หนิงเหิงหุบปากฉับ
แต่หลีเสี่ยวหยาตื่นแล้ว เธอขยี้ตา เดินเซไปเซมาออกมา ร้องเรียก "เชิ่งอวี้เซียว"
หนิงเหิงเบิกตากว้าง คนอะไรกล้าเรียกชื่อพี่เชิ่งเต็มยศขนาดนี้?
เขาก้มลงมองตาม
โอ้ เด็กตัวกระเปี๊ยก สูงไม่ถึงเอวเขาด้วยซ้ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง แต่ใบหน้าละเอียดอ่อนน่ารัก เพราะผอม เบ้าตาเลยโบ๋ไปหน่อย ยิ่งดูเหมือนตุ๊กตาฝรั่ง
หลีเสี่ยวหยามองเขาอยู่เหมือนกัน
คนตรงหน้าร่างเพรียวสูงสง่า สวมเสื้อผ้าลุ่น ๆ เหมือนกระสอบ ไว้ผมยาวกรอมอย่างกับศิลปิน
หลีเสี่ยวหยาไม่รู้จักศิลปะอะไรนั่น
เธอแค่กะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง แล้วหลุดออกมาสองคำ "...พี่สาว?"
"เธอ..." หนิงเหิงเพิ่งหลุดออกมาคำเดียว ก็ถูกเชิ่งอวี้เซียวปิดปากลากไปข้าง ๆ
เชิ่งอวี้เซียวมองผมยาวของเขาอย่างรังเกียจ "รีบไปตัดซะ ทำให้เด็กสับสนเรื่องเพศไปหมด นี่เป็นช่วงสำคัญที่เด็กกำลังสร้างโลกทัศน์ เข้าใจไหม?"
หนิงเหิงมึนงง "...คราวที่แล้วลูกชายวัยหกขวบของคุณลุงคุณมาเกลือกกลิ้งอาละวาดที่คฤหาสน์ คุณยังให้ผมปลอมเป็นผีผู้หญิงไปหลอกเลย บอกว่าขู่ไอ้เด็กนั่นให้ช็อกตายไปเลยก็ดี พี่เชิ่ง ตอนนี้คุณมาปกป้องสุขภาพจิตเด็กได้ไง?"
เชิ่งอวี้เซียวเงียบไปครู่หนึ่งแล้วว่า "นั่นมันเรื่องเมื่อสามปีก่อนแล้ว คนเราย่อมเติบโตขึ้น นายก็ควรจะโตได้แล้วนะ หนิงเหิง"
หนิงเหิงจำใจยอมรับคำอธิบายนี้ หันไปแบกกระเป๋าเดินทางของตัวเองลงจากท้ายรถ
อย่ามองว่าเขาหุ่นเพรียวอย่างนั้นนะ แรงก็ใช้ได้เลย
เชิ่งอวี้เซียวตบบ่าเขาพลางพูด "มาช้าก็ดีกว่ามาไม่ถึง หน้าที่ให้อาหารหมูยกให้นายเลย เสี่ยวหยา! ไป พี่ชายพาไปล้างหน้า"