บทที่ 012 เงินก้อนโต
เฉินหงเซี่ยถอนหายใจ
“เวยเวย ตอนนั้นถ้าแกฟังแม่ รับงานที่ร้านสหกรณ์ไว้เอง วันนี้ก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากแบบนี้
แกยกงานให้น้องสะใภ้ ถึงเขาจะให้เงินเดือนแกครึ่งหนึ่งทุกเดือน แต่สุดท้ายก็เหมือนต้องแบมือขอเงินคนอื่นอยู่ดี
เวยเวย ถ้าแกยังอยากทำงาน แม่จะลองไปขอให้คนรู้จักช่วยดู...”
ฉีเวยเวยน้ำตาคลออีกครั้ง
เธอโกหก
ถังเถียนเถียนไม่เคยให้เงินเดือนเธอครึ่งหนึ่งทุกเดือนเลย
หลายปีมานี้ เธอไม่เคยเห็นเงินแม้แต่สตางค์เดียว
แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ของถังเถียนเถียนต่อหน้าแม่ เธอจึงโกหก
ฉีเวยเวยรีบวางห่อผ้าเล็กๆ ที่สะพายอยู่บนบ่าลงบนเตียงอย่างระมัดระวังก่อนน้ำตาจะร่วง แล้วอาศัยจังหวะนั้นใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา
จากนั้นเธอก็คลี่ผ้าห่อออก
เมื่อเงินกับบัตรต่างๆ กองใหญ่ปรากฏตรงหน้า ดวงตาของเฉินหงเซี่ยก็เบิกกว้าง เธอยกมือปิดปาก พลางสูดลมหายใจเย็นๆ เข้าไปเฮือกหนึ่ง
ธนบัตรต๋าเอ๋อเจี๋ยใบละสิบหยวนกองหนาอยู่หลายปึก
บัตรต่างๆ นานา ทั้งบัตรข้าว คูปองผ้า บัตรน้ำมัน ตั๋วอุตสาหกรรม... แล้วยังมีสมุดธนาคารสีน้ำเงินเข้มเล่มนั้นอีก
“เวยเวย!” น้ำเสียงของเฉินหงเซี่ยเพี้ยนไป เธอคว้าข้อมือลูกสาวไว้แน่นอย่างเหลือเชื่อ “แกทำอะไรลงไป?! ของพวกนี้มาจากไหน? รีบพูดมา!”
ใบหน้าของเธอซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก
“เด็กโง่ ทำไมถึงก่อเรื่องโง่ๆ อีกแล้ว! หรือว่า... หรือว่าแกไปทำอะไรแทนตระกูลถังอีก? หรือ... หรือแกเอาเงินของทางการมา?”
ฉีเวยเววี่ยังไม่ทันตอบ เธอก็รีบพูดต่อ
“แต่ไม่ว่าแกจะเอาเงินใครมา พอเจ้าของมาตามหา แม่จะบอกว่าแม่เป็นคนเอามาเอง!