หมั่นโถวที่หลีเสี่ยวหยาตั้งใจเอากลับมาให้อากง ถูกอากงขว้างทิ้งด้วยความโมโห
อากงตะคอกถามว่า “สัญญาล่ะ? ทำไมไม่มีสัญญากับข้า?”
หลีเสี่ยวหยาเพิ่งจะอ้าปากอธิบาย ก็ถูกเชิ่งอวี้เซียวอุ้มเอวขึ้นแล้วพาตัวไป
“เธอยังไม่ได้จัดที่นอนให้ฉันเลยนะ” เชิ่งอวี้เซียวว่า
หลีเสี่ยวหยาคิดแล้วก็จริง จึงบอกว่า “อากงรอเดี๋ยวนะ หนูจะกลับมาเร็ว ๆ นี้”
อากงถึงกับอ้าปากค้าง ความโกรธติดคอแทบจะทำให้ท่านสำลักตาย
หลีเสี่ยวหยาพาเชิ่งอวี้เซียวไปดูที่ของตัวเอง
นี่เป็นพื้นราบที่มุงกระเบื้องไว้ค่อนข้างสมบูรณ์ ผนังด้านข้างก็ไม่มีรูโหว่
บนพื้นปูด้วยกระดาษลังสองชั้นเพื่อกันความชื้นจากดิน แล้วค่อยปูผ้าสะอาดทับอีกชั้น ถัดขึ้นไปเป็นผ้านวมขาด ๆ แล้วก็ปูผ้าปูที่นอนอีกชั้น เท่านี้ก็ประกอบเป็น “เตียง” ขึ้นมาได้
เชิ่งอวี้เซียวชำเลืองมองแล้วอดสงสัยไม่ได้ว่า ขอทานอยู่ใต้สะพานลอยนอนดีกว่านี้ไหม?
แต่โชคดีที่บ้านหลีเสี่ยวหยาแม้จะทรุดโทรม แต่ตัวเธอเองกลับทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมได้สะอาดเอี่ยม
“เตียง” นี้ก็เช่นกัน
แต่เชิ่งอวี้เซียวก็ยังโกรธอยู่ดี
เพราะเตียงเดียวในบ้านที่มีสี่ขา ดันถูกอากงยึดครองไปแล้ว
หลีเสี่ยวหยาอายุยังน้อย แต่ต้องมาขดตัวอยู่ในที่แบบนี้ ผ่านค่ำคืนที่ยากลำบากไปคืนแล้วคืนเล่า
“แล้วหน้าหนาวล่ะ?” เชิ่งอวี้เซียวเอ่ยถาม น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ
หลีเสี่ยวหยาทิ้งตัวลงนอน ทำให้เขาดูเป็นตัวอย่าง
เธอขดตัวกลม ห่อแขนกอดตัวเองแน่น แล้วบอกว่า “แบบนี้ก็ไม่หนาวมากแล้ว”