ห้องเก็บของในที่สุดก็พอจะอาศัยได้ หลังหรงเฟิงกับไป๋ชิงไถช่วยกันจัดเก็บ
หรงเฟิงลูบเคราสีดอกเลาของตน พลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ไม่เลว”
ไป๋ชิงไถกอดอกพิงกรอบประตู เส้นดำผุดเต็มหน้าผาก “ประมุข ท่านคิดว่าไม่เลวจริงหรือ? เตียง โต๊ะ เก้าอี้พวกนี้ล้วนขโมยมาจากสำนักชิงอวิ๋นทั้งนั้น ท่านไม่กลัวว่าพวกเขาจะบุกมาหรือ?”
“พูดเหลวไหล! เรียกว่าขโมยได้อย่างไร นี่เรียกว่ายืม!” หรงเฟิงถลึงตาใส่ พลางเป่าหนวด
มุมปากไป๋ชิงไถกระตุก “อืม ยืมแล้วไม่คืน ข้าเข้าใจ”
หรงเฟิงกระแอมเบา ๆ ก่อนถลึงตาใส่ไป๋ชิงไถ “ยังไม่ใช่เพราะพวกเจ้าพี่น้องไร้ความสามารถ แม้แต่เตียงดี ๆ สักหลังยังซื้อไม่ไหว ถวนถวนยังเป็นเด็กเล็ก กระดูกยังอ่อน จะให้นอนบนแผ่นไม้เหมือนพวกเจ้าได้อย่างไร?”
“ย่อมไม่ได้อยู่แล้ว!” ไป๋ชิงไถรีบตอบ พลางกวาดตามองรอบห้อง “ยังขาดกระจกแต่งหน้า ข้าจะไปขโมยมา ไม่สิ ไปยืมมาอีกบาน”
เมื่อเห็นแผ่นหลังของไป๋ชิงไถที่จากไปอย่างรวดเร็ว หรงเฟิงก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ นี่สิถึงจะถูก!
“ถวนถวน เป็นอย่างไรบ้าง ชอบหรือไม่?”
หรงเฟิงมองหนิงถวนถวนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตากลมโตดุจผลองุ่นกลอกไปมา ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ยังขาดสิ่งใดก็บอกศิษย์พี่ของเจ้า ให้เขาไปยืมมา!”
【นี่เป็นสำนักที่จริงจังแน่หรือ? ไฉนข้ารู้สึกเหมือนเป็นรังโจรเสียมากกว่า!】เจ้าเป็ดยืดคออยู่ในมิติ【นายหญิงน้อย พวกเรารีบหนีไปก่อนดีหรือไม่?】
หนิงถวนถวนยื่นมือไปลูบฟูกนุ่ม ดวงตาคู่นั้นโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว “ชอบ!”