หนิงถวนถวนอาศัยอยู่บนภูเขาไร้นามนอกเมืองมาตลอด จึงไม่เคยเห็นศิลาวิญญาณมาก่อน
ได้ยินเช่นนั้น อวี๋เฉิงก็กล่าวยิ้ม ๆ ว่า “เด็กน้อย เงินหนึ่งพันเหวินเท่ากับเงินหนึ่งตำลึง เงินหนึ่งพันตำลึงเท่ากับทองคำหนึ่งตำลึง ทองคำหนึ่งพันตำลึงเท่ากับศิลาวิญญาณระดับต่ำหนึ่งก้อน ส่วนศิลาวิญญาณระดับต่ำหนึ่งพันก้อนเท่ากับศิลาวิญญาณระดับกลางหนึ่งก้อน และศิลาวิญญาณระดับกลางหนึ่งพันก้อนเท่ากับศิลาวิญญาณระดับสูงหนึ่งก้อน”
หนิงถวนถวนเบิกตากว้าง ยื่นนิ้วน้อย ๆ ออกมานับแล้วนับอีก
เมื่ออวี๋เฉิงนำอาหารทั้งหมดไปส่งถึงครัวหลังร้านแล้ว เขาก็เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “เด็กน้อยอย่างเจ้าหอบผักตะกร้าใหญ่ขนาดนี้มาได้อย่างไรกัน เหนื่อยแทบตาย!”
หนิงถวนถวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “ข้ารู้แล้ว! มันเท่ากับเงินมากมายหลายเหวิน! แต่ผักของถวนถวนราคาชั่งละห้าเหวินเอง... พี่ชายให้มาเกินแล้ว!”
“ถวนถวนเด็กโง่” อวี๋เฉิงลูบศีรษะน้อย ๆ ของหนิงถวนถวน “เจ้าคงจำผิดแล้ว ข้าเพิ่งเคยเห็นผักกับผลไม้ที่มีพลังวิญญาณเป็นครั้งแรก ราคาย่อมไม่ใช่แค่ห้าเหวินแน่ ผู้ใหญ่ในบ้านเจ้าอยู่ที่ใด ข้าจะไปเจรจากับพวกเขา ต่อไปข้าจะรับซื้อของจากบ้านเจ้าทั้งหมด!”
ได้ยินคำพูดของอวี๋เฉิง หนิงถวนถวนก็ส่ายหน้าแล้วเอ่ยช้า ๆ ว่า “ข้ากำลังจะไปตามหาอาจารย์กับอาจารย์หญิง...”
“หา?” อวี๋เฉิงชะงัก “เด็กน้อยอย่างเจ้ายังมิได้ชักนำพลังวิญญาณเข้าสู่กาย แล้วจะไปตามหาที่ใด?”
หนิงถวนถวนรีบตอบ “สำนักเทียนหลิง ท่านปู่บอกว่าพรุ่งนี้สำนักเทียนหลิงจะรับคน ข้าอยากไปถามดู”
อวี๋เฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เช่นนั้นก็ดี สำนักเทียนหลิงอยู่นอกตำบลนั่นเอง อีกอย่าง ข้าก็รู้จักคนในสำนักเทียนหลิง ให้ข้าช่วยสืบข่าวให้ดีหรือไม่? เจ้ารู้หรือไม่ว่าอาจารย์กับอาจารย์หญิงชื่ออะไร?”
หนิงถวนถวนลูบมวยผมสองข้างของตนเอง แล้วกะพริบดวงตาที่เต็มไปด้วยความงุนงง “พวกเขาก็เรียกว่าอาจารย์กับอาจารย์หญิงนี่นา!”
————
“ท่านพ่อ ข้าจะหลอกท่านได้อย่างไร! ข้าได้รับผักผลไม้ที่มีพลังวิญญาณมาจริง ๆ!” อวี๋เฉิงยืนอยู่ข้างเตียงคนป่วยของบิดา เฒ่าอวี๋ พลางโบกไม้โบกมือ “ข้าเป็นผู้ที่มีฝีมือสูงที่สุดในตระกูลอวี๋ ย่อมสัมผัสพลังวิญญาณที่อยู่ในผักผลไม้พวกนั้นได้ พลังไม่ด้อยไปกว่าสัตว์วิญญาณระดับหนึ่งเลย!”
“ฮึ เหลวไหลทั้งเพ” เฒ่าอวี๋กลอกตา เห็นชัดว่าไม่เชื่อสักนิด
อวี๋เฉิงไม่สะทกสะท้าน “ท่านพ่อรอดูเถิด ข้าจะทำให้หอรสเลิศกลับมารุ่งเรืองดังเช่นวันวาน!”
“เจ้ามาหาข้าเพื่อคุยโวอย่างนั้นหรือ?” เฒ่าอวี๋เหลือบมองบุตรชาย
ใบหน้าอวี๋เฉิงพลันเผยรอยยิ้มประจบ “ก็ไม่เชิง ข้าคิดว่าศิลาวิญญาณที่ให้เด็กหญิงคนนั้นยังน้อยเกินไป ข้าต้องทำให้ผักของบ้านนางขายให้พวกเราเพียงเจ้าเดียว เพราะฉะนั้นท่านพ่อ ถุงเก็บของของท่านอยู่ที่ใด?”
“ไสหัวไป!”
ท่ามกลางเสียงคำรามของเฒ่าอวี๋ อวี๋เฉิงคว้าถุงเก็บของของบิดาแล้ววิ่งตื๋อกลับไปยังโรงเตี๊ยม
หนิงถวนถวนไถลลงจากเก้าอี้ เศษขนมยังติดอยู่ตรงมุมปาก ใบหน้าอวบอิ่มเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส “พี่ชาย ขนมที่บ้านท่านอร่อย!”
“ถวนถวน ศิลาวิญญาณในถุงเก็บของนี้ เจ้ารับไว้ด้วย” อวี๋เฉิงกล่าวอย่างกระดากใจ “ข้างในมีศิลาวิญญาณระดับกลางห้าสิบก้อน และระดับต่ำหนึ่งร้อยก้อน นี่เป็นเงินมัดจำ ไม่รู้ว่าจะพอหรือไม่...”
หนิงถวนถวนรีบโบกมือ จิตสำนึกของนางเข้าสู่มิติ
เมื่อตรวจสอบเวลาที่พืชผลจะเติบโตเต็มที่แล้ว หนิงถวนถวนก็ออกจากมิติ
“พอแล้ว ๆ อีกสามวันผักก็สุก ข้าจะนำมาให้พี่ชายได้หรือไม่?”
“ได้ ๆ ไม่ต้องรีบร้อน... แต่ถวนถวน เจ้าขายให้พี่ชายคนเดียวได้หรือไม่? ข้ายินดีเพิ่มราคาให้!”
หนิงถวนถวนมองอวี๋เฉิงอย่างประหลาดใจ สีหน้าลังเลเล็กน้อย
แม้จะได้เงินมากขึ้น แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีนัก... นี่จะเป็นการรังแกคนซื่ออย่างที่อาจารย์พูดหรือไม่...
“เช่นนั้นตกลงตามนี้ ข้าจะเพิ่มราคาให้อีกห้าสิบส่วนร้อย! เจ้าส่งมาเท่าใด ข้ารับซื้อทั้งหมด!” อวี๋เฉิงดีใจยิ่งนัก
หนิงถวนถวนกล่าวลาอวี๋เฉิง แล้วสะพายตะกร้าเปล่าเดินมุ่งหน้าไปยังนอกเมือง
นางจะไปเฝ้าอยู่หน้าสำนักเทียนหลิง บางทีอาจได้พบอาจารย์กับอาจารย์หญิงก็เป็นได้
“ว้าว!”
หนิงถวนถวนแหงนหน้ามองบันไดที่มีผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด นางเบิกตากว้าง “คนเยอะเหลือเกิน!”
“เด็กน้อย เจ้ามาร่วมการทดสอบรับศิษย์ของสำนักเทียนหลิงเป็นครั้งแรกสินะ สำนักเทียนหลิงเป็นสำนักอันดับหนึ่ง ผู้ที่จะสมัครได้ต้องปีนบันไดทั้งเก้าหมื่นเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าขั้นขึ้นไปเสียก่อน เพราะฉะนั้นผู้คนไม่น้อยจึงมาล่วงหน้าสิบวันครึ่งเดือน!”
ชายหนวดเครารุงรังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองหนิงถวนถวนซึ่งตัวสูงไม่ถึงเข่าของตนอย่างยิ้มแย้ม “คราวนี้เจ้าคงมาไม่ทันแล้ว ยามจื่อผ่านไปก็ถือว่าหมดเวลา”
“ยังเหลืออีกสี่ชั่วยาม เพียงพอแล้ว!” หนิงถวนถวนกล่าวยิ้ม ๆ “ตอนลงจากเขา ข้าก็ต้องปีนบันไดตั้งหลายขั้นเหมือนกัน!”
ชายหนวดเครารุงรังไม่เชื่อสักนิด แม้แต่ผู้ฝึกกายอย่างเขายังต้องใช้เวลาถึงสามชั่วยามกว่าจะปีนขึ้นไปได้ นับประสาอะไรกับเด็กตัวเล็กเพียงนี้
เขาส่ายหน้า ก่อนรีบปีนขึ้นบันได เวลาสำหรับเขาก็กระชั้นพอดี หากไม่บังเอิญพบสัตว์วิญญาณกลางป่า เวลานี้เขาคงไปถึงหน้าสำนักเทียนหลิงแล้ว
ประมาทเกินไปจริง ๆ
หนิงถวนถวนใช้ขาสั้นอวบอ้วนก้าวปีนบันไดขึ้นไปทีละขั้น
นางปีนไม่เร็ว แต่มั่นคงนัก ผู้คนที่มาทีหลังหลายคนล้วนแซงหน้านางไป
“เด็กหญิงน้อย เจ้าสายแล้ว เลิกทำเรื่องเปล่าประโยชน์เถิด”
“เด็กน้อย ขึ้นไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว เก็บแรงไว้ รอปีหน้าค่อยมาเถิด!”
“โอ๊ย เจ้าอายุเท่าใดกัน? ผู้ใหญ่ในบ้านเจ้าอยู่ที่ไหน? เจ้าปีนช้าเช่นนี้ คงไม่ทันแน่ น่าเสียดายจริง...”
เมื่อได้ยินเสียงทอดถอนใจและคำเตือนจากผู้คนที่เดินผ่าน หนิงถวนถวนก็ตอบเสียงอ่อนหวาน
“ยังไม่สาย ๆ ถวนถวนปีนขึ้นไปได้...”
“ยังเหลืออีกสี่ชั่วยาม เพียงพอแล้ว ขอบคุณพี่สาว...”
“ข้าอายุห้าขวบครึ่งแล้ว! ข้ามาที่สำนักเทียนหลิงเพื่อตามหาอาจารย์กับอาจารย์หญิง!”
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนหยุดพักมากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาเหนื่อยล้าเกินไป จำต้องพักเสียก่อนจึงจะปีนต่อได้
ชายหนวดเครารุงรังก่อนหน้านี้ขมวดคิ้วแน่น เพราะต่อสู้พันตูกับสัตว์วิญญาณจนได้รับบาดเจ็บ เดิมทีคิดว่าไม่เป็นอะไรมาก แต่ไม่คาดว่าจะส่งผลต่อความเร็วในการปีนบันได
เขามองบันไดที่ทอดสูงขึ้นไปแล้วถอนหายใจ คราวนี้คงขึ้นไปไม่ไหวแล้ว...
ทว่าหนิงถวนถวนกลับไม่รู้สึกเหนื่อยแม้แต่น้อย เพียงแต่ท้องของนางหิวแล้ว
นางหยิบขนมจากถุงผ้าออกมากัดกินไปพลางปีนขึ้นไปพลาง “พี่สาวกำลังพักอยู่หรือ? ข้าไม่เหนื่อย ข้ายังปีนต่อได้!”
“พี่ชาย ท่านก็เหนื่อยแล้วหรือ? เช่นนั้นพักสักครู่แล้วค่อยปีนต่อนะ!”
“ท่านปู่ ยังเหลืออีกหนึ่งชั่วยาม ท่านอย่าพลาดเวลาเชียวนะ!”
“ถวนถวนไม่เหนื่อย ถวนถวนร่างกายแข็งแรง!”
【นายท่านน้อย เจ้ากำลังยั่วโทสะผู้คนอยู่ ฮ่า ๆ ๆ】เจ้าเป็ดพลิกตัวบนเก้าอี้หวาย หัวเราะไม่หยุด
หนิงถวนถวนเอียงศีรษะอย่างสงสัย ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง “ยั่วโทสะคืออะไร? ถวนถวนพูดความจริงนี่นา...”
เจ้าเป็ด: ……
ทุกคนมองแผ่นหลังของหนิงถวนถวนที่ใช้ขาสั้นป้อมปีนขึ้นไป ต่างพากันตะลึงนิ่งอยู่กับที่
ไม่ใช่สิ เด็กสมัยนี้เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ในเวลาเดียวกัน เด็กหญิงอายุไล่เลี่ยกับถวนถวนผู้แต่งกายงดงามประณีตก็มองมาทางนี้เช่นกัน
“คุณหนู นางก็แค่เรียกร้องความสนใจ ท่านเป็นเหลนของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักเทียนหลิง ทั้งยังเป็นศิษย์ของเทียนจุนกับจุนโฮ่ว ไม่จำเป็นต้องใส่ใจผู้อื่น” สาวใช้ตัวน้อยข้างกายปรายตามองหนิงถวนถวนอย่างดูแคลน
“เมื่อท่านปีนขึ้นไปแล้ว ผู้คนที่ต้องการประจบสอพลอท่านก็มีมากจนเต็มบันได ไยต้องทำตัวเอาใจผู้อื่นเช่นนางด้วย”
ใบหน้ารูปเมล็ดแตงของกู่เยว่อิ๋งแฝงความเย็นชาเกินวัย นางเหลือบมองหนิงถวนถวนแล้วกล่าวเรียบ ๆ ว่า “อย่าไปสนใจคนอื่น ปีนต่อเถิด ท่านปู่ทวดบอกแล้วว่าครั้งนี้ข้าต้องปีนขึ้นไปให้ได้”
“คุณหนูต้องทำได้แน่นอน! ตอนนี้ท่านอยู่ในขั้นสร้างฐานช่วงกลางแล้ว พวกเรายังมาถึงก่อนตั้งครึ่งเดือน ทั้งเตรียมโอสถไว้ไม่น้อย ต้องสำเร็จแน่!” เสี่ยวเหมียนกล่าวอย่างมั่นใจ ไม่ได้กังวลว่ากู่เยว่อิ๋งจะปีนขึ้นไปไม่สำเร็จแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นหนิงถวนถวนปีนขึ้นไปอยู่ข้างหน้า กู่เยว่อิ๋งซึ่งเดิมตั้งใจจะพักก็ขบกรามแน่น กินโอสถเม็ดหนึ่งแล้วเร่งปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว