ตอนนั้นตำรวจยื่นกระดาษมาหลายแผ่น แม้สีหน้ายังคงเคร่งขรึม แต่ในแววตากลับเผยความเห็นใจออกมาหลายส่วน
“เราจะรีบพาตัวผู้เกี่ยวข้องมาดำเนินคดี รายละเอียดบางอย่างอาจต้องรบกวนให้หนูช่วยนึกและเล่าเพิ่มเติม หนูทำได้ไหม” ตำรวจย่อตัวลงถาม
หลีเสี่ยวหยาพยักหน้าเบา ๆ พูดเพียงสี่คำว่า “ฉันจำได้ทั้งหมด”
ตำรวจถามอย่างประหลาดใจว่า “หนูจำอะไรได้บ้าง? แม่เคยบอกหนูไหมว่าแม่ไม่ใช่คนที่นี่”
หลีเสี่ยวหยาพยักหน้าอีกครั้ง
【พระเจ้า ที่แท้เธอรู้ทุกอย่างเลยเหรอ】
【เอ่อ แล้วทำไมไม่แจ้งตำรวจล่ะ】
ผู้ชมในแชตได้สติอย่างรวดเร็ว ว่าตัวเองเพิ่งถามคำถามโง่ ๆ ไป
ตำรวจถามต่อว่า “เคยลองขอความช่วยเหลือจากคนรอบข้างไหม”
ใบหน้าของหลีเสี่ยวหยามีน้ำตาเปรอะเต็มไปหมด แต่น้ำเสียงกลับสงบนิ่งจนไม่เหมือนเด็ก เธอพูดเบา ๆ ว่า “ขอความช่วยเหลือไม่ได้ แม่บอกไว้ค่ะ”
ตำรวจสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ฉันเข้าใจแล้ว... ไม่ใช่การก่อเหตุโดยคนคนเดียว แต่เป็นการก่อเหตุร่วมกัน พวกหนูไม่อาจรู้ได้เลยว่าคนที่ไปขอความช่วยเหลือนั้นเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดหรือเปล่า”
หลีเสี่ยวหยาพูดเพียงว่า “ห้ามไว้ใจใครทั้งนั้น แม่ก็สอนฉันแบบนี้ค่ะ”
ตอนยังเล็กมาก เธอยังไม่ค่อยเข้าใจว่าคำพูดนี้หมายถึงอะไร
ต่อมาเมื่อโตขึ้นอีกหน่อย ได้พบเห็นผู้คนหลากหลายรูปแบบในหมู่บ้าน เธอก็เข้าใจ
และตอนนี้ เธอยิ่งเข้าใจมากขึ้นไปอีก
ที่แท้คำพูดของแม่ไม่ได้หมายถึงแค่ชาวบ้าน แต่ยังหมายถึงคนอย่างเว่ยหลินด้วย
ตำรวจถอนหายใจ ขณะนั้นไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี
ทั้งในบ้านและนอกบ้านเงียบสนิท
【ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว...】
【เธอยังเด็ก แต่เข้าใจเรื่องมากมาย ทว่าพูดไม่ได้ ไม่อาจพูดอะไรได้เลย เพราะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นหมาป่าในคราบมนุษย์หรือเปล่า】
【ใครยังจำได้บ้าง ตอนรายการเพิ่งออกอากาศแรก ๆ ทุกคนไม่ได้พูดกันเหรอว่าหลีเสี่ยวหยาชอบโกหก แถมยังขโมยของด้วย ตอนนี้รู้สึกไหมว่าคำพูดแบบนั้นยิ่งคิดก็ยิ่งน่ากลัว】
【บ้าเอ๊ย! พอฝังความคิดแบบนี้ลงไปในใจคนทั่วไปได้แล้ว ต่อให้หลีเสี่ยวหยาพูดอะไร คนอื่นก็ไม่มีทางเชื่อ! ถ้าไม่ใช่เพราะญาติมาตามหา แม่ของเธอก็คงไม่มีวันได้ล้างมลทินไปตลอดชีวิต!】