ฉีเวยเวยหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงของเธอยิ่งเยือกเย็นลง:
"ฉันเดาว่า นี่เป็นแผนการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว"
"อย่างแรก พวกเขาต้องการหางานที่ดูดีมีหน้ามีตาให้ถังเถียนเถียน"
"อย่างที่สอง คือตำแหน่งของคุณ ตำแหน่งพนักงานจัดซื้อประจำสหกรณ์ที่ว่าเป็นตำแหน่งที่ได้เปรียบมาก"
"ถังเถียนเถียนรับงานของคุณแทน แต่ตำแหน่งที่เธอได้คือพนักงานขาย"
"แบบนี้ ตำแหน่งพนักงานจัดซื้อก็ว่างลง แล้วพวกเขาก็สามารถส่งคนของตัวเองเข้าไปแทนที่ได้!"
"คุณไม่ใช่หรือที่เคยพูดอยู่เสมอว่า คุณไม่ใช่คนสนิทของหัวหน้าแผนก และเขาพยายามจะดึงคุณเข้าพวกหลายครั้ง แต่คุณก็ไม่เคยตกหลุมพราง?"
"ถ้าอย่างนั้น สามพันหยวนนั่น..." มือของเฉินหงเซี่ยสั่นหนักขึ้นกว่าเดิม
"สามพันหยวนเป็นแค่เรื่องที่ได้มาโดยบังเอิญ" ฉีเวยเวยพูด "ทั้งทำให้ฉันเป็นหนี้ สูญเสียงาน ต้องพึ่งพาตระกูลถังมากขึ้น และยังทำให้ครอบครัวเราหมดตัว ไม่มีทางได้กลับตัวอีก หนึ่งเดียว... สี่นก"
ในห้องเงียบกริบราวกับความตาย
มีเพียงเสียงพูดคุยของเพื่อนบ้านที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง เสียงร้องไห้ของเด็ก และเสียงหวูดรถไฟที่ดังมาแต่ไกล วู้ด— ยาวนาน เศร้าสร้อย ดั่งเสียงถอนหายใจ
เฉินหงเซี่ยที่นั่งอยู่ข้างเตียง ราวกับถูกดูดพลังทั้งหมดในร่างกายออกไป
เธอนิ่งมองลูกสาว มองความสุขุมและความเย็นชาที่ไม่สมกับวัยบนใบหน้าของลูกสาว มองความเจ็บปวดและความเกลียดชังที่ลึกล้ำอยู่ในดวงตาของลูกสาว