เปลวเพลิงลุกโชนพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า แนวป้องกันพังทลายกลายเป็นทะเลเพลิง กองทัพกบฏส่งกระสุนปืนใหญ่ไปประจำแนวหลัง และส่งกำลังหลักไปยังปีกซ้าย ทำให้ศูนย์กลางบัญชาการไร้การป้องกัน เจียงหลินจึงขว้างระเบิดเพลิงเข้าใส่ได้อย่างจัง
ด้านข้างศูนย์กลางบัญชาการเป็นที่เก็บกักยาเสพติด ซึ่งถูกผงยาเหล่านั้นปกคลุมไปทั่ว พอผงยาเจอกับเปลวไฟก็ระเบิดติดต่อกันเป็นลูก ๆ แสงไฟส่องให้ท้องฟ้าครึ่งหนึ่งกลายเป็นสีแดงฉาน
หุ่นรบฝ่ายป้องกันยืนอยู่บนที่สูง มองเปลวเพลิงลุกโชนอยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร
“...ระเบิดแล้ว” คังเหยาที่มาถึงล่าช้ากว่าคนอื่นมีดวงตาแดงก่ำ เขาต้องกัดฟันแน่นจึงจะข่มความเกลียดชังที่พลุ่งพล่านในอกไว้ได้ ความรู้สึกนานัปการประดังประเดเข้ามาในใจ “ระเบิดจริง ๆ ด้วย”
ภายในแนวป้องกันวุ่นวายไปหมด ศูนย์กลางบัญชาการมีสีหน้าโกรธเกรี้ยวและได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ท่ามกลางควันปืนที่ฟุ้งกระจาย เขากุมบาดแผลที่กำลังเลือดไหล ร่างกายเปื้อนฝุ่นดิน ดูราวกับปีศาจร้ายที่คลานขึ้นมาจากนรก
สายตาของเขาจับจ้องไปยังหุ่นรบสีน้ำเงินเข้มที่อยู่ไม่ไกล แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่เสียดแทงถึงกระดูก
“รายงาน! พบยานแสงของหมิงเต๋อกำลังลงจอดในกาแล็กซี G37 ขอคำสั่ง!”
“รายงาน! กองทัพศัตรูที่ปีกซ้ายถอยทัพแล้ว จะไล่ตามหรือไม่ ขอคำสั่ง!”
“รายงาน...”
เสียงรายงานนับไม่ถ้วนดังขึ้น ใบหน้าของศูนย์กลางบัญชาการมืดครึ้ม เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แต่ก็ยังรู้สึกอึดอัดในอก สุดท้ายจึงทำได้เพียงสั่งการอย่างไม่เต็มใจว่า “ทุกคนไปยังจุดนัดพบภายในห้านาที แล้วรีบถอนกำลัง!”