"แกเปลือกเกาลัดต่อเถอะน่า" เชิ่งอวี้เซียวพูดพลางเปิดดูเอกสารที่โต้วต้าเหว่ยส่งให้
หนิงเหิงรู้ว่านี่เป็นเรื่องงาน เลยไม่ส่งเสียงรบกวน
"บัญชีการเงินและรายงานประจำปีของโรงงานพวกคุณไม่ชัดเจนเลยนะ" เชิ่งอวี้เซียวกวาดสายตาดูคร่าว ๆ แล้วพูด
ชายวัยกลางคนหลายคนสบตากัน จู่ ๆ ก็ตระหนักว่าคุณชายใหญ่นี่แม้จะยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่ก็ไม่ง่ายที่จะหลอก
โต้วต้าเหว่ยพยักหน้าหงึก ๆ "ใช่ ๆ ก่อนหน้านี้ตำแหน่งในโรงงานบางตำแหน่งก็เป็นญาติผู้ถือหุ้นทำกัน"
เชิ่งอวี้เซียวหัวเราะเบา ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหลีเสี่ยวหยานั่งอยู่ข้าง ๆ น่าเบื่อแปลก ๆ เขาเลยลดเอกสารในมือลง ชี้ตัวเลขด้านบนแล้วถามหลีเสี่ยวหยา "รู้ไหมนี่คืออะไร"
หลีเสี่ยวหยามองเขาอย่างงงงวย
"นี่คือรายงานบัญชีกระแสรายการ นี่คือรายงานสินทรัพย์ รวมถึงรายละเอียดการลงทุนระยะสั้น รายละเอียดสินทรัพย์ถาวร... ดูนี่ เราจะเห็นอัตราส่วนสินทรัพย์ถาวรสุทธิ ต่ำเกินไป แสดงว่ากำลังการผลิตของพวกเขาต่ำมากแล้ว"
หน้าของชายวัยกลางคนหลายคนแดงก่ำเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะถูกเด็กยังไม่บรรลุนิติภาวะชี้ตรง ๆ ขนาดนี้ ที่สำคัญที่น่าอับอายที่สุดคือ...
"นี่คงไม่ต้องอธิบายให้เด็กฟังหรอกมั้ง เธอก็ฟังไม่เข้าใจนี่" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะพูดแทรก
เชิ่งอวี้เซียวเงยหน้ามองเขาแล้วถาม "ฝ่ายการเงินเป็นญาติคุณเหรอ"
ชายวัยกลางคนรีบพูด "เป็นไปได้ยังไง!"
"งั้นคุณรีบร้อนอะไร"
ชายวัยกลางคนกัดฟันแล้วเงียบไป
"นี่คือรายงานหนี้สิน... เราจะเห็นอัตราส่วนหนี้สินต่อทุนของพวกเขา โดยทั่วไปถ้าเกิน 20% แปลว่าความเสี่ยงสูงเกินไป" เชิ่งอวี้เซียวพลิกดูต่อ