ถังอ้ายจวินขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางอย่าง แต่ไม่นานก็วางใจลง——ผู้หญิงที่จู่ๆ ป่วยเป็นวัณโรค พูดจาเพ้อเจ้อไม่รู้เรื่องก็เป็นเรื่องปกติ
"จะให้...ฉันไปส่งไหม?" เขาถาม แต่เท้าก็ไม่ขยับ
ฉีเวยเวยส่ายมือ: "ไม่ต้อง ฉันจะติดเชื้อให้เธอเอาไหม? อีกอย่าง ฉันขี่จักรยานมา"
เธอเดินไปที่จักรยานยี่ห้อหย่งจิ้วคันเก่าที่พิงอยู่ข้างกำแพง หยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าเพื่อไขล็อก
การเคลื่อนไหวช้ามาก นิ้วดูเหมือนจะสั่นเล็กน้อย
ถังอ้ายจวินมองเธอแล้วถามขึ้นทันที: "เธอ...มีเงินติดตัวไหม?"
พูดพลางยื่นมือไปที่กระเป๋า——กระเป๋าด้านซ้ายล่างของเสื้อซุนจงซาน
กระเป๋านั้น เขามักจะใส่เงินเล็กน้อยและบัตรต่างๆ
"เธอกลับบ้านพ่อแม่ตัวเอง กินอยู่ไม่ต้องเสียเงิน เธอจะให้เงินเธอทำไม?"
ซุนสี่ตี้รีบพูดขึ้นทันที เสียงแหลมสูง
"เงินของบ้านเราไม่ได้มาง่ายๆ!"
"มีเงินนั้น เอาไปซื้อของอร่อยให้เย่าจู่ เย่าจง ดีกว่า บำรุงร่างกาย เพิ่มภูมิต้านทานให้พวกเขา!"
มือของถังอ้ายจวินชะงักอยู่ในกระเป๋าครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ดึงออกมา มือเปล่า
เขามองไปที่ฉีเวยเวย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจ แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นโล่งอก: "เวยเวย งั้นเธอ...ดูแลตัวเองด้วยนะ พอหายดีแล้ว ฉันจะไปรับเธอ"
ฉีเวยเวยไม่ตอบ
เธอผลักจักรยาน ทรงตัวโซซัดโซเซแล้วขี่คร่อมขึ้นไป
จักรยานสูงไปหน่อย เธอต้องเขย่งเท้าเพื่อเอาเท้าเหยียบแป้น
ตอนที่เธอกำลังจะถีบจักรยานออกไป ถังเยาจงก็กระโดดลงมาจากคานจักรยาน แล้วชี้ไปที่จักรยานพร้อมตะโกน: "พ่อ! พ่อยังไม่ได้แก้แค้นให้ผมเลย! ผมอยากได้จักรยานคันนั้น! ผมอยากได้! ให้มันเอามาให้ผม!"