หลีเสี่ยวหยามือยังถือมันหวานอยู่
เธอเผลอออกแรงโดยไม่รู้ตัว มันหวานที่เผาแล้วถูกบี้จนเละทันที
เว่ยเหวินชิ่งตื่นเต้นกว่าเธออีก ใบหน้าดูแย่จนถึงขั้นลุกขึ้นยืน
เชิ่งอวี้เซียวก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เขาก้าวยาว ๆ ออกมาจากห้องด้านใน มือยังถือแก้วน้ำ ในแก้วคือนมที่เพิ่งชงให้หลีเสี่ยวหยา
เขาหน้าบึ้งพูดว่า "หา? ญาติหามาเจอแล้ว? ใครหามาเจอ?"
"ผมเอง!" เว่ยหลินตะโกนพลางก้าวลงจากรถ
ชาวบ้านยืดคอกันเป็นแถว รู้สึกประหลาดใจและแปลกใหม่ มองสำรวจชายคนนั้น
เว่ยหลินกับเว่ยเจิ้นไม่เหมือนกัน
เว่ยหลินสวมสูท ทับด้วยโค้ท แต่งตัวภูมิฐาน ใบหน้าเหลี่ยมดูซื่อตรงน่าเชื่อถือ ให้ความรู้สึกพึ่งพาได้อย่างแรงกล้า
ดูเหมือนคนรวยมาตรฐานในซีรีส์ชัด ๆ
ชาวบ้านถูกบารมีของเขาสะกดในชั่วพริบตา
เว่ยหลินก้าวเร็ว ๆ มาข้างหน้า ทักทายอย่างสุภาพนบนอบว่า "คุณชายเชิ่ง"
แล้วค่อย ๆ ย่อตัวลง น้ำเสียงอ่อนโยนพูดกับหลีเสี่ยวหยาว่า "เสี่ยวหยา ฉันเป็นลูกบุญธรรมของคุณตาเธอ เธอเรียกฉันว่าคุณน้าได้นะ"
สีหน้าเว่ยเหวินชิ่งยิ่งแย่ลงไปอีก อยากจับเตาไฟข้างมือปาใส่หน้าเว่ยหลิน
คุณน้า?
เขาเองก็คือคุณน้าของเสี่ยวหยา!
เว่ยหลินเป็นแค่ผายลม!
ก็แค่ไอ้หมาป่าเจ้าเล่ห์!
ขอบตาของเว่ยหลินแดงก่ำ ไม่ได้สังเกตเห็นเว่ยเหวินชิ่ง
เขาจับจ้องไปที่หลีเสี่ยวหยาทั้งหมด
เธอช่างงดงามอะไรเช่นนี้...
ถึงจะถูกฝุ่นกลบอยู่ในหุบเขาเล็ก ๆ แบบนี้ แต่ไข่มุกก็คือไข่มุก...ยีนที่แข็งแกร่งนั้น น่าอิจฉาจริง ๆ