วันนี้หนิงถวนถวนเหนื่อยล้าจริง ๆ ตั้งแต่ลงเขาไปทดสอบรากวิญญาณ จนกระทั่งมาถึงสำนักคงซาน
ตลอดทั้งวันนางแทบไม่ได้หยุดพัก
เจ้าเป็ดเห็นหนิงถวนถวนหลับสนิทถึงเพียงนั้น ก็ถอนหายใจออกมา ดูท่าคืนนี้คงต้องเก็บสมุนไพรตามลำพังแล้ว
เจ้าเป็ดกระพือปีกสองสามครั้ง สมุนไพรในแปลงหนึ่งหมู่ก็ถูกเก็บลงตะกร้าผัก
เจ้าเป็ดวางตะกร้าผักไว้ข้างบ่อน้ำ แล้วสะบัดปีกทีหนึ่ง สมุนไพรก็ถูกล้างจนสะอาด
จากนั้นเจ้าเป็ดก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หวาย 【เหนื่อยจริง ๆ! เป็ดจะเหนื่อยตายอยู่แล้ว! ไม่สิ... ข้าคือหงส์ ข้าคือหงส์!】
เมื่อหนิงถวนถวนตื่นขึ้น ฟ้าก็สว่างแล้ว
นางพลิกตัวไปมา ก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่งทันควัน เบิกตากว้าง “แย่แล้ว ลืมเก็บสมุนไพร!”
คิดได้ดังนั้น หนิงถวนถวนก็รีบหลับตา ควบคุมจิตสำนึกของตนเพื่อเก็บสมุนไพร ทว่ากลับพบว่าสมุนไพรถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว!
【ฮึ ทั้งหมดเป็นผลงานของข้า!】เมื่อเจ้าเป็ดเห็นเงาร่างของหนิงถวนถวนปรากฏขึ้น ก็รีบกระพือปีกวิ่งเข้าไปหา เชิดหน้าขึ้นอย่างทะนงตน ใบหน้าเขียนคำว่า “รีบชมข้าสิ” “รีบชมข้าสิ” ไว้เต็มไปหมด
หนิงถวนถวนอุทานด้วยความตื่นเต้น เสียงอ่อนเยาว์เปี่ยมไปด้วยความยินดี “เจ้าเป็ดเก่งเหลือเกิน! ถึงกับเก็บสมุนไพรเป็นด้วย! มิใช่เก่งแต่เล่นไฟหรอกหรือ! เจ้าเก่งที่สุดเลย!”
หนิงถวนถวนย่อตัวลง อุ้มเจ้าเป็ดไว้ในอ้อมแขน “เจ้าเป็ดเก่งจริง ๆ!”
มือน้อยอวบอิ่มลูบขนของเจ้าเป็ด น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความยินดีและจริงใจ
【แน่นอนอยู่แล้ว! ข้าเก่งที่สุด!】เจ้าเป็ดเองก็กระพือปีกอย่างเบิกบาน