหย่งกับหลิวจงหยวน แล้วเดินลงบันไดไปเพียงลำพัง
【นายหญิงน้อย สตรีผู้นั้นมีพลังบำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะแรก ตอนใช้แส้ก็ไม่ได้กดพลังของตนเองไว้ ผู้อาวุโสคนนั้นรู้อยู่เต็มอกว่าสตรีใจร้ายคิดจะทำร้ายท่าน แต่กลับไม่ห้าม นับเป็นคนชั่วเหมือนกัน!】เจ้าเป็ดเห็นทุกอย่างชัดแจ้งในมิติ โมโหจนแทบคลั่ง!
ใบหน้ากลมป้อมของหนิงถวนถวนย่นจนเครื่องหน้ารวมกัน นางกล่าวอย่างห่อเหี่ยวว่า “ถวนถวนไร้ประโยชน์”