เชิ่งจวิ้นกลั้นหัวเราะไม่ได้ "อะไรคือหลีเสี่ยวหยาของนาย? เด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกของพ่อแม่เขานะ"
เชิ่งอวี้เซียวพูด "เธอก็ไม่มีพ่อแม่นี่"
เชิ่งจวิ้นพูดไม่ออก จากนั้นก็สอนว่า "พูดแบบนี้ไม่ได้นะ ไม่ให้เกียรติเด็กผู้หญิงคนนั้นเลย"
เชิ่งอวี้เซียวไม่รับคำพูดพ่อตัวเอง
ในใจเขาคิดจริง ๆ จัง ๆ ว่าอยากพาหลีเสี่ยวหยาไปจากหมู่บ้านเล็ก ๆ บนภูเขานั่น… แต่ตอนนี้พูดออกไปคงไม่ดี
หลีจิงจิงเองก็ร้อนใจอยู่ข้าง ๆ เธอไม่คิดว่าเชิ่งอวี้เซียวจะให้ความสำคัญกับหลีเสี่ยวหยามากขนาดนี้
เธอก้มหน้าลง ซ่อนแววตาที่เปลี่ยนไป แล้วถามเบา ๆ ว่า "พี่ชายบาดเจ็บเพื่อปกป้องหลีเสี่ยวหยาเหรอ?"
เชิ่งอวี้เซียวนั่งกลับบนเตียง เหล่มองหลีจิงจิง น้ำเสียงเย็นชา เปลี่ยนจากที่ร้อนรนเมื่อครู่ไปเลย "นี่ใครบอกเธอ?"
น้ำเสียงเย็นชาและแฝงความหยิ่งยโสแบบนี้ ทำให้หลีจิงจิงนึกถึงสวี่ชิวไหลขึ้นมาอีกครั้ง
แม่ลูกคู่นี้ช่างหยิ่งผยองเหมือนกันจริง ๆ
หลีจิงจิงเจ็บแปลบในใจ พูดว่า "ทุกคนพูดกันแบบนั้น"
เชิ่งอวี้เซียวหันไปมองเชิ่งจวิ้นทันที "พ่อคิดแบบนั้นด้วยเหรอ?"
เชิ่งจวิ้นส่ายหัว "นั่นเป็นเรื่องของลูกเอง เกี่ยวอะไรกับเด็กผู้หญิงคนนั้น? แน่นอนว่าถ้าลูกปกป้องเธอจริง ก็เป็นเรื่องดี แสดงว่าลูกโตขึ้นแล้ว มีความรับผิดชอบ รู้จักปกป้องผู้อ่อนแอ"
สีหน้าของเชิ่งอวี้เซียวจึงผ่อนคลายลง กลับถามเชิ่งจวิ้นว่า "งั้นพ่อให้ผมกลับไปปกป้องผู้อ่อนแอต่อได้ไหม?"
เชิ่งจวิ้นพูดว่า "โทรหาแม่ก่อนเถอะ แม่เป็นห่วงลูกมาก"
เชิ่งอวี้เซียวชะงักไป จากนั้นขอโทรศัพท์จากทีมงานทันที
เขากดเบอร์สวี่ชิวไหล ระหว่างรอสาย เขายังไม่ลืมหันไปพูดกับหลีจิงจิงว่า "อย่าเรียกผมว่าพี่ชาย"