กรามของหวังตงขบแน่น ดวงตาจดจ้องอยู่ที่กระดาษแผ่นบาง ๆ นั้น—
"เห็นตัวอักษรเหมือนเห็นหน้า หลังจากจากกันเพียงไม่กี่วัน ความคิดถึงก็ท่วมท้น แทบอยากจะบินไปหาเธอทันที โอบเธอไว้ในอ้อมแขน…"
"ส่วนฉีเวยเวย เธอวางใจได้ ในใจข้ามีเพียงเธอคนเดียว
ครั้งก่อนที่เธอถามว่าข้ายังอยู่ร่วมห้องกับนางหรือไม่ ข้าขอสาบานอย่างจริงจัง ณ ที่นี้ว่า ตั้งแต่รู้ว่านางตั้งครรภ์ ข้าก็ไม่เคยแตะต้องนางอีกเลย
ต่อจากนี้ก็จะไม่มีวันแตะต้องอีกแน่นอน"
"นางฉีเวยเวยเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ตระกูลฉีส่งมา เป็นแค่ภาระที่ข้าหลีกเลี่ยงไม่ได้เท่านั้น
เมื่อถึงเวลาอันสมควร ข้าจะหย่ากับนาง แล้วแต่งงานกับเธอ ความตั้งใจนี้ฟ้าดินเป็นพยาน"
"หลังจากอ่านจดหมายฉบับนี้แล้วจงเผาทิ้งทันที อย่าเก็บไว้เป็นอันขาด"
"จวินผู้รักเธอ ปลายปี 2514"
สีหน้าของหวังตงเปลี่ยนจากความตกใจเป็นความโกรธ จากความโกรธเป็นสีเขียวคล้ำ แล้วเปลี่ยนเป็นสีซีดเซียวราวกับขี้เถ้า
มือของเขาสั่นเทา กระดาษจดหมายสั่นไหวกรอบแกรบใต้แสงไฟ
เขาผงกหัวขึ้นทันใด มองไปที่ฉีเวยเวย ดวงตาแดงก่ำจนน่ากลัว: "นี่... เรื่องจริงหรือ?!"
ฉีเวยเวยพยักหน้า: "จริงแท้แน่นอน"
อกของหวังตงกระเพื่อมอย่างรุนแรง เขากำกระดาษจดหมายแน่น ข้อนิ้วลั่นดังกร๊อบแกร๊บ
ในช่วงเวลานั้น ดูเหมือนเขาจะอยากฉีกจดหมายฉบับนี้จริง ๆ—ฉีกหลักฐานอันสกปรกนี้ทิ้ง ฉีกความจริงที่ทำให้เขาเป็นตัวตลกนี้ทิ้ง
แต่สุดท้ายเขาก็ควบคุมตัวเองไว้ได้
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง แล้วยื่นกระดาษจดหมายคืนให้ฉีเวยเวย เสียงแหบแห้งราวกับกระดาษทรายเสียดสี: "พี่สะใภ้ คุณรับประกันได้ด้วยเกียรติว่าจดหมายฉบับนี้เป็นเรื่องจริงหรือ?"