“เจ้าขึ้นมาได้อย่างไร!” ชายเคราเฟิ้มกำลังกินเนื้อสัตว์วิญญาณ พลางลังเลว่าจะฝืนปีนต่อดีหรือไม่ ครั้นเห็นร่างคุ้นตาก็พลันตะโกนเสียงดัง ทำให้ทุกคนพากันหันมามอง
ชายเคราเฟิ้มไม่มีแก่ใจสนใจคนอื่น เขาเบิกตากว้างมองหนิงถวนถวน “เด็กน้อย เจ้า... เจ้าไม่เหนื่อยหรือ?”
เมื่อได้พบคนคุ้นเคยอีกครั้ง หนิงถวนถวนก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง “ท่านลุง ข้าไม่เหนื่อยเลย!”
ชายเคราเฟิ้มเบิกตากว้าง “เด็กน้อย เจ้าเป็นผู้ฝึกกายด้วยหรือ?”
หนิงถวนถวนไม่เข้าใจ นางเอียงศีรษะอย่างสงสัยแล้วมองชายเคราเฟิ้ม “ท่านลุง ถวนถวนจะปีนต่อแล้ว!”
“ประเดี๋ยวก่อน” ชายเคราเฟิ้มมองหนิงถวนถวนด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนถอนหายใจแล้วหยิบเนื้อชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “เอ้า หิวก็เอาไปกิน จะได้เติมกำลัง เด็กน้อยอย่างเจ้าอย่าหักโหมเกินไป หากบาดเจ็บถึงรากฐาน วันหน้าก็จะไร้วาสนาบำเพ็ญเพียร อย่าฝืนตนเอง เมื่อเหนื่อยก็ต้องพัก”
หนิงถวนถวนรับมา แม้จะรังเกียจเนื้อแข็งกระด้างชิ้นนี้อยู่บ้าง แต่นางรู้ว่าท่านลุงเคราเฟิ้มหวังดี จึงกะพริบตากลมโตแล้วพยักหน้า “ขอบคุณท่านลุง”
“ท่านลุง ถวนถวนมีขนมจะมอบให้ท่านลุงกินด้วย”
“ไม่ต้องหรอก ลุงเตรียมจะลงไปแล้ว” พอพูดถึงเรื่องนี้ แววตาของชายเคราเฟิ้มก็มีความเสียดาย เขาไม่น่าโลภกินเนื้อสัตว์วิญญาณเลย จนได้รับบาดเจ็บและทำให้ความเร็วลดลง
ช่างเถิด เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นอีก
“เอ้า ท่านลุงกินเถิด ท่านอาจารย์บอกว่ามีไปมีมา จึงจะนับว่าเป็นมารยาท ท่านมอบเนื้อให้ถวนถวน ถวนถวนก็มอบขนมให้ท่านลุง” หนิงถวนถวนยื่นขนมสีดำคล้ำสองชิ้นให้ชายเคราเฟิ้ม แล้วกล่าวเสียงนุ่ม “เจ้าเป็ดย่างมาให้ แม้หน้าตาจะไม่ค่อยงาม แต่กินอร่อยมาก!”
ชายเคราเฟิ้มยิ้ม “เช่นนั้นลุงขอบใจเด็กน้อยแล้ว”
หนิงถวนถวนยิ้มจนดวงตากลมโตโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว “ท่านลุงกินเสร็จแล้วก็ปีนต่อเถิด ถวนถวนจะรอท่านลุงอยู่ข้างบน”
【อ๊า! เจ้าถึงกับมอบให้เขาจริง ๆ! ช่างผลาญของล้ำค่านัก!】
เจ้าเป็ดกรีดร้องในห้วงจิต
【เนื้อสัตว์วิญญาณแค่ชิ้นเดียว เจ้ากลับมอบขนมให้! เด็กน้อยผลาญทรัพย์เอ๋ย! รู้หรือไม่ว่าขนมชิ้นนี้เอาไปแลกเนื้อได้มากมายเพียงใด! เอาไปแลกเนื้อสัตว์วิญญาณชั้นสูงได้ตั้งหนึ่งตะกร้า!】
เจ้าเป็ดใช้ปีกกุมอก ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความเจ็บปวด!
【ขนมชิ้นนี้ ข้าใช้เวลาทำตั้งหนึ่งถ้วยชาเชียวนะ! ฮือ ๆ ๆ!】
ถวนถวนเกาศีรษะด้านหลังอย่างสงสัย “แต่เนื้อกับขนมก็เอาไว้กินเหมือนกันไม่ใช่หรือ? ต่างกันตรงไหนเล่า?”
เจ้าเป็ด:……
เจ้าเป็ดหันก้นใส่หนิงถวนถวน แล้วปลอบใจตนเองเสียงเบา【อย่าโกรธ อย่าโกรธ อย่าไปโกรธเด็กตัวจ้อย... นางจะไปรู้อะไร นางก็แค่เด็กโง่คนหนึ่ง ฮือ ๆ ขนมของข้า!】
จู่ ๆ ถวนถวนก็มีสีหน้ากระจ่างแจ้ง “เจ้าเป็ด เจ้าหิวด้วยหรือ? ในเรือนน้อยมีขนมตั้งมากมาย เจ้ากินเองสิ อย่าปล่อยให้ตัวเองหิว...”
เจ้าเป็ดเซถลา เกือบล้มลงกับพื้น【ยังกินตามใจอีก! นั่นเป็นขนมช่วยชีวิต จะกินตามใจได้อย่างไร!】
เสียงคำรามของเจ้าเป็ดถูกหนิงถวนถวนปิดกั้นอีกครั้งอย่างเห็นได้ชัด นางก้าวขาสั้นป้อม เริ่มปีนขึ้นไปอย่างเชื่องช้า
เมื่อเห็นฝีเท้าของนางไม่เร็วไม่ช้า ชายเคราเฟิ้มก็ส่ายหน้า “ช่างเถิด ครานี้ไม่สำเร็จก็ยังมีคราหน้า ค่อยรอคราหน้าแล้วกัน”
ก็เหมือนกับคำที่เขาใช้เตือนเด็กน้อย หากบาดเจ็บถึงรากฐาน ย่อมไม่คุ้มเสีย
ชายเคราเฟิ้มจัดสัมภาระ เตรียมลงจากบันได
เขาก้มมองขนมในมือ ก่อนกินเข้าไปอย่างรวดเร็วไม่กี่คำ
ไม่คิดเลยว่ารสชาติจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้
ครั้นหันกายเตรียมลงไป รูม่านตาของชายเคราเฟิ้มก็หดวูบ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีกระแสอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านร่าง กำลังฟื้นฟูบาดแผลในเส้นลมปราณของเขา...
ประเดี๋ยวก่อน
ขนมอะไรกัน!
นี่คือโอสถหุยชุน!
ทั้งยังไม่ใช่โอสถหุยชุนธรรมดา เขาเคยมีวาสนาได้กินโอสถหุยชุนระดับสามมาก่อน จึงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าความเร็วในการรักษาบาดแผลครานี้เร็วกว่าครานั้นไม่รู้กี่เท่า อย่างน้อยก็ต้องเป็นโอสถหุยชุนระดับหนึ่ง!
ชายเคราเฟิ้มหันกายวิ่งขึ้นไปทันที
บัดนี้เขารู้สึกว่าตนไร้ผู้ต้านทาน บาดแผลหายดีแล้วไม่พอ ยังคล้ายจะทะลวงขั้นได้อีกด้วย!
เด็กน้อยผู้นั้น... ถุย เด็กน้อยอะไรกัน นางคือผู้มีพระคุณของเขาต่างหาก!
“เฮ้อ...”
หนิงถวนถวนปีนขึ้นมาถึงบันไดขั้นสุดท้าย นางเงยหน้ามองประตูใหญ่ของสำนักเทียนหลิงที่สูงเสียดเมฆ ดวงตาสุกใส “ท่านอาจารย์กับอาจารย์หญิงจะอยู่ที่นี่หรือไม่...”
“น้องหญิงตัวน้อยก็ปีนขึ้นมาได้ด้วย เก่งจริง!”
เด็กหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปีเดินเข้ามา พลางคาบหญ้าหางสุนัขไว้ในปาก “ปีนมานานเท่าไรแล้ว? ครึ่งเดือนหรือหนึ่งเดือน?”
หนิงถวนถวนกะพริบตาปริบ ๆ “สามชั่วยาม”
เด็กหนุ่มชะงัก ก่อนหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆ ๆ! เด็กน้อย เจ้าเหตุใดจึงพูดเหลวไหลเช่นนี้?”
“เอาละ รีบไปเข้าแถวทางโน้นเถิด อีกประเดี๋ยวผู้อาวุโสของสำนักเทียนหลิงก็จะออกมาแล้ว!”
หนิงถวนถวนพยักหน้าไปตามทิศที่เด็กหนุ่มชี้ “ขอบคุณพี่ชาย”
แต่นางไม่ได้พูดปดเสียหน่อย นางปีนขึ้นมาสามชั่วยามจริง ๆ
“ไร้ยางอายจริง ๆ เพื่ออวดว่าตนเก่งกาจ ถึงกับกล้าพูดปด!” เสี่ยวเหมียนเท้าเอว พลางถลึงตามองหนิงถวนถวนอย่างดุดัน
กู่เยว่อิ๋งเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก มองแผ่นหลังของหนิงถวนถวนแล้วเอ่ยช้า ๆ “เสี่ยวเหมียน เจ้าดูระดับบำเพ็ญของนางออกหรือไม่?”
เสี่ยวเหมียนกล่าวเยาะเย้ย “คุณหนู บนกายนางไม่มีคลื่นพลังวิญญาณแม้แต่น้อย ย่อมไม่มีระดับบำเพ็ญแน่นอน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู่เยว่อิ๋งก็คลายใจลงหลายส่วน เสี่ยวเหมียนบำเพ็ญถึงขั้นแก่นทองระยะแรกแล้ว ไม่มีทางดูผิดแน่
หนิงถวนถวนเดินไปเข้าแถวต่อท้ายเด็กหนุ่ม ฟังเขากับสหายพูดคุยเรื่องธาตุทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน รวมถึงขั้นกลั่นลมปราณ ขั้นสร้างฐาน และขั้นแก่นทอง
หนิงถวนถวนเบิกตากว้าง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่นางไม่เคยรู้จักมาก่อน
“โอ้ น้องหญิงฟังอย่างตั้งใจเชียว แต่เจ้ายังเล็กเพียงนี้ เคยตรวจรากวิญญาณที่บ้านหรือไม่?” เด็กหนุ่มยิ้มพลางมองหนิงถวนถวน “รู้หรือไม่ว่าตนมีพรสวรรค์ระดับใด?”
เด็กสาววัยไล่เลี่ยกับเด็กหนุ่มเดินเข้ามาร่วมวง “เด็กตัวเล็กจริง อายุเท่าไรแล้ว?”
ดวงตาของหนิงถวนถวนเป็นประกาย นางชูนิ้วสั้นป้อมทั้งห้าขึ้น “พี่สาว ถวนถวนอายุห้าขวบครึ่ง”
เสียงเล็กใสของเด็กทำให้เด็กสาวอดยื่นมือไปลูบศีรษะหนิงถวนถวนไม่ได้ จากนั้นสีหน้าก็เผยความกังวล “เมื่อเข้าสำนักแล้ว ทุกอย่างต้องพึ่งตนเอง เจ้ายังเล็กเพียงนี้ จะดูแลตัวเองได้หรือ?”
เด็กหนุ่มเลิกท่าทีเอ้อระเหย ขมวดคิ้วกล่าวว่า “เด็กตัวเล็กเพียงนี้ หากถูกส่งเข้าสำนัก ย่อมต้องมีผู้คุ้มกันสักคน เหตุใดคนในครอบครัวจึงปล่อยให้เจ้ามาคนเดียว? พวกเขาไม่ชอบเจ้าหรือ?”
“ชอบสิ! ท่านอาจารย์กับอาจารย์หญิงชอบถวนถวนมาก!” หนิงถวนถวนรีบโบกมือส่ายหน้า “ถวนถวนถูกทิ้งไว้ที่ตีนเขาตั้งแต่เพิ่งเกิด ท่านอาจารย์กับอาจารย์หญิงเลี้ยงถวนถวนจนโต! ท่านอาจารย์กับอาจารย์หญิงบอกว่าถวนถวนเป็นสมบัติล้ำค่าของพวกท่าน! อีกอย่าง ถวนถวนทำอะไรเป็นตั้งหลายอย่าง ซักผ้า ทำอาหาร ว่ายน้ำ ปลูกผัก ผักที่ถวนถวนปลูก พี่ชายอวี๋เฉิงให้ศิลาวิญญาณถวนถวนมาตั้งมากมาย!”
เมื่อได้ฟังคำพูดของหนิงถวนถวน เด็กหนุ่มเด็กสาวต่างรู้สึกปวดใจ
ส่วนเรื่องศิลาวิญญาณที่หนิงถวนถวนพูดถึง พวกเขาไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย อย่างไรเสียตั้งแต่เล็ก ผู้ใหญ่ในบ้านก็ให้ศิลาวิญญาณระดับกลางแก่พวกเขาไม่น้อยทุกเดือน
“เจ้ายังเล็กเพียงนี้แต่ทำอะไรได้ตั้งมากมาย ฟังดูแล้วท่านอาจารย์กับอาจารย์หญิงของเจ้าก็ไม่เหมือนคนดี...”