ฉีเวยเวยรู้ดีว่าหวังตงเชื่อแล้ว
ไม่พลั้งที่เขาเป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เรื่องใหญ่ถึงขนาดภูเขาถล่มทะเลเอ่อท่วมเช่นนี้ เขายังคงตั้งสติได้ และยังจำได้ว่าตนเองอาสาจะช่วยเหลือ
นางถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ แต่ใบหน้ายังคงนิ่งเฉย “ฉันต้องการตามหาลูกสาวทั้งสองของฉัน ฉันต้องการที่อยู่บ้านเกิดของถังเถียนเถียนที่มณฑลซานตง รวมถึงข้อมูลทะเบียนราษฎรของนางด้วย—ในนั้นน่าจะมีข้อมูลจำเพาะของบ้านเกิดของนาง ฉันต้องการให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”
หวังตงพยักหน้า ท่าทางแข็งทื่อเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ผมจัดหาให้ได้ ผมเป็นสามีของนาง มีสิทธิ์ตรวจสอบทะเบียนราษฎรของนาง”
“อีกเรื่องหนึ่ง” ฉีเวยเวยพูดต่อ “ผู้กองหวัง ฉันขอร้องอีกเรื่องหนึ่ง—ก่อนที่ฉันจะหาลูกสาวทั้งสองเจอ คุณอย่าเพิ่งตีงูให้เข้าตรง ดีไหม?”
นางมองหวังตงด้วยสายตาอ้อนวอน “ตระกูลถังมีอำนาจมาก พ่อของถังอ้ายจวินเป็นหัวหน้าคณะกรรมการปฏิวัติ หากคุณก่อเรื่องตอนนี้ พวกเขาจะต้องระวังตัวแน่นอน ฉันกลัว…กลัวว่าชาตินี้ฉันจะหาพวกเธอไม่เจอ”
หวังตงกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าฝ่ามือลึก
แน่นอนว่าเขาอยากรีบวิ่งกลับไป รวบตัวไอ้คนชั่วสองคนนั้นมาถามให้รู้เรื่อง แล้วส่งพวกเขาขึ้นศาลทหาร
แต่เขาก็รู้ดีว่าฉีเวยเวยพูดถูก
หากเรื่องใหญ่ ตระกูลถังเพื่อปิดบังเรื่องอื้อฉาว อาจลงมือกับเด็กสองคนนั้น—ส่งไปไกลกว่านั้น หรือแม้แต่…