บทที่ 009 ไม่ยอมรับผิด
ใจเย็นไว้ ฉีเวยเวย ใจเย็นไว้
เธอสูดหายใจลึก ๆ บังคับตัวเองให้สงบลง
จดหมายฉบับนี้เป็นหลักฐานสำคัญ แต่ยังใช้ตอนนี้ไม่ได้
เธอต้องวางแผนให้ดี เพื่อให้จดหมายฉบับนี้เกิดประโยชน์สูงสุด
สามีของถังเถียนเถียนคือหวังตง พวกเธอเป็นคู่สมรสที่จดทะเบียนกับทหาร
ถ้าเขารู้ว่าภรรยาของตัวเองลักลอบเป็นชู้กับลูกพี่ลูกน้อง แถมยังมีลูกด้วยกันสองคน...
ฉีเวยเวยครุ่นคิดอย่างรวดเร็วว่าจะทำให้เรื่องนี้บานปลายได้อย่างไร
แต่เงื่อนไขสำคัญของทุกอย่างคือ เธอต้องตามหาลูกสาวแท้ ๆ ทั้งสองคนให้เจอก่อน!
เธอพับจดหมายอย่างระมัดระวัง สอดกลับเข้าไปในสมุดจดบันทึก แล้วนำกลับไปใส่ในกล่อง
จากนั้นปิดฝากล่อง จัดห้องให้กลับคืนสู่สภาพเดิม
เธอเดินออกจากห้องของถังเถียนเถียน แล้วกลับมายังห้องนอนของตัวเองกับถังอ้ายจวิน
ห้องนี้ว่างเปล่าโล่งโจ้ง
มีเตียงคู่หนึ่งหลัง ตู้ลิ้นชักห้าชั้นที่สีลอกหนึ่งตัว โต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว และเก้าอี้สองตัว
นอกจากนั้นแทบไม่มีเครื่องเรือนอย่างอื่นอีก
ฉีเวยเวยเปิดตู้เสื้อผ้า
ข้างในแบ่งเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งเป็นเสื้อผ้าของถังอ้ายจวิน แขวนเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ทั้งชุดจงซาน ชุดทำงาน เสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์ เสื้อไหมพรม เสื้อเชิ้ต... รวมแล้วมียี่สิบกว่าตัว
อีกฝั่งเป็นเสื้อผ้าของเธอ
เธอนับดูแล้วมีทั้งหมดห้าชิ้น เสื้อกันหนาวผ้าฝ้ายสองตัว—นับรวมตัวที่สวมอยู่นี้ด้วย โดยมีอีกตัวหนึ่งเก่ากว่า กางเกงผ้าอย่างดีหนึ่งตัว เสื้อเชิ้ตสักหลาดหนึ่งตัว และเสื้อไหมพรมอีกหนึ่งตัว
ยังมีเสื้อคลุมที่ปะผ้าซ้อนกันอีกสองชุด
ทั้งหมดตัดเย็บไว้ตั้งแต่ก่อนแต่งงาน ซักจนสีซีดขาว ตรงปลายแขนเสื้อกับคอเสื้อก็ปะผ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอค้นดูอีกครั้ง ทุกอย่างตรงกับความทรงจำของเธอ ที่นี่ไม่มีเงินจริง ๆ และไม่มีตั๋วแลกซื้อของด้วย