หรงเฟิงมองขวดโหลบนโต๊ะแล้วลงมือตรวจทีละใบโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
หลังตรวจไปสิบกว่าขวด ในที่สุดหรงเฟิงก็ยอมรับว่า ของในขวดเหล่านี้ล้วนเป็นยาขี้ผึ้งสมานเนื้อทั้งสิ้น!
【ตาแก่นี่คิดอะไรอยู่กัน? ยาขี้ผึ้งสมานเนื้อที่ข้าปรุงจะเป็นของปลอมได้อย่างไร!】เจ้าเป็ดส่งเสียงร้องเอะอะอยู่ในหัวของหนิงถวนถวน 【กล้าสงสัยในตัวข้าผู้นี้ได้อย่างไร! ไร้เหตุผลสิ้นดี! ลากออกไป ลากออกไป! ข้าผู้นี้ไม่อยากเห็นหน้าเขา!】
หนิงถวนถวนเดินไปหาหรงเฟิงที่นั่งแผ่หลาอยู่บนเก้าอี้ เห็นเขามีสีหน้าเลื่อนลอย จึงยื่นมือไปจิ้มแขนของเขาเบา ๆ เสียงใสไร้เดียงสาดังขึ้นว่า “เจ้าสำนัก ขวดพวกนี้มีปัญหาอะไรหรือเจ้าคะ?”
หรงเฟิงค่อย ๆ หันมามองหนิงถวนถวน สีหน้าซับซ้อน
เขาอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เด็กคนนี้มียาขี้ผึ้งสมานเนื้อมากมายเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าคงเป็นของที่อาจารย์และอาจารย์หญิงของนางทิ้งไว้ให้
แต่เด็กคนนี้กลับมอบให้เขาหนึ่งขวด หากอาจารย์กับอาจารย์หญิงของนางรู้เข้า เกรงว่าจะตำหนินางเป็นแน่ เพราะยาขี้ผึ้งสมานเนื้อชั้นเลิศนี้ล้ำค่าอย่างยิ่ง!
ส่วนสำนักคงซานของพวกเขา กลับไม่มีสิ่งใดที่พอจะนำมาแลกได้เลย!
หรงเฟิงเกาศีรษะ เมื่อนึกถึงตอนที่ตนใช้แหวนมิติธรรมดาแลกกับยาขี้ผึ้งสมานเนื้อ ก็พลันรู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้า
อายุมากปูนนี้แล้ว ยังเอาเปรียบเด็กตัวเล็ก ๆ ได้ลงคอ
“ปัง!”
ด้านนอกมีเสียงของหนักตกกระทบพื้น
ตามมาด้วยเสียงครางอู้อี้
“เจ้าห้า!” หรงเฟิงพุ่งตัวออกไปในพริบตา