ทีมงานรีบกำหนดขั้นตอนการทำงานใหม่ทันที สัญญายังไม่ทันทำ เพราะก่อนหน้านี้ต้องให้แม่แท้ ๆ ของเชิ่งอวี้เซียวพยักหน้าก่อน พวกเขาถึงกล้าดำเนินการต่อ
เชิ่งอวี้เซียวยืนอยู่บนเนินดินเล็ก ๆ ด้านหลังคือบ้านโทรมที่โยกเยก
มือหนึ่งกดหัวหลีเสี่ยวหยาไว้ บังคับให้เธออยู่ข้าง ๆ ตัวเอง ส่วนมืออีกข้างถือมือถือกดโทรหาแม่
สายเชื่อมต่อไวมาก
ปลายสายส่งเสียงเย็นชาว่า “ฉันนึกว่าพวกเขาจะยึดมือถือนายตั้งแต่ทีแรกซะอีก”
“ขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้ผิดหวัง” เชิ่งอวี้เซียวตอบกวน ๆ ไปก่อน แล้วค่อยพูดต่อ “คุณแม่ยังจำขั้นตอนรายการที่เคยวางบนโต๊ะคุณได้ไหมครับ? ทีมงานจัดให้ผมพักบ้านผู้ใหญ่บ้าน แต่ผมว่าบ้านนั้นหรูเกินไป ไม่ช่วยให้คุณแม่สมหวังในสิ่งที่หวังกับผมเลย เพราะงั้นผมเลยอาสาเต็มที่ ขอย้ายไปอยู่ที่ที่โทรมกว่านี้...”
ปลายสาย แม่ของเชิ่งอวี้เซียววางมือถือลงจากหู แล้วจ้องหน้าจอยืนยันเบอร์อีกครั้ง
เบอร์ไม่ผิด เสียงก็ไม่ผิด
งั้นลูกชายเธอถูกผีสิงหรือไง?
“คุณไม่พูดอะไรเลยครับ?”
“คุณคงคิดว่าผมบ้าไปแล้วใช่ไหม?”
เชิ่งอวี้เซียวถามรัวสองประโยค
“เปล่า แค่กำลังคิดว่านายมีแผนใหม่อะไรอีก” น้ำเสียงปลายสายราบเรียบ
เชิ่งอวี้เซียวชะงัก “นี่ยังเป็นแม่ผมอยู่ไหมเนี่ย?”
“ก็เพราะเป็นแม่นายยังไง ถึงได้รู้ทันนายขนาดนี้ เอามือถือให้ผู้กำกับ ให้เขาคุยกับฉัน”
เชิ่งอวี้เซียวยักไหล่อย่างจนใจ เอื้อมมือไปข้างหลัง ทำท่าเหมือนเรียกหมา “ผู้กำกับ! รับสาย!”
ผู้กำกับใหญ่ไม่กล้าชักช้า รีบเข้าไปอย่างกระตือรือร้น
“ไปหาที่เงียบ ๆ เล่าเรื่องจริงมาให้หมด” เสียงแม่ของเชิ่งอวี้เซียวดังมาจากปลายสาย
ผู้กำกับใหญ่ตัวเกร็ง รีบคว้ามือถือวิ่งไปข้าง ๆ เห็นได้ชัดว่าแม่เชิ่งรู้ดีว่าต่อหน้าเชิ่งอวี้เซียว ผู้กำกับใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะตดดัง ๆ สักแอะ