ผู้บำเพ็ญมองผู้อาวุโสแล้วกลืนน้ำลาย “ผู้อาวุโส เรื่องนี้นับอย่างไรหรือ?”
ผู้อาวุโสค่อย ๆ เดินเข้ามา ยื่นมือไปตรวจเส้นลมปราณของหนิงถวนถวน ก่อนถอนหายใจ “เด็กน้อย เจ้ายังมิได้นำปราณเข้าสู่ร่าง กล่าวคือขอบเขตของเจ้ายังไม่ถึงขั้นกลั่นลมปราณด้วยซ้ำ ไม่ผ่านเกณฑ์รับศิษย์ของสำนักเทียนหลิง”
“แต่ข้ายกก้อนหินได้!” หนิงถวนถวนชี้ไปยังก้อนหินใหญ่ ใบหน้าทั้งน้อยใจทั้งน่าสงสาร “เช่นนี้ยังไม่ได้หรือ?”
“ผู้อาวุโส!” เย่ซิวหย่งรีบกล่าว “ก้อนหินนั่นต้องเป็นผู้ฝึกกายขั้นกลั่นลมปราณขึ้นไปจึงจะยกได้ ถวนถวนยกมันได้ ก็หมายความว่าขอบเขตผู้ฝึกกายของนางถึงขั้นกลั่นลมปราณแล้วสิขอรับ”
ผู้อาวุโสลูบเครา พลางครุ่นคิด
“ไม่แน่ว่านางอาจแค่มีแรงมากเท่านั้น!” เสี่ยวเหมียนกอดอก กล่าวอย่างไม่เห็นด้วย “ผู้อาวุโส หากไม่ได้จริง ๆ ก็ให้นางทดสอบขอบเขตผู้ฝึกกายเถิด”
เย่ซิวหย่งขมวดคิ้วมองเสี่ยวเหมียน ยังไม่ทันเอ่ยสิ่งใด สหายก็รั้งตัวเขาไว้
“อย่าพูดแล้ว นางจงใจหาเรื่องชัด ๆ ใครบ้างไม่รู้ว่าแค่มีแรงมากย่อมยกก้อนหินทดสอบไม่ได้ ต่อให้แรงดุจวัวก็มีแต่ต้องพ่ายแพ้”
“ใช่แล้ว ใครเล่าจะไม่รู้ว่าหินทดสอบผู้ฝึกกายไม่เหมือนหินธรรมดาทั่วไป!”
“พอเถิด นางเป็นสาวใช้ข้างกายศิษย์ของเทียนจุนกับจุนโฮ่ว เห็นชัดว่าพวกนางไม่ชอบถวนถวน หากเจ้ายังพูดต่อก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
“ใช่ พวกเราเพิ่งพบเด็กคนนี้โดยบังเอิญ ไม่จำเป็นต้องล่วงเกินผู้ที่อยู่เบื้องหลังสาวใช้ผู้นั้นเพื่อนางหรอก”
เย่ซิวหย่งกล่าวอย่างหดหู่ “แต่ถวนถวนทำผิดอะไรหรือ?”
สหายถอนหายใจ “นางไม่ได้ทำผิด ข้าเองก็ไม่รู้ว่าทำไมพวกนางถึงเป็นปรปักษ์กับถวนถวนถึงเพียงนี้ แต่พวกเราเป็นเพียงผู้บำเพ็ญตัวเล็ก ๆ ปกป้องตัวเองได้ก็นับว่าดีแล้ว”
“แต่...” ผู้อาวุโสลูบเครา “เด็กน้อย เจ้ายินดีรับการทดสอบหรือไม่?”
หนิงถวนถวนเอียงศีรษะครุ่นคิด ก่อนถามว่า “ถ้าผ่านการทดสอบ ก็เข้าสำนักเทียนหลิงได้ใช่หรือไม่?”
“ถูกต้อง” ผู้อาวุโสพยักหน้า
【ผู้อาวุโสคนนี้ไร้เหตุผลสิ้นดี! ลำเอียงเข้าข้างเด็กนิสัยไม่ดีคนนั้นเห็น ๆ! นายหญิงน้อย! อย่าถูกหลอกเชียว! อะไรที่ว่ามีแรงมาก ล้วนเหลวไหลทั้งนั้น! ให้เขาหาคนธรรมดาที่มีแรงมากมายก่ายกองมายกหินดูสิ! อ๊าก! ข้าโมโหจะตายแล้ว!】
หนิงถวนถวนลูบหู ก่อนใช้จิตตอบว่า “เจ้าเป็ดพูดคำหยาบไม่ได้นะ...”
เจ้าเป็ด: ……
นี่ใช่เวลามาสนใจเรื่องนี้หรือ!
“ถวนถวนยินดี!” หนิงถวนถวนมองผู้อาวุโส เอ่ยเสียงนุ่ม “ผู้อาวุโส ถวนถวนต้องทดสอบอย่างไรหรือ?”
“ง่ายมาก” เสี่ยวเหมียนเดินเข้ามา ถอดแส้ที่เอวออกมา “เพียงเจ้ารับแส้ของข้าได้ ก็ถือว่าผ่าน”
“วางใจเถิด ข้าจะกดพลังบำเพ็ญของตนให้อยู่ในขั้นต้นของขั้นกลั่นลมปราณ”
“ได้!” หนิงถวนถวนตอบรับ พลางกะพริบตาปริบ ๆ อย่างจริงจัง “เช่นนั้นพี่สาว ใช้แส้ตีข้าเถิด”
“ถวนถวน ระวังตัวด้วย” เย่ซิวหย่งรู้สึกว่าสตรีตรงหน้าไม่หวังดี ทว่าไม่มีหนทางอื่น จึงยื่นโอสถหุยชุนของตนให้ถวนถวน “หากทนไม่ไหวก็กินเสีย”
“ขอบคุณพี่ชาย!” หนิงถวนถวนยิ้มจนดวงตาโค้ง ใบหน้าอวบอิ่มเต็มไปด้วยความมั่นใจ “ถวนถวนแรงเยอะ ต้องทำได้แน่นอน! พี่ชายวางใจเถิด!”
เมื่อเห็นท่าทางของหนิงถวนถวน เสี่ยวเหมียนก็แค่นเสียงเย็นชา
กล้าดีอย่างไรมาแย่งความโดดเด่น กลบคุณหนูของพวกเรา!
วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าแทนคุณหนูเอง!
คิดจะเข้าสำนักเทียนหลิงหรือ? ฝันไปเถิด!
เสี่ยวเหมียนคิดเช่นนั้น พลางยกแส้ขึ้น ทว่ากลับมิได้กดพลังวิญญาณในมือเลยแม้แต่น้อย ฟาดเข้าใส่หนิงถวนถวนโดยตรง!
ในบรรดาคนที่อยู่ ณ ที่นั้น มีเพียงผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งกว่าเสี่ยวเหมียน จึงมองออกว่ามีสิ่งผิดปกติ
ทว่าผู้อาวุโสเพียงส่ายหน้า
ช่างเถิด เพื่อเด็กน้อยที่ยังมิได้นำปราณเข้าสู่ร่างคนหนึ่ง จะล่วงเกินเหลนของผู้อาวุโสใหญ่ ซึ่งเป็นศิษย์ของเทียนจุนกับจุนโฮ่วด้วยนั้น ไม่คุ้มค่า
“พลังวิญญาณนี่...ไม่ถูกต้อง...” ผู้บำเพ็ญที่ประสาทสัมผัสไวคนหนึ่งขมวดคิ้ว ทว่าเห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปยุ่ง
ใบหน้าเย่ซิวหย่งซีดเผือด “แย่แล้ว...”
“ถวนถวน ระวัง!” ชายเคราครึ้มเบียดฝ่าฝูงชนเข้ามาในที่สุด เมื่อเห็นสายลมที่เกิดจากแส้ เขาก็คิดจะพุ่งเข้าไป ทว่ากลับไม่ทันการณ์!
หนิงถวนถวนได้ยินเสียงชายเคราครึ้ม จึงยื่นมือออกไปคว้าแส้ไว้ตามสัญชาตญาณ
แววอำมหิตวาบผ่านดวงตาของเสี่ยวเหมียน “ไม่เจียมตัว”
แต่ในวินาทีต่อมา
หนิงถวนถวนออกแรงฉับพลัน กระชากแส้จากมือเสี่ยวเหมียนมาได้โดยตรง!
หนิงถวนถวนมองแส้ในมือ แล้วมองสีหน้าไม่อยากเชื่อของเสี่ยวเหมียน ก่อนจะรู้สึกหงุดหงิดกับตัวเอง นางคำนับลงไปทางเบื้องล่างอย่างรู้สึกผิดยิ่ง “ขอโทษพี่สาว ข้าไม่ได้ตั้งตัว เลยชิงแส้ของท่านมา ขอโทษ...”
“หรือไม่ท่านตีข้าอีกครั้งเถิด คราวนี้ข้ารับรองว่าจะไม่ตอบโต้!”
เสียงนุ่มนิ่มของหนิงถวนถวนดึงสติทุกคนกลับมา
เย่ซิวหย่งยืนตะลึง “เมื่อครู่ข้าตาฝาดไปหรือ?”
“ไม่” สหายส่ายหน้าอย่างเหม่อลอย “นางยังมิได้นำปราณเข้าสู่ร่างจริงหรือ? เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเหลือเชื่อเช่นนี้ แม้แต่ข้ายังไม่กล้ารับแส้นั่นด้วยมือเปล่า...”
ชายเคราครึ้มถอนหายใจโล่งอก แล้วรีบมองผู้อาวุโส “เช่นนี้นับว่าผ่านแล้วกระมัง?”
“ผ่านอะไรกัน? ไม่ผ่าน!” เสี่ยวเหมียนโกรธจนแทบคลั่ง “นางไม่กล้ารับแส้ของข้าต่างหาก ที่รับไว้ด้วยมือได้ต้องใช้ของวิเศษอะไรสักอย่างแน่! นี่ยิ่งพิสูจน์ว่านางไร้ฝีมือ! ผู้อาวุโส ไล่นางออกไป!”
ผู้อาวุโสเองก็เอนเอียงไปทางคำพูดของเสี่ยวเหมียน คิดว่าเด็กคนนี้คงมีของวิเศษบางอย่าง จึงกล่าวหลังจากครุ่นคิด “เด็กน้อย เจ้าไม่ผ่าน”
หนิงถวนถวนมองผู้อาวุโสอย่างเหม่อลอย แล้วเสียใจเหลือเกิน
หยาดน้ำตาร่วงเผาะลงมา
ถวนถวนยกมือเช็ดตา เสียงนุ่มมีแววสะอื้น “ข้าไม่ได้ตั้งใจใช้มือรับแส้ ขอโทษ...ให้โอกาสข้าอีกสักครั้งไม่ได้หรือ? ข้าอยากตามหาอาจารย์กับอาจารย์หญิง...”
“คนต่อไป!”
ผู้อาวุโสเบือนหน้า แล้วเรียกคนถัดไปมาทดสอบโดยตรง
ชายเคราครึ้มขมวดคิ้ว “ช่างเถิดถวนถวน พวกเขาไม่คิดให้เจ้าผ่านอยู่แล้ว แส้ของสตรีผู้นั้นไม่ได้มีพลังแค่ขั้นต้นของขั้นกลั่นลมปราณ”
หนิงถวนถวนไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้ นางรู้เพียงว่าตนเข้าสำนักเทียนหลิงไม่ได้ และไม่มีทางตามหาอาจารย์กับอาจารย์หญิงพบแล้ว
“ถวนถวน” เย่ซิวหย่งกับสหายเดินเข้ามาปลอบ “ไม่เป็นไร ไว้คราวหน้า คราวหน้าเจ้าต้องทำได้แน่”
หนิงถวนถวนมองเย่ซิวหย่งทั้งน้ำตาคลอ ก่อนหยิบโอสถที่เขาเพิ่งให้จากอกเสื้อแล้วยื่นคืน “พี่ชาย ขอบคุณสำหรับโอสถ แต่ข้าไม่ต้องใช้แล้ว”
เย่ซิวหย่งไม่รับคืน เพียงกล่าวว่า “ถวนถวนเก็บไว้เผื่อฉุกเฉินเถิด”
หนิงถวนถวนสูดจมูก แล้วหยิบขนมสีดำคล้ำหลายชิ้นจากอกเสื้อ ยื่นให้เย่ซิวหย่ง “เช่นนั้นถวนถวนเลี้ยงขนมพี่ชาย”
เย่ซิวหย่งลูบศีรษะเล็ก ๆ ของหนิงถวนถวนอย่างเอ็นดู “ได้ พี่ชายขอบใจถวนถวน”
ชายเคราครึ้มเบิกตากว้างเมื่อเห็นขนมดอกกุ้ยฮวา แค่ยื่นมือก็ให้โอสถหุยชุนชั้นเลิศถึงสามเม็ดเลยหรือ!