“นางไม่มีคลื่นพลังวิญญาณแม้แต่น้อย เห็นชัดว่าไร้พลังบำเพ็ญ อย่าเสียเวลาเลย ให้คุณหนูของพวกเราเข้าทดสอบก่อน!”
เสี่ยวเหมียนมองหนิงถวนถวนด้วยสายตาดูแคลน ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่เกือบชนอีกฝ่ายจนล้ม
เจ้าเป็ด: 【อ๊าก! บัดซบ! กล้าทำร้ายนายหญิงน้อยของข้าได้อย่างไร! ปล่อยข้าออกไป! ข้าจะอัดนางให้ยับ!】
หนิงถวนถวนรีบใช้จิตปลอบเจ้าเป็ดที่กำลังเดือดดาล “ไม่เจ็บ ไม่เจ็บ ถวนถวนไม่เจ็บ เจ้าเป็ดอย่าโกรธเลย...”
เย่ซิวหย่งประคองหนิงถวนถวนขึ้นมา เห็นนางไม่เป็นไรจึงขมวดคิ้วกล่าวว่า “พวกเราต่างก็ต่อแถวกันอยู่ พวกเจ้ามีสิทธิ์อันใดแทรกคิว? อีกอย่าง เจ้าพูดว่าไม่มีพลังวิญญาณแล้วจะเป็นเช่นนั้นจริงหรือ!”
“คุณหนูของพวกเราเป็นเหลนของผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักเทียนหลิง ทั้งยังเป็นศิษย์ของเทียนจุนกับจุนโฮ่ว เวลาของนางล้ำค่านัก จะให้เสียไปแม้แต่น้อยไม่ได้!”
คำพูดของเสี่ยวเหมียนทำให้ทุกคนสูดปากด้วยความตกใจ ต่างมองเด็กหญิงวัยห้าขวบครึ่งที่ยืนอยู่ข้างนาง
“ถึงกับเป็นศิษย์ของเทียนจุนกับจุนโฮ่ว!” เย่ซิวหย่งมีสีหน้าตื่นตะลึง
กู่เยว่อิ๋งเม้มปาก เอ่ยเสียงเรียบว่า “ท่านปู่ทวดมีเรื่องจะพบข้า ข้าต้องทดสอบก่อน ได้หรือไม่?”
แม้จะถามเช่นนั้น แต่นางกลับไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดปฏิเสธ วางมือลงบนศิลาทดสอบพลังวิญญาณทันที
“ช่างเถิด พวกเราไม่ถือสานาง” เย่ซิวหย่งปลอบเสียงเบา “ถวนถวน พวกเราค่อยทดสอบทีหลัง”
หนิงถวนถวนไม่ได้รู้สึกไม่พอใจ นางยิ้มตาหยีมองเย่ซิวหย่ง “ไม่เป็นไร พี่ชาย ข้าไม่รีบร้อน”
เมื่อเห็นหนิงถวนถวนว่าง่าย เย่ซิวหย่งก็ลูบศีรษะนาง “เด็กดีจริง”
“ว้าว! ขั้นสร้างฐานช่วงกลาง! อัจฉริยะขั้นสร้างฐานช่วงกลางวัยห้าขวบครึ่ง ทั้งยังเป็นรากวิญญาณธาตุไฟ! รากวิญญาณธาตุไฟระดับปฐพี!”
มีคนร้องอุทาน เย่ซิวหย่งถอนหายใจ เฮ้อ พอเอาคนมาเปรียบเทียบกันก็ชวนให้คนแทบกระอักเลือดจริง ๆ!
เสี่ยวเหมียนยิ้มลำพอง “คุณหนูของพวกเราย่อมเก่งกาจอยู่แล้ว!”
กู่เยว่อิ๋งไม่ได้เอ่ยวาจา ทว่ากลับยืดอกขึ้น
“ผ่าน” ผู้บำเพ็ญที่ทำหน้าที่ทดสอบกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “สมกับเป็นศิษย์ของเทียนจุนกับจุนโฮ่ว”
ทุกคนต่างพากันกล่าวคำยกยอ
“เทียนจุนกับจุนโฮ่วคือผู้ใดหรือ?” หนิงถวนถวนเอียงศีรษะ ถามด้วยความสงสัย
เสี่ยวเหมียนกลอกตา “ช่างเป็นคนบ้านนอกเสียจริง แม้แต่เทียนจุนกับจุนโฮ่วก็ยังไม่รู้ แล้วมาสำนักเทียนหลิงด้วยเหตุใด?”
“เทียนจุนกับจุนโฮ่วคือเซียนผู้ก่อตั้งสำนักเทียนหลิง! พลังลึกล้ำจนมิอาจหยั่งถึง! อยู่ห่างจากการบรรลุเซียนเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น!”
“คุณหนูของพวกเราได้รับการถ่ายทอดวิชาจากเทียนจุนกับจุนโฮ่ว ย่อมต้องบรรลุเซียนได้สำเร็จแน่นอน!”
“ว้าว!” ใบหน้าอวบอิ่มของหนิงถวนถวนเต็มไปด้วยความชื่นชม “เก่งกาจเหลือเกิน!”
“แน่นอนอยู่แล้ว! คุณหนูของพวกเราไม่เหมือนเจ้า ที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง” เสี่ยวเหมียนกลอกตาแล้วเดินไปยืนข้างกู่เยว่อิ๋ง
หนิงถวนถวนกะพริบดวงตารูปเมล็ดซิ่ง เอ่ยอย่างจริงจังว่า “ถวนถวนก็เก่งมากเหมือนกัน ปลูกผักเป็น! อาจารย์กับอาจารย์หญิงของถวนถวนชอบกินผักที่ถวนถวนปลูก!”
“ชิ” เสี่ยวเหมียนแค่นเสียงพลางกลอกตา
“พอแล้ว เสี่ยวเหมียน ไม่จำเป็นต้องเปลืองวาจากับคนไม่เกี่ยวข้อง พวกเราต้องไปพบท่านปู่ทวด” กู่เยว่อิ๋งไม่ปรายตามองหนิงถวนถวนแม้แต่น้อย ก่อนเรียกเสี่ยวเหมียนให้จากไป
ขณะนั้นหนิงถวนถวนก็วางมือลงบนศิลาทดสอบพลังวิญญาณเช่นกัน
ชั่วพริบตา เสาหินพลันเปล่งแสงเจิดจ้าหมื่นจั้ง!
“สวรรค์! นี่คือคุณภาพระดับปฐพีในตำนานหรือ?”
“ไร้ความรู้เสียจริง นั่นระดับฟ้า!”
“ปัง!” พู่กันในมือผู้บำเพ็ญร่วงลงพื้น เขาผุดลุกขึ้นยืนทันที แล้วมองหนิงถวนถวนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เสี่ยวเหมียนกับกู่เยว่อิ๋งที่ยังไปได้ไม่ไกลหันกลับมาพร้อมกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“เป็นไปได้อย่างไร! ถึงกับเป็นรากวิญญาณคุณภาพระดับฟ้า! จะเป็นไปได้อย่างไร!” เสี่ยวเหมียนเต็มไปด้วยความริษยา สองมือกำหมัดแน่น
ในดวงตาของกู่เยว่อิ๋งก็มีแววไม่ยินยอมอยู่หลายส่วน นางเม้มริมฝีปาก ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใด
ผู้อาวุโสเองก็ถูกดึงดูดให้เข้ามา ลูบเคราพยักหน้าซ้ำ ๆ “ดี ดี ดี! คุณภาพระดับฟ้า สำนักเทียนหลิงของข้ากำลังจะมีอัจฉริยะเพิ่มอีกคนแล้ว!”
เจ้าเป็ดกระพือปีกอยู่ในมิติ 【ฮึ! นายหญิงน้อยของข้าอ้วนที่สุด! อ้วนที่สุด!】
ถวนถวน: “ต้องบอกว่าเก่ง ไม่ใช่อ้วน...”
เจ้าเป็ด: 【เหมือนกันนั่นแหละ เจ้าอ้วนที่สุด ทั้งยังเก่งที่สุดด้วย!】
ผู้บำเพ็ญเก็บพู่กันขึ้นมา เงยหน้ามองเพียงครู่เดียว ความตื่นเต้นบนใบหน้าก็หายวับ กลายเป็นซีดเผือด “ผะ...ผู้อาวุโส ท่านดูนี่!”
ผู้อาวุโสมองตามมือของผู้บำเพ็ญ พลันชะงักงัน “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
เย่ซิวหย่งเองก็นิ่งอึ้ง “ถึงกับเป็นรากวิญญาณผสม...”
“สวรรค์! น่าเสียดายเกินไปแล้ว! เป็นรากวิญญาณผสม!”
“เฮ้อ เด็กคนนี้คงหมดอนาคตแล้ว!”
“น่าเสียดายจริง ๆ...คุณภาพดีเพียงใดแท้ ๆ กลับเป็นรากวิญญาณผสม...”
“ข้าว่าแล้วเชียว!” เสี่ยวเหมียนได้สติ สีหน้าปรากฏรอยยิ้ม “เป็นคนไร้ประโยชน์จริง ๆ คุณหนู พวกเราไปกันเถิด”
กู่เยว่อิ๋งเองก็ผ่อนลมหายใจ หันหลังจากไปโดยไม่มองหนิงถวนถวนอีก
รากวิญญาณผสม มิน่าเล่าถึงไม่มีคลื่นพลังวิญญาณ คงยังไม่สามารถชักนำพลังเข้าสู่ร่างกาย ชาตินี้คงเป็นได้เพียงคนธรรมดา
คำพูดของทุกคนลอยเข้าหูหนิงถวนถวน นางชักมือกลับ มองผู้บำเพ็ญอย่างสงสัย “พี่ชาย ข้ามีหลายสี ผ่านหรือไม่?”
ผู้บำเพ็ญน้อยมองหนิงถวนถวนด้วยความเวทนา แล้วกากบาทหลังชื่อของนาง “น้องหญิง เจ้าไม่ผ่าน”
“หา?” หนิงถวนถวนยิ่งงุนงง “แต่คนที่มีสองสีล้วนผ่านกันหมด เหตุใดถวนถวนมีห้าสีถึงไม่ผ่านเล่า?”
เย่ซิวหย่งย่อตัวลง อธิบายเสียงเบาว่า “ถวนถวน รากวิญญาณผสมไม่ต่างจากรากวิญญาณไร้ประโยชน์ เพราะฝึกฝนได้ช้า ทั้งยังต้องใช้ทรัพยากรมาก หากฝึกรากวิญญาณหนึ่งสายต้องใช้พลังวิญญาณหนึ่งถัง แต่เจ้าต้องใช้ถึงห้าถัง อีกทั้งยังฝึกฝนช้ากว่าผู้อื่นเป็นร้อยเท่า...”
หนิงถวนถวนก้มตาลง “เช่นนั้นถวนถวนก็เข้าสำนักเทียนหลิงไม่ได้แล้ว...”
เย่ซิวหย่งรู้สึกสงสารนาง กำลังจะปลอบก็เห็นหนิงถวนถวนเงยหน้าขึ้น “ไม่เป็นไร ข้าไปทางนั้นได้ หินก้อนนั้น ข้าก็ยกไหว”
กล่าวจบ หนิงถวนถวนก็วิ่งขาสั้นอวบอ้วนไปทางนั้น “พี่ชาย ข้าทำได้เหมือนกัน!”
ผู้บำเพ็ญย่อมรู้เรื่องของหนิงถวนถวนอยู่แล้ว เห็นเช่นนั้นก็อดสงสารไม่ได้ “น้องหญิง นี่ไม่ใช่หินธรรมดา เจ้าเองก็ไม่ใช่ผู้ฝึกกาย ทั้งยังไม่ได้ชักนำพลังเข้าสู่ร่างกาย อาจบาดเจ็บได้”
“ไม่เป็นไร” ใบหน้าอวบอ้วนของหนิงถวนถวนฉายความจริงจัง “ถวนถวนมีแรงเยอะ ทำได้แน่นอน”
กล่าวจบ นางก็พุ่งเข้าไปโดยไม่รอให้ผู้บำเพ็ญเอ่ยวาจา
“อย่า!” เย่ซิวหย่งคิดจะห้าม ทว่ากลับเห็นหนิงถวนถวนพุ่งเข้าไปในค่ายกล เขาตกใจ รีบหันไปบอกสหายว่า “เร็วเข้า เอายารักษาออกมาให้หมด ช่วยชีวิตนางไว้!”
“ดูเหมือนจะไม่จำเป็น...” สหายดึงแขนเสื้อเขา ส่งสัญญาณให้มองไปทางนั้น
หนิงถวนถวนยกหินก้อนหนึ่งที่ใหญ่กว่าตัวนางถึงสิบเท่าขึ้นด้วยสองมือ เดินไปเดินมาอยู่ตรงนั้น ใบหน้าอวบอิ่มเปื้อนรอยยิ้มสดใส
“พี่ชาย ดูสิ ถวนถวนทำได้! มันไม่หนักเลย!”
ผู้บำเพ็ญ: …
ผู้อาวุโส: …
ทุกคน: …
หนิงถวนถวนวิ่งตึงตังไปหยุดตรงหน้าผู้บำเพ็ญ ดวงตาเป็นประกาย “ข้าผ่านหรือยัง?”