บทที่ 008 รับรอง
ในลิ้นชักมีของจุกจิกอยู่บ้าง ทั้งด้ายกับเข็ม ที่สนเข็ม เข็มกลัด ยางรัดผมกองหนึ่ง และกล่องเหล็กใบเล็ก
เปิดกล่องเหล็กออก ข้างในมีธนบัตรย่อยรวมกันหลายสิบหยวน บัตรข้าวกับคูปองผ้าอีกหลายใบ
เธอไม่แตะต้องของพวกนี้ ตอนนี้ยังทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวไม่ได้
เธอหันไปมองเตียงตัวนั้น
ผ้าปูเตียงลายดอกไม้เล็ก ๆ ปูไว้อย่างเรียบร้อย หมอนเป็นหมอนผ้าไหมปักลายดอกบัวคู่ มองดูก็นุ่มน่าใช้
ฉีเวยเวยเดินเข้าไป ลูบหมอนดู แล้วก็รู้สึกว่ามันแปลกไป
เธอถอดปลอกหมอนออก ข้างในเป็นไส้หมอนเปลือกบัควีต
เธอสอดมือลงไปคลำ ในเปลือกบัควีตมีของแข็ง ๆ อยู่จริงด้วย
หยิบออกมา เป็นผ้าเช็ดหน้าห่อของเอาไว้
คลี่ออกดู ข้างในเป็นธนบัตรต๋าเอ๋อเจี๋ยหนึ่งม้วน รัดไว้ด้วยยางวง
นับดูแล้วมีสี่ร้อยหยวน
ยังมีบัตรต่างๆ อีกกองหนึ่ง ครบถ้วนยิ่งกว่าของซุนสี่ตี้เสียอีก กระทั่งมีตั๋วเงินโอนชาวพลัดถิ่นหายากอยู่หลายใบ ของแบบนี้ใช้ซื้อสินค้านำเข้าที่ร้านสหกรณ์แลกเปลี่ยนเงินตราได้ ครอบครัวทั่วไปไม่มีทางหามาได้
ฉีเวยเวยเก็บเงินกับบัตรทั้งหมดเอาไว้
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจัดไส้หมอนกลับเข้าที่เดิม สวมปลอกหมอน ปูผ้าคลุมหมอน แล้ววางกลับไว้ที่เดิม
เธอเดินไปตรงหน้าหีบใบใหญ่สองใบ
เริ่มจากเปิดตู้ไม้ทาสีแดงใบใหม่ก่อน
ข้างในเต็มไปด้วยเสื้อผ้า มีครบทั้งฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาว
เสื้อโค้ตผ้าวูล เสื้อเชิ้ตสักหลาด กางเกงผ้าอย่างดี กระโปรงลายดอกไม้... เสื้อผ้าหลายตัวเป็นแบบใหม่ทันสมัย
ฉีเวยเวยหยิบเสื้อโค้ตผ้าวูลสีแดงพุทราตัวหนึ่งขึ้นมาดู
เนื้อผ้าหนา งานตัดเย็บประณีต คอเสื้อยังประดับขนจิ้งจอกไว้รอบหนึ่ง
เสื้อโค้ตแบบนี้ขายในห้างสรรพสินค้าราคาตั้งเจ็ดสิบถึงแปดสิบหยวน ทั้งยังต้องใช้ตั๋วอุตสาหกรรมด้วย
เธอค้นดูต่ออีกหน่อย ก็พบว่าเสื้อผ้าของถังเถียนเถียนมีไม่เพียงมาก แต่หลายตัวยังใส่แค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น