ห้องไม่ใหญ่ มีเตียงไม้เก่าแก่ ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่สีหลุดลอก โต๊ะตัวหนึ่ง และหีบไม้สนซีดาร์สีน้ำตาลเข้มใบใหญ่ที่วางอยู่ท้ายเตียงอย่างเรียบร้อย
หีบใบนี้!
ฉีเวยเวยเดินไปที่หีบแล้วย่อตัวลง จมูกของเธอรู้สึกจุกในทันที
หีบฝีมือประณีต มุมทั้งสี่หุ้มด้วยทองเหลือง ตัวล็อกก็เป็นทองเหลือง มีกุญแจเล็กสีดำห้อยอยู่
นี่คือหีบสินสอดของยายอุ๋นซู่เหม่ย ใบหนึ่ง ที่นางนำมาจากบ้านเกิดเมื่อครั้งนั้น
ต่อมายายกับตาย้ายไปอยู่ที่บ้านเก่าในชานเมือง หีบใบนี้ถูกซุนสี่ตี้ "ยืม" ไปใช้ แล้วก็ไม่เคยส่งคืน
ชาติก่อน ฉีเวยเวยไม่เคยสังเกตรายละเอียดเหล่านี้เลย คิดมาตลอดว่าหีบใบนี้เป็นของซุนสี่ตี้ ไม่เคยแม้แต่จะแตะต้อง
จนกระทั่งหลายปีต่อมา ยายป่วยหนักจึงจับมือเธอแล้วพูดว่า "เวยเวยเอ๋ย หีบไม้สนซีดาร์เก่าของยาย ตรงมุมล่างซ้ายมีตะขอซ่อนอยู่ กดลงไปก็เปิดได้ ในนั้น... ในนั้นมีบางอย่าง เดิมทีตั้งใจจะให้หลาน... ตอนนี้ไม่รู้ว่ายังอยู่หรือเปล่า..."
ตอนนั้น หีบมันหายสาบสูญไปแล้วหลังจากการย้ายบ้านหลายครั้ง
ตอนนี้คิดดู ไม่ว่าข้างในจะมีอะไร ก็คงถูกซุนสี่ตี้ยึดครองไปหมดแล้วใช่ไหม?
ฉีเวยเวยยื่นมือคลำหามุมล่างซ้ายของหีบ
สัมผัสอันอบอุ่นของไม้สนซีดาร์ส่งผ่านมา เธอลูบไปมาอย่างละเอียด และแน่นอนว่าเธอสัมผัสได้ถึงปุ่มนูนเล็กๆ ที่ด้านในของมุมหีบ
เธอกดลงไปอย่างแรง
เสียง "แกร๊ก" เบาๆ
ฝาหีบดีดเปิดออกเป็นร่องเล็กน้อย
ฉีเวยเวยเปิดฝาหีบ