เพื่อนร่วมโต๊ะร้อง "อ๋อ" เสียงหนึ่ง แล้วก็หมดความสนใจ ไม่คุยกับเธออีก
หลีเสี่ยวหยาก็ชินกับการถูกเมินเฉยแบบนี้แล้ว เธอก้มหน้าตั้งใจจดบันทึกลงหนังสือ
เที่ยงวัน ได้เวลากินข้าวแล้ว
หลีเสี่ยวหยาหยิบกล่องข้าวของตัวเองออกจากถุงผ้า พอเดินออกไป ก็เห็นเชิ่งอวี้เซียวยืนอยู่ที่สนามเด็กเล่น
โรงเรียนประถมหินมีครูพละแค่คนเดียว ตอนนี้ครูพละคนนั้นกำลังแข่งยิงประตูกับเชิ่งอวี้เซียว
เชิ่งอวี้เซียวขายาวแขนยาว ยกมือขึ้น แนวกล้ามเนื้อแขนเรียบลื่น รับลูกบาสแล้วโยนไปอย่างไม่ใส่ใจ
สามแต้ม!
ครูพละอุทานด้วยความทึ่ง "เด็กสมัยนี้เก่งกันทั้งนั้นเลยนะ!"
เชิ่งอวี้เซียวไม่ตอบ เขาหันขวับไปทันที เห็นหลีเสี่ยวหยาเต็มตา
เธอยืนอยู่อย่างเดียวดาย มือกำกล่องข้าวอะลูมิเนียมไว้
เขาจึงก้าวขายาวๆ ตรงเข้าไปหาเธอทันที "กินข้าว?"
หลีเสี่ยวหยาสูดจมูก รู้สึกผิดนิดๆ "ลืมเอากล่องข้าวนายมาด้วย"
เธอพูดพลางเปิดกล่องข้าว เอาฝาเก็บไว้เอง ส่งตัวกล่องให้เชิ่งอวี้เซียว "นายใช้กินนะ"
เชิ่งอวี้เซียวกลืนคำว่า "กล่องอะลูมิเนียมมีพิษ" ที่จวนจะหลุดจากปากกลับลงคอ
เขาคว้ากล่องไว้ แล้วบอกว่า "โอเค"
โรงเรียนมีโรงอาหารเล็กๆ ไม่ถึงแปดตารางเมตร อ่างอะลูมิเนียมใหญ่หลายใบวางเรียงกัน ข้างในมีซาลาเปาแป้งข้าวโพด ไข่ไก่ บะหมี่หมูดำๆ ผัดผักที่ออกซิไดซ์แล้ว และซุปอีกหนึ่งหม้อ
โอ้ย ดูไม่เหมือนซุปด้วย เหมือนน้ำล้างหม้อมากกว่า เชิ่งอวี้เซียวคิดในใจ
หลีเสี่ยวหยาตักอาหารส่วนของเธอเรียบร้อย
แล้วเธอพาเชิ่งอวี้เซียวมานั่งที่บันไดนอกห้องเรียน แบ่งอาหารของตัวเองครึ่งหนึ่งให้เขา
ของพวกนี้ ในสายตาคุณชายเชิ่งเมื่อก่อนน่ะ เลวกว่าอาหารหมูอีก