บทที่ 011 กล้วยไม้
รองเท้าผ้าใบคู่เก่าที่พ่อสวมมาหลายปีก้าวลงบนบันไดคอนกรีต เสียงฝีเท้า “ตุบ ๆ ๆ” ค่อย ๆ ห่างออกไป
ฉีเวยเวยมองแผ่นหลังของพ่อที่หายลับไปตรงปากทางเดิน ขอบตาร้อนผ่าว ลำคอเหมือนมีก้อนสำลีอุดอยู่
นี่คือพ่อแม่ของเธอ คนที่รักเธอโดยไม่มีเงื่อนไขเสมอมา
สิ่งที่ดีที่สุดทุกอย่าง พวกท่านล้วนคิดจะมอบให้เธอ
แม้เธอจะทำเรื่องโง่เขลามามากมาย จนทำให้ครอบครัวต้องแบกหนี้ก้อนโต
แม้เธอจะไม่ค่อยกลับบ้านเกิดมาหลายปี เพราะถังอ้ายจวิน
แม้เพื่อนบ้านจะพูดว่า “ลูกสาวคนเล็กบ้านฉีคนนั้นมันก็แค่อกตัญญู”...
พวกท่านก็ยังเห็นเธอเป็นแก้วตาดวงใจ ทันทีที่เธอกลับมา ก็แทบอยากมอบของดีที่สุดทั้งหมดให้เธอ
แล้วในชาติก่อน เธอทำอะไรลงไปบ้างกันแน่?!
เธอติดตามถังอ้ายจวิน จนห่างเหินจากบ้านเกิด
เธอเอ่ยปากขอเงินและข้าวของครั้งแล้วครั้งเล่า จนเงินเก็บของพ่อแม่หมดเกลี้ยง
เธอถึงกับ...ถึงกับถูกถังอ้ายจวินยุยงให้ช่วยตระกูลถังวางแผนเอาเปรียบคนในบ้านเกิดครั้งแล้วครั้งเล่า!
บีบให้พวกท่านต้องเฉือนเนื้อตัวเองในช่วงเวลายากลำบากเช่นนี้ ยกผลประโยชน์ที่เหลืออยู่น้อยนิดทั้งหมดให้คนตระกูลถัง!
“เวยเวย เป็นอะไรไป? ไม่สบายจริง ๆ เหรอ?”
เฉินหงเซี่ยเห็นเธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือด จึงรีบประคองเธอไว้ “ไปเถอะ ขึ้นไปพักข้างบนก่อน”
แม่ลูกขึ้นไปบนชั้นสอง
ทางเดินมีก้อนถ่านหิน ผักกาดขาว และไหผักดองวางกองอยู่ หน้าประตูแต่ละบ้านแขวนม่านผ้าไว้ครึ่งบาน
ห้อง 201 คือบ้านตระกูลฉี บนประตูไม้สีเขียวเข้มติดประกาศนียบัตร “ครอบครัวดีเด่นประจำย่าน” ที่สีซีดจางไปตามกาลเวลา ซึ่งได้มานานหลายปีแล้ว