สวี่หรูอิงรู้สึกว่าผมยาวของตัวเองถูกจับขึ้นมา
“คุณจะทำอะไร” เธอถามอย่างตื่นตระหนก
“ต้องรวบผมขึ้นก่อน”
“อ่อ” สวี่หรูอิงเงียบไปอย่างกระอักกระอ่วน แรงมือของเด็กหญิงเบามาก ไม่มีอาการกระตุกที่หนังศีรษะเลยสักนิด เธอเอื้อมมือไปดึงหนังยางจากหัวตัวเองมารวบผมให้สวี่หรูอิง
จากนั้นเธอก็จับที่คอของสวี่หรูอิง “ไม่มี”
สวี่หรูอิงถอนหายใจโล่งอกทันที แต่ยังไม่ทันโล่งได้ครึ่งเดียว หลีเสี่ยวหยาหมอบลงตรงหน้าเธอ แล้วยื่นมือไปดึงขากางเกงที่สวี่หรูอิงเก็บไว้ในรองเท้าบูทสั้นของหลุยส์วิตตอง
ขากางเกงถูกดึงขึ้น
หลีเสี่ยวหยายังไม่ได้พูดอะไร แต่สวี่หรูอิงกลับร้องกรี๊ดขึ้นมาก่อนด้วยความตกใจ “อ๊าก! ปลิง!”
[ว้ายว้าย! ดูแล้วหนาวสยอง! ฉันกลัวของแบบนี้ที่สุดเลย]
ตัวปลิงครึ่งหน้าแหวะเข้าไปในน่องของสวี่หรูอิงหมดแล้ว มันดูดเลือดจนพองกลม และยังกระดึ๊บเล็กน้อย
“ใครช่วยดึงออกให้หน่อย” สวี่หรูอิงแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว
คิ้วของเชิ่งอวี้เซียวขมวดขึ้น กำลังจะพูด
หลีเสี่ยวหยาล้วงห่อกระดาษออกมาจากกระเป๋า คลี่ออก เขย่าใส่ขาของสวี่หรูอิง เกลือละเอียดร่วงลงบนตัวปลิง จากที่มันกระดึ๊บเบา ๆ ก็กลายเป็นดิ้นทุรนทุรายอย่างรวดเร็ว
มันแหวะออกจากขาของสวี่หรูอิงเอง แล้วร่วงตุ๊บลงบนพื้น
กระบวนการดิ้น เลือดออก แห้งแข็งและตายสนิทเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
สวี่หรูอิงยังไม่หายตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดมีหยาดน้ำตาสองหยด
เธอถามเสียงสั่น “ทั้งที่ขากางเกงฉันก็เก็บไว้ในรองเท้าบูทแล้ว ทำไมมันยังคลานเข้ามาถึงขาฉันได้”