"หนิงเหิงก็อยู่ด้วยเหรอ" สวี่ชิวไหลถาม
"ครับ คุณป้าสวี่ ผมก็อยู่ด้วยนะ พี่เชิ่งที่นี่ลำบากมากเลย เขาอยากได้อะไรคุณป้าก็ตามใจเขาเถอะครับ"
สวี่ชิวไหลไม่รับคำของหนิงเหิง และไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นหรือไม่พอใจกับที่เชิ่งอวี้เซียวบอกว่าเงินไม่พอ แต่ยังคงถามเชิ่งอวี้เซียวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยต่อว่า "ต้องทำอะไรบ้างในการลงทุน เธอยังจำได้ไหม"
เชิ่งอวี้เซียวตอบว่า "จำได้ครับ"
สวี่ชิวไหลถามอีกว่า "แล้วทำไมถึงให้หลีเสี่ยวหยาเป็นคนเลือก"
หัวใจของคนดูแทบจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มอีกครั้ง
[บอกแล้วว่าต้องมีการสอบสวน! นี่ไงมาแล้ว!]
เชิ่งอวี้เซียวขยับริมฝีปาก ไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกตอนนั้นของตัวเองออกมายังไง
แต่สวี่ชิวไหลไม่รอให้เขาพูด ก็พูดต่อเลยว่า "เธอไม่ควรทำแบบนี้ เชิ่งอวี้เซียว"
"เธอโยนการตัดสินใจที่ควรเป็นของเธอ โยนความรับผิดชอบของเธอ ไปให้เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง เธอเคยคิดไหมว่าไหล่ของเด็กคนนั้นจะรับมันไหวหรือเปล่า ถ้าลงทุนล้มเหลว เด็กคนนั้นจะกลัวยิ่งกว่าเธออีก เธอจะให้เด็กคนนั้นนอนไม่หลับทุกคืนเลยใช่ไหม"
[ห๊ะ]
[เฮ้ย ที่แท้เป็นเพราะเหตุผลนี้เอง คุณนายสวี่ถึงคิดว่าไม่ควรให้หลีเสี่ยวหยาเป็นคนตัดสินใจ]
เชิ่งอวี้เซียวพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า "ผมจะไม่ล้มเหลว แล้วหลีเสี่ยวหยาจะได้รู้ว่า ทุกการเลือกของเธอน่ะถูกหมด"
สวี่ชิวไหลพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
แต่ลูกชายเธอนิสัยเป็นแบบนี้มาตลอด เธอก็ชินแล้ว
เชิ่งอวี้เซียวถามกลับตอนนี้ว่า "คุณแม่เสียดายเงินเหรอครับ"
สวี่ชิวไหลถามว่า "เธอว่าไงล่ะ"
เชิ่งอวี้เซียวยิ้ม "ผมว่าไม่เสียดายหรอกครับ คุณแม่แคร์ว่าผมจะรับผิดชอบเป็นผู้ใหญ่ได้ไหมมากกว่า เงินแค่นี้ ถ้าเป็นลูกบ้านอื่นยังไม่พอให้ลองลงทุนเล่นสักครั้งด้วยซ้ำ"
สวี่ชิวไหลพูดแค่ว่า "อย่าให้ฉันได้ดูเรื่องตลกของเธอก็แล้วกัน" แล้วก็วางสาย
แต่ด้วยคำพูดแค่ไม่กี่ประโยคนี้ ท่าทีของสวี่ชิวไหลก็เด่นชัดขึ้นมาต่อหน้าทุกคนอย่างชัดเจนแล้ว