ถังอ้ายจวินยิ้มอย่างอ่อนโยน เงยหน้าขึ้นถาม "กลับบ้าน? เกิดอะไรขึ้น?"
คำถามนี้ฟังดูเหมือนว่า ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอก็ไม่ควรกลับบ้าน
ชาติก่อน ถังอ้ายจวินมักจะทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยว ทุกครั้งที่เธอกลับบ้าน พอกลับมาอีกที เขามักจะเย็นชาใส่เธอสองสามวัน
ดังนั้นนานวันเข้า เธอก็เลยไม่ค่อยกลับบ้าน
"ไม่มีอะไร แค่อยากเห็นพ่อกับแม่" ฉีเวยเวยพูดอย่างสงบ "ไม่ได้กลับมานานแล้ว"
ถังอ้ายจวินเก็บรอยยิ้ม ขมวดคิ้วเล็กน้อย "งั้นไปเช้ากลับเย็น อย่าลืมซื้อของติดไม้ติดมือไปด้วยนะ อย่าไปมือเปล่า ยังไงก็เป็นญาติกัน มีเงินไหม?"
เขาทำท่าจะล้วงกระเป๋า
ฉีเวยเวยตอบ "มี"
มือของถังอ้ายจวินหดกลับทันที
ฉีเวยเวยมองการแสดงเล็กๆ น้อยๆ ของเขาด้วยสายตาเย็นชา
ในตอนนั้น แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกรอบหน้าต่างที่ติดหนังสือพิมพ์เก่า ทอดยาวเฉียงลงบนพื้นซีเมนต์ของห้องโถง
บนโต๊ะมีโจ๊กและขนมปังข้าวโพดนึ่ง เส้นผักดองหั่นบางๆ ตามที่ถังอ้ายจวินชอบ
ส่วนเธอ ชอบเส้นผักดองชิ้นหนาๆ เคี้ยวหนุบหนับ
แต่เพราะต้องตามใจปากของถังอ้ายจวิน เธอกินเส้นผักดองแบบละเอียดมาทั้งชีวิต
เธออยากตบหน้าตัวเองอีกครั้ง
ถังอ้ายจวินนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ค่อยๆ ตักโจ๊กเข้าปากอย่างช้าๆ
แม้นั่งอยู่ก็ดูสง่างาม คิ้วเข้มตาคม ดั้งจมูกสูง ริมฝีปากบางเมื่อเม้มเข้าหากันก็ดูสุขุมเยือกเย็น
หน้าตาแบบนี้ ประกอบกับแว่นกรอบทองคำ นับว่ามีทุนทรัพย์ในการหลอกผู้คนได้จริงๆ
ชาติก่อน เธอฉีเวยเวยเองก็ถูกหลอกให้วุ่นวายด้วยหน้าตาดีๆ และภาพลวงตาที่แสนอ่อนโยนพวกนี้
"เวยเวย วันนี้หน้าตาดูดีขึ้นมากนะ" ถังอ้ายจวินเงยหน้ามองเธอ สายตาอ่อนโยน น้ำเสียงก็เบาลง "พักผ่อนให้เพียงพอ อารมณ์ดีสำคัญที่สุด รู้ไหม?"
ฉีเวยเวยก้มหน้าลง ค่อยๆ คนโจ๊กในชามด้วยตะเกียบ "อืม"
"ถ้างั้นก็ดี กลับมาเย็นๆ ได้ใช่ไหม?" ถังอ้ายจวินยิ้ม ไม่รอให้เธอตอบ ก็หันไปทางถังเถียนเถียนที่อยู่ข้างๆ "เถียนเถียน วันนี้เลิกงานเร็ว กลับมาช่วยพี่สะใภ้ทำอาหารหน่อย พี่สะใภ้เธออารมณ์ไม่ดี อย่าให้เธอเหนื่อยอีก"