ฉินสุ้ยหิวมาทั้งคืน นอนไม่หลับด้วย พอตื่นมาตอนเช้าหน้าตาก็ยิ่งดูบึ้งตึงกว่าเดิม
แต่หลีเสี่ยวหยาไม่กลัวเขาเลยสักนิด
เธอพูดด้วยน้ำเสียงแข็ง ๆ ว่า "ฉันจะไปโรงเรียนแล้ว ลาก่อน"
ตอนนี้ท้องของฉินสุ้ยเริ่มรู้สึกแย่แล้ว เขาคว้าแขนของเด็กสาวไว้แน่น "เธอไม่กินข้าวเช้าเหรอ?"
"ไปกินที่โรงเรียน มีของฟรี" หลีเสี่ยวหยาตอบ
[ตอนที่เชิ่งอวี้เซียวอยู่ เธอไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย อย่างน้อยเธอก็ยังนึ่งมันฝรั่งให้เขา แล้วยังเอาน้ำร้อนให้เขาดื่ม]
[ฮ่า ๆ ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหลีเสี่ยวหยาทำแบบนี้แล้วน่ารักขึ้นอีก]
[รักไม่เท่ากัน เลือกปฏิบัติได้โดนใจคนดูสุด ๆ]
ฉินสุ้ยตั้งใจจะถามว่า แล้วฉันล่ะ
แต่พอนึกขึ้นได้ ก็รู้สึกว่ามันไร้สาระ เขาจึงหรี่ตาลง แล้วตัดสินใจอย่างเด็ดขาดทันทีว่า "ฉันจะไปโรงเรียนกับเธอ"
หลีเสี่ยวหยาตอบรับว่า "อืม" สีหน้าไม่อ่านอารมณ์ว่าดีใจหรือไม่
ฉินสุ้ยรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที
ปกติเขาก็เป็นคุณชายใหญ่ที่ใคร ๆ ก็รุมล้อม แม้ว่าเขาจะยอมรับว่าตัวเองหลุดพ้นจากความสุขทางโลกแล้ว และไม่แยแสต่อคำประจบสอพลอของคนอื่น
แต่การที่ถูกคนอื่นเมินเฉยถึงขนาดนี้... ก็รู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย
ฉินสุ้ยไม่พูดอะไรสักคำ เก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวนิดหน่อย แล้วเดินตามหลีเสี่ยวหยาไป
ก่อนหน้านี้พื้นที่ที่ดินถล่มยังเคลียร์ไม่เสร็จ วันนี้หลีเสี่ยวหยาจึงใช้ทางเล็ก ๆ อีกเส้นที่อ้อมกว่า
"ทางนี้อันตรายมาก" ฉินสุ้ยพูดเสียงทุ้ม
ทางแคบเกินไป ลื่นไถลลงไปข้างทางได้ง่ายมาก
ร่างบางของหลีเสี่ยวหยาอยู่ข้างหน้า ไม่หันกลับมามอง "อันตรายเหรอ?"
ฉินสุ้ยคว้าตัวเธอไว้ "หยุดเดินเถอะ"
"ฉันต้องไปโรงเรียน" หลีเสี่ยวหยาผละมือของเขาออก