เมืองฮ่าวไห่ตั้งอยู่เชิงเขาสำนักเทียนหลิง สำนักอันดับหนึ่งใต้หล้า
ผู้คนที่นั่นแทบทุกคนต่างก้าวเดินบนเส้นทางบำเพ็ญเซียน
แม้แต่พ่อค้าแผงลอยขายผักก็ยังชักนำวิญญาณเข้าสู่ร่างได้
หนิงถวนถวนวัยห้าขวบครึ่ง สวมเสื้อผ้าป่านเนื้อหยาบ มือเล็กกำสายตะกร้าสะพายหลังของตนไว้แน่น ค่อย ๆ ขยับฝีเท้าอย่างระมัดระวัง
“เจ้าเป็ด ยังอยู่หรือไม่?” หนิงถวนถวนถามเสียงเบา
【อยู่สิ อยู่สิ ระหว่างทางเจ้าถามไปแล้วเจ็ดแปดร้อยหน ทุกสิ่งในลานบ้านล้วนอยู่ในจิตสำนึกของเจ้า หากไม่เชื่อก็เข้าไปดูเองสิ!】
หนิงถวนถวนใช้จิตสำนึกเข้าไปดูอย่างระมัดระวัง แล้วก็เห็นลานบ้านบนภูเขาจริง ๆ
หนิงถวนถวนถอยออกมาอย่างยินดี “สมบัติวิเศษที่อาจารย์กับอาจารย์หญิงทิ้งไว้ให้ถวนถวนช่างดีจริง ๆ ถึงกับพาลานบ้านติดตัวไปได้ด้วย!”
【หึ ๆ เจ้าจะว่าอย่างไรก็ว่าไปเถิด ถึงอย่างไรข้าที่เป็นลูกหงส์ยังถูกเจ้าจำผิดเป็นเป็ดได้เลย】 เจ้าเป็ดกระพือปีก ก่อนเอนกายลงบนเก้าอี้หวายแล้วถอนหายใจยาว
“ถวนถวนต้องไปขายผัก ขายหมดแล้วก็จะมีเงินค่าเดินทาง จะได้ไปหาอาจารย์กับอาจารย์หญิง...”
หนิงถวนถวนนับนิ้วไปพลาง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ยินเสียงบ่นของเจ้าเป็ด
เมื่อถึงตลาด นางเดินไปยังมุมที่ห่างไกลที่สุด แล้วหยิบผักกับผลไม้ที่ปลูกเองออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง
“หนูน้อย ผู้ใหญ่ในบ้านเจ้าไปไหนเสียเล่า?” ชายชราข้าง ๆ นึกว่าหนิงถวนถวนเป็นเด็กบ้านไหนที่มาเที่ยวเล่น ไม่คิดว่านางจะมาขายผักด้วย ครั้นเห็นของที่วางอยู่บนผืนผ้า ก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี “หนูน้อย ที่นี่เป็นเมืองบำเพ็ญเซียน ผู้คนล้วนขายโอสถยันต์ เครื่องราง ดาบและกระบี่ ผักพวกนี้ของเจ้าไม่มีใครซื้อหรอก”
ดวงตาเรียวรูปเมล็ดซิ่งของหนิงถวนถวนเต็มไปด้วยความสงสัย เสียงนุ่มนิ่มเอ่ยขึ้นว่า “ท่านปู่ไม่กินข้าวกันหรือเจ้าคะ?”
เห็นหนิงถวนถวนตัวน้อยน่ารัก ใจของชายชราก็อ่อนลงหลายส่วน เขายิ้มพลางลูบเครา “พวกเราผู้บำเพ็ญเซียนกินโอสถอดอาหาร”
【ไม่รู้ความเอาเสียเลย! โอสถตัดธัญพืชจะสู้ผักวิญญาณที่นายหญิงปลูกได้อย่างไร!】 เจ้าเป็ดเดือดดาล ทว่าหนิงถวนถวนกำลังจมอยู่กับความผิดหวัง จึงไม่ได้สนใจเสียงร้องของมัน
ตอนหนิงถวนถวนยังเป็นทารก อาจารย์กับอาจารย์หญิงเก็บนางกลับไปเลี้ยง ทั้งสามอาศัยอยู่บนภูเขามานานกว่าห้าปี กินข้าวกับผักที่ปลูกในแปลง นางจึงไม่เคยรู้มาก่อนว่าโอสถอดอาหารคืออะไร
คนที่นี่ไม่กินข้าวกับผัก แล้วผักของถวนถวนจะขายไม่ออกหรือไม่...
แววตาของหนิงถวนถวนหม่นลง นางห่อเหี่ยวใจ เม้มริมฝีปาก ราวกับอีกประเดี๋ยวก็จะร้องไห้...
“แต่ก็ยังมีคนกินข้าวอยู่หรอก” ชายชราเห็นใบหน้าน้อย ๆ ของหนิงถวนถวนเศร้าสร้อย จึงรีบปลอบ “หนูน้อยอย่าร้องไห้ แม้พวกเราจะกินวัตถุดิบจากสัตว์วิญญาณ แต่ก็ต้องใช้เครื่องปรุง ข้าเห็นผักกาดขาวของเจ้าสดเขียวเชียว รับรองว่าต้องมีคนซื้อแน่”
ดวงตาของหนิงถวนถวนเป็นประกายขึ้นทันใด ใบหน้าน้อยเผยรอยยิ้ม “ผักที่ถวนถวนปลูกอร่อยมาก รับรองว่าขายออกแน่!”
ชายชราถอนหายใจโล่งอก การปลอบเด็กนี่ช่างยากเย็นเสียจริง!
โชคดีที่มีลูกค้าเข้ามา ชายชราจึงไม่มีเวลาสนใจหนิงถวนถวนอีก
หนิงถวนถวนกอดเข่า เฝ้ามองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างคาดหวัง
ทว่าไม่มีใครหยุดหน้าร้านของนางแม้แต่คนเดียว
เห็นพระอาทิตย์ใกล้ลับเหลี่ยมเขา หนิงถวนถวนจึงรีบเก็บข้าวของ
“โอ้โฮ ตะกร้าสะพายหลังใบใหญ่ถึงเพียงนี้!” ชายชราขายของหมดแล้ว กำลังจะช่วยนาง แต่ก็เห็นตะกร้าของหนิงถวนถวนเสียก่อน “เด็กตัวแค่นี้แบกไหวหรือ?”
“ท่านปู่ ข้าไหวเจ้าค่ะ” หนิงถวนถวนยิ้มอย่างเบิกบาน “ข้าจะเอาผักไปขายที่หอสุรา”
ชายชรามองหนิงถวนถวนด้วยความสงสาร “เป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน เช่นนั้นท่านปู่ขอซื้อผักกาดขาวของเจ้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
“ขอบคุณท่านปู่!” หนิงถวนถวนยินดีอย่างยิ่ง นางอุ้มผักกาดขาวกำใหญ่ไปวางบนแผงของชายชรา “ห้าอีแปะก็พอเจ้าค่ะ”
ชายชราควักเงินไปพลางถามไปพลาง “เหตุใดจึงออกมาขายผักคนเดียวเล่า ผู้ใหญ่ในบ้านเจ้าอยู่ที่ใด?”
“ตอนถวนถวนอายุสามขวบ อาจารย์กับอาจารย์หญิงลงจากเขาไป พวกเขาบอกว่าพอถวนถวนอายุห้าขวบก็จะกลับมา แต่ถวนถวนอายุห้าขวบครึ่งแล้ว พวกเขาก็ยังไม่กลับมา...”
หนิงถวนถวนถอนหายใจ “อาจารย์กับอาจารย์หญิงคงลืมเวลาไปแล้ว ถวนถวนต้องไปตามพวกเขากลับมา”
ชายชราชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่กลับมานานถึงเพียงนี้ เกรงว่าจะเคราะห์ร้ายมากกว่าเคราะห์ดี!
เด็กคนนี้ช่างน่าสงสารนัก
“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าอาจารย์กับอาจารย์หญิงไปที่ใด?”
“รู้เจ้าค่ะ!” ดวงตาหนิงถวนถวนเป็นประกาย “อาจารย์บอกว่าพวกเขาจะไปตามหาคนที่สำนักเทียนหลิงก่อน!”
“สำนักเทียนหลิงหรือ? ออกประตูทิศเหนือของเมืองไปก็ถึงแล้ว พรุ่งนี้สำนักเทียนหลิงจะรับคนใหม่ เจ้าไปถามดูได้” ชายชราเอ่ยด้วยความหวังดี
หนิงถวนถวนพยักหน้าแล้วสะพายตะกร้าขึ้นหลัง “ท่านปู่ ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ!”
ชายชราเบิกตากว้าง “ตายจริง เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้แรงเยอะจริง ๆ!”
หนิงถวนถวนแบกตะกร้าสะพายหลัง มองหอสุราแต่ละแห่ง “คนเยอะเหลือเกิน พวกเขาคงไม่มีเวลาสนใจถวนถวน”
หนิงถวนถวนถอนหายใจแผ่วเบา ไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าใด ในที่สุดก็พบหอสุราไร้ลูกค้าแห่งหนึ่งตรงมุมถนน
“พี่ชาย!”
ในหอรสเลิศ อวี๋เฉิงกำลังกวัดแกว่งไม้ขนไก่ในมืออย่างเบื่อหน่าย
เมื่อก่อนหอรสเลิศของเขาเคยเป็นสถานที่ที่มีเงินก็ยังจองที่นั่งไม่ได้! แต่ดวงของครอบครัวเขาไม่ดีนัก สัตว์วิญญาณที่ล่าได้มีจำนวนน้อยลงเรื่อย ๆ คุณภาพก็ต่ำลงทุกที ลูกค้าจึง... เฮ้อ...
บิดาของเขาถูกสัตว์วิญญาณทำร้ายขาจนบาดเจ็บเมื่อสามวันก่อน ตอนล่าสัตว์วิญญาณ เขาจึงจำต้องรับภาระดูแลหอสุราแห่งนี้ ทว่าผ่านมาสามวันแล้ว กลับไม่มีลูกค้าแม้แต่คนเดียว
ขณะที่กำลังจมอยู่ในความคิด ก็ได้ยินเสียงนุ่มนิ่มดังขึ้น
ก้มหน้าลงก็เห็นเด็กน้อยน่ารักคนหนึ่ง ดวงตากลมโตดุจเมล็ดซิ่ง และมีตะกร้าสะพายหลังใหญ่กว่าตัวนางอยู่บนหลัง
“เด็กน้อย มีธุระอะไร?”
หนิงถวนถวนพยักหน้าแรง ๆ “พี่ชาย หอสุราของพวกท่านรับซื้อผักหรือไม่?”
“หา?” อวี๋เฉิงมองหนิงถวนถวนอย่างสงสัย เห็นนางหยิบผักออกจากตะกร้าทีละชิ้น
อวี๋เฉิงผิดหวังยิ่งนัก แล้วก็ตบปากตัวเองทีหนึ่ง คิดอะไรอยู่กัน! เด็กตัวแค่นี้จะล่าสัตว์วิญญาณมาขายได้อย่างไร!
“หนูน้อย ที่นี่ไม่รับซื้อ... เดี๋ยวก่อน!”
อวี๋เฉิงกำลังจะเก็บผักกาดขาวคืนให้นาง ทว่าในชั่วขณะที่สัมผัสผัก เขากลับรู้สึกได้ถึงพลังวิญญาณอันมหาศาล!
อวี๋เฉิงมองหนิงถวนถวนอย่างไม่อยากเชื่อ แต่กลับเห็นนางก้มหน้า สีหน้าห่อเหี่ยว
“ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะไปถามร้านอื่นว่ารับซื้อหรือไม่...”
“รับ! ร้านข้ารับซื้อ!” อวี๋เฉิงรีบเอ่ย “หนูน้อย ผักของเจ้าขายอย่างไร?”
“ห้า...”
“ห้าสิบก้อนศิลาวิญญาณระดับกลางใช่หรือไม่? ข้าจะเอามาให้เดี๋ยวนี้ ผักในตะกร้าของเจ้าข้ารับซื้อทั้งหมด!” อวี๋เฉิงล้วงศิลาวิญญาณออกมาจากถุงเก็บของอย่างตื่นเต้น “ผักกาดขาวหนึ่งหัว ห้าสิบก้อนศิลาวิญญาณระดับกลาง ของเจ้ามีสิบห้าหัว แล้วยังมีผลไม้อื่นอีก ข้าคำนวณดูแล้ว ทั้งหมดหนึ่งพันก้อนศิลาวิญญาณระดับกลาง ข้าให้เจ้าเป็นศิลาวิญญาณระดับสูงหนึ่งก้อนเลยได้หรือไม่?”
หนิงถวนถวนฟังอวี๋เฉิงพูดจนมึนงง กระทั่งได้ศิลาวิญญาณระดับสูงสีสุกสว่างมาอยู่ในมือ จึงมองอวี๋เฉิงอย่างเหม่อลอย “พี่ชาย นี่แลกได้กี่อีแปะเจ้าคะ?”