เชิ่งอวี้เซียวได้ยินคำพูดของเขา อยากจะบอกว่าคุณก็ดูถูกหลีเสี่ยวหยาน้อยเกินไปแล้ว
แต่หลีเสี่ยวหยาเองก็เอ่ยปากเร็วกว่า เธอย่อตัวลงตรงหน้าเว่ยเหวินชิ่ง พูดเสียงเบา: "คุณเป็นญาติของแม่ แม่รักคุณ หนูก็จะรักคุณเหมือนกัน"
เว่ยเหวินชิ่งส่งเสียงถอนหายใจหนักๆ ออกมาจากลำคอ จากนั้นก็กอดหลีเสี่ยวหยาไว้แน่น
ผู้คนที่เขาเคยพบมา ไม่ว่าจะอายุมากหรือน้อย ต่างก็ยึดผลประโยชน์เป็นที่ตั้ง
ยิ่งเป็นเด็กเล็กๆ ที่เติบโตในสภาพแวดล้อมแบบนั้น กลับยิ่งโหดร้ายมากขึ้น
คำแรกที่พวกเขาเรียนรู้ในชีวิตก็คือ "หน้าตา"
ยังดีที่คนไม่เอาหน้าอย่างเขาได้รับการยอมรับ
เว่ยเหวินชิ่งลูบผมของหลีเสี่ยวหยาด้วยความรักใคร่ จากนั้นก็ปล่อยเธอ แล้วทำมือสื่อความอีกสองประโยค: "คุณลุงก็จะรักหนูเหมือนกัน"
หลีเสี่ยวหยาพยักหน้า: "งั้นก็เป็นเรื่องน่ายินดีสิ"
ใช่ ใช่ เป็นเรื่องน่ายินดี! เว่ยเหวินชิ่งยิ้มออกมา
เว่ยเหวินชิ่งจึงพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว
เขาโกนหนวด แล้วเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าของเชิ่งอวี้เซียวชั่วคราว โชคดีที่เชิ่งอวี้เซียวอายุยังน้อยแต่รูปร่างไม่เล็กเลย เสื้อผ้าใส่แล้วก็พอดีตัว
หลีเสี่ยวหยาช่วยเขาทำแผลถลอกและรอยฟกช้ำตามตัว
พออาบน้ำสะอาดแล้ว ชายคนนั้นก็เปลี่ยนเป็นคนละคนเลย
คิ้วตาอ่อนโยน ดูสะอาดสะอ้าน เวลานั่งอยู่ใต้ชายคา หิมะปลิวผ่านหน้า ดูเหมือนจะพลอยเคลื่อนไหวช้าลงตามไปด้วย
ผู้ชมในไลฟ์สดตอนนี้ก็รู้กันหมดแล้วว่า ทีมงานรายการไปเก็บคนใบ้จรจัดมา
ยังมีคนแซวว่า ทีมงานรายการนี่ติดอกติดใจการทำบุญแล้วหรือไง?
ตอนนี้ภาพหยุดนิ่ง ผู้ชมก็อดอุทานไม่ได้: