“ใครก็ได้! สำนักเรามีคนใหม่มาแล้ว!”
เสียงตะโกนก้องของหรงเฟิงทำให้หนิงถวนถวนยกมือปิดหูแล้วถอยหลังไปสองก้าว นางมองกระท่อมมุงฟางที่สั่นไหวด้วยความหวาดหวั่น
“มันจะพังหรือไม่...”
【นายท่านน้อย เราต้องอยู่ในสำนักยากจนแห่งนี้จริงหรือ? สำนักไหนกันยากจนได้ถึงเพียงนี้! แม้แต่ป้ายสำนักสักแผ่นก็ไม่มี!】เจ้าเป็ดสิ้นหวังกับชีวิต
หากรู้ว่าสำนักคงซานเป็นสภาพเช่นนี้ มันคงห้ามนายท่านไว้แน่ ช่างน่าเวทนาเกินไปแล้ว!
“เจ้าสำนัก ท่านกลับมาแล้ว! ว้าว! ท่านหลอกคนใหม่กลับมาได้จริง ๆ ด้วย!”
หนิงถวนถวนมองเด็กหนุ่มที่เดินออกมาจากกระท่อมมุงฟางตรงกลาง เสื้อคลุมยาวเรียบง่ายราวกับของชายชราแขวนอยู่บนร่างผอมโซอย่างเห็นได้ชัดของเขา
ผมยาวรวบไว้ด้านหลัง ปากคาบหญ้าหางหมาไว้เส้นหนึ่ง คิ้วตาแฝงความเกเรอยู่หลายส่วน
เขากอดอก มองหรงเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า “โอ้ เจ้าสำนัก ดูท่าคราวนี้ท่านไม่ได้ไปแย่งอัจฉริยะจากบ้านอื่นมาแล้วสินะ ไม่ถูกคนตีมาหรือไร!”
“พูดจาเหลวไหล!” หรงเฟิงตบศีรษะเด็กหนุ่มไปทีหนึ่ง “เจ้าหนูตัวเหม็น! ต่อหน้าเด็กน้อยสำรวมหน่อย!”
หรงเฟิงถลึงตาอบรมไป๋ชิงไถอยู่พักหนึ่ง ก่อนหันไปมองหนิงถวนถวนที่กำลังมองอย่างใคร่รู้ ใบหน้าของเขาพลันเปื้อนยิ้ม “เด็กน้อย นี่คือศิษย์พี่ห้าของเจ้า ไป๋ชิงไถ ตอนนี้มีพลังอยู่ขั้นแก่นทองระยะกลาง อายุ 38 ปี ยามว่างชอบคุ้ยกองขยะ เจ้าอย่าเอาอย่างเขาเล่า”
“เจ้าสำนัก!” ใบหน้าไป๋ชิงไถแดงก่ำ “ท่านพูดเหลวไหล ข้าคุ้ยขยะเพราะจะหลอมอาวุธต่างหาก!”