ครูที่รับผิดชอบชั้นประถมศึกษาปีที่สามแซ่เว่ย
ครูเว่ยเป็นคนท้องถิ่น แต่ไม่ใช่คนหมู่บ้านหลีเจีย
เขาเดินเข้ามาใกล้ห้องเรียน พอดีได้ยินประโยคที่เชิ่งอวี้เซียวบอกว่าจะอัดให้เละแปดร้อยรอบ
โอหัง!
โอหังเกินไปแล้ว!
ครูเว่ยหน้าตึง ผลักประตูแรง ๆ ประตูกระแทกผนังดัง “โครม”
ครูเว่ยคิดว่าท่าทางแบบนี้น่าจะข่มขวัญได้ดี
เขาจึงกระแอมแล้วเอ่ยว่า “ใครก่อกวน?”
เชิ่งอวี้เซียวหันกลับมา
ครูเว่ยเห็นหน้าของเขา ปฏิกิริยาแรกคือคนแบบนี้ไม่น่ามาอยู่ที่นี่
จากนั้นครูเว่ยก็นึกขึ้นได้ ว่าได้ยินว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้เหมือนจะมีรายการอะไรสักอย่างมาถ่ายทำที่โรงเรียน…
“คุณเป็นทีมงานรายการเหรอ?” ครูเว่ยหลุดปากถาม
“โห นึกว่าจะเจอคนมีกึ๋นสักคนแล้ว” เชิ่งอวี้เซียวพูดจายังคงโอหังเหมือนเดิม
ครูเว่ยหน้าถมึงทึง “ผมไม่สนว่าคุณเป็นใคร แต่คุณมารังแกนักเรียนของเราแบบนี้ได้ยังไง?”
“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!” ครูเว่ยตะโกนพลางจะเข้าไปดึงแขนของเชิ่งอวี้เซียว เชิ่งอวี้เซียวดูอายุไม่มาก แต่ต่อให้ครูเว่ยใช้แรงเต็มที่ ก็ยังง้างไม่ออก
ตอนนั้นเองหลีเสี่ยวหยาจึงรีบดึงแขนเสื้อของเชิ่งอวี้เซียวอีกครั้ง
เชิ่งอวี้เซียวถึงได้ปล่อยมือ ให้เด็กชายคนนั้นเซถลาไปนั่งที่เดิม
เด็กชายร้องไห้โฮ “ผมเกือบถูกเขาตีตายแล้ว! ผมจะหาแม่! ผมจะกลับไปหาแม่!”
เชิ่งอวี้เซียวเบะปาก “ไร้น้ำยา เมื่อกี้ด่าเมามันไม่ใช่เหรอ?”
ครูเว่ยอยากจะบอกว่าเกินไปแล้ว แต่พอมองตาของเชิ่งอวี้เซียว เขากลับพูดอะไรไม่ออก