[ปันข้าวกันสี่คน น่าสงสารชะมัด ทีมงานก็ดูอยู่ได้นะ]
[หนิงเหิงยังยิ้มเริงร่าอีก ฟังดี ๆ นะ พี่เชิ่งของนายไม่ต้องทำอะไรเลย ก็มีส่วนแบ่ง]
"แล้วก็นมด้วยนะ คนละหนึ่งในสี่" หลีเสี่ยวหยาเหมือนเล่นกล แปลงร่างขวดพลาสติกผ่าครึ่งออกมา
เธอยังบอกพวกเขาอีกว่า: "สะอาดมากเลย เป็นของที่อาจารย์ให้รางวัลหนูตอนงานแข่งกีฬา น้ำข้างในหนูขายให้คนอื่นไปแล้ว"
[นี่ก็แยกขายได้ด้วยนะ? นับว่าเป็นอัจฉริยะด้านการค้าเลย]
หลีเสี่ยวหยาใช้ขวดพลาสติกสองซีก เทนมลงไปเล็กน้อย ส่วนก้นแบนให้หนิงเหิง ส่วนที่มีฝาให้สวี่หรูอิง
[ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่าเด็กอย่างหลีเสี่ยวหยาน่าสนใจ ปากไม่พูด แต่ในใจแบ่งแยกใกล้ไกลชัดเจนมาก ส่วนก้นแบนให้หนิงเหิง เพราะหนิงเหิงมาก่อน สนิทกว่า]
สุดท้ายหลีเสี่ยวหยาก็ใช้ถ้วยเล็กในกล่องข้าว ร่วมกันดื่มนมที่เหลือจนหมดกับเชิ่งอวี้เซียว
สวี่หรูอิงพลางถอนหายใจว่า "ฉันไม่เคยรู้สึกเลยว่านมจะอร่อยขนาดนี้"
"ไม่ใช่สิ!" จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ "ฉันไม่ได้มาออกรายการพวกนายนะ ฉันมีเงินเอง ฉันจะไม่ไปซื้ออาหารอะไรกินทำไม? โรงเรียนพวกนายมีร้านค้าใช่ไหม?"
สวี่หรูอิงวางไข่ครึ่งลูกที่เพิ่งได้ แล้วรีบเร่งไปซื้ออย่างรวดเร็ว
เชิ่งอวี้เซียวไม่แม้แต่จะกระพริบตา หยิบไข่ครึ่งลูกนั้นกินเสีย
[ฮ่า ๆๆ คุณชายเชิ่ง ทำไมเผด็จการจัง?]
แต่เชิ่งอวี้เซียวก็ยัดไข่ครึ่งลูกที่เป็นของตัวเองแต่เดิม ให้หลีเสี่ยวหยากิน