หลีจิงจิงถอดไมค์เสียงขนาดเล็กออก แล้วยังงัดกล้องจิ๋วออกมาเก็บใส่กล่อง จากนั้นถึงโทรกลับ
“จิงจิง เรื่องใหญ่แล้วครับ คุณเชิ่งคนนั้นพอเข้าหมู่บ้านก็เจอหลีเสี่ยวหยาเลย เขาย้ายไปพักที่บ้านหลีเสี่ยวหยาแล้ว ทำไงดีครับ” เสียงผู้ใหญ่บ้านดังลั่นด้วยความตื่นตระหนก
หลีจิงจิง: “…”
มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง?
สีหน้าเธอเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำอย่างควบคุมไม่ได้: “เรื่องแค่นี้ยังทำกันไม่ดีอีกเหรอ?”
นางได้เกิดใหม่ทั้งที ควรจะราบรื่น กวาดล้างทุกอุปสรรค ทุกสิ่งที่เป็นของหลีเสี่ยวหยาก็ควรตกเป็นของนางอย่างชอบธรรม!
ถ้านี่เป็นนิยาย นางก็ควรเป็นตัวเอกของนิยายเกิดใหม่!
แต่ครอบครัวที่แสนไร้ประโยชน์พวกนี้กลับมีแต่คอยถ่วงนาง
“จิงจิง ทำไงดีครับ” ผู้ใหญ่บ้านยังถามต่อ
“ขอฉันคิดก่อน” หลีจิงจิงตัดสาย จากนั้นก็เปิดเวยปั๋ว พยายามดูคลิปบางส่วนของรายการเพื่อหาทิศทาง
นางคิดไม่ตก หลีเสี่ยวหยามีมนตร์เสน่ห์อะไร? ทั้งที่จุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตนางก็ถูกเปลี่ยนไปหมดแล้ว
ทำไม? ทำไมคุณเชิ่งถึงยังเข้าหานางเอง?
แต่ตอนนี้เจ้าหน้าที่มาเคาะประตู: “หลีจิงจิง! หลีจิงจิงเป็นอะไรหรือเปล่า? กล้องที่คุณนั่นทำไมดับไป?”
หลีจิงจิงได้แต่ซ่อนมือถือ ใช้แรงขยี้ตาทั้งสองข้าง แล้วใส่อุปกรณ์ใหม่
พอเปิดประตูออกมา ก็โชว์ดวงตาแดงก่ำ พูดเบาๆ: “ขอโทษค่ะ ฉันคิดถึงบ้าน”
สีหน้าเจ้าหน้าที่ดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย พูดว่า: “จะโทรหาที่บ้านไหม?”
หลีจิงจิงส่ายหน้า: “แบบนั้นไม่ดีค่ะ พ่อกับแม่จะคิดว่าฉันโดนรังแกที่นี่ จริงๆแล้วที่นี่ดีมากนะคะ”
[หลีจิงจิงนี่น่ารักจริงๆ]
[+1 ถ้าฉันมีลูกสาวแบบนี้ก็ดีสิ]
[อาาา เมื่อไหร่คุณนายสวี่จะกลับบ้านคะ? หลีจิงจิงเตรียมของขวัญให้เธออย่างตั้งใจเลยนะ!]