“พวกนักเรียนโรงเรียนนายร้อยหลีหมิง มาทำอะไรที่กาแล็กซี G37?”
“มาเที่ยวไง” เจียงหลินฉีกยิ้มซื่อ ๆ เธอช่วยคุณเจียงดูแลร้านขายของชำอยู่เป็นประจำ จึงมีพรสวรรค์ด้านพูดกับคนก็พูดอย่างหนึ่ง เจอผีก็พูดอีกอย่างหนึ่ง “ภูมิประเทศทะเลทรายของกาแล็กซี G37 มีเอกลักษณ์มาก ได้ยินว่าถ้ามาช่วงนี้ กลางคืนยังจะเห็นรัศมีของดาวฤกษ์ด้วยนะ”
“ใครจะไปรู้ว่าพอมาถึง ก็เจอนักเรียนหมิงเต๋อตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากพอดี” เจียงอิงคล้องไหล่เจียงหลิน “พวกเราเลยยื่นมือช่วยอย่างมีน้ำใจ ชักดาบเข้าช่วยเหลือ”
คำพูดฟังดูสุภาพดี แต่บนหน้าเจียงอิงกลับมีสีหน้าประมาณว่า “ฉันกับเธอร่วมมือกันโกหกหลอกคุณแล้วจะทำไม” ชวนให้คนมองจนคันฟัน
ถึงอย่างไรก็เป็นคนละโรงเรียน แถมพวกเขาก็ติดค้างบุญคุณอีกฝ่ายอยู่จริง ๆ หัวหน้าหน่วยสนับสนุนจ้องตาเขม็งอยู่นาน สุดท้ายก็ยังกลั้นใจพูดออกมา “เดี๋ยวฉันจะติดต่อถามอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเธอ”
ก่อนจะติดต่อกัน ก็ต้องพักฟื้นกันก่อน เจียงหลินกับเพื่อนอีกสี่คนถูกพาไปเติมกระสุนและยา เดิมทีทีมที่ไม่ได้มีเสบียงเหลือเฟืออยู่แล้ว พอผ่านการปะทะสั้น ๆ ครั้งนี้ก็ได้ของติดไม้ติดมือกลับมาเต็มพิกัด
“ว่าแต่ ถ้าพวกเราโดนรายงานตำหนิขึ้นมาจะทำยังไง?” เจียงอิงกำลังยัดกระสุนใส่กระเป๋าบรรจุกระสุนของตัวเอง เขากัดฟันยัดเม็ดสุดท้ายลงไปในมุมกระเป๋า ก่อนจะปิดกระเป๋าที่แทบระเบิดออกด้วยความพอใจ “ยังดีนะ เกือบจะได้กระสุนมาไม่ครบอีกเม็ดแล้ว”
โอกาสดี ๆ ที่จะตอดเอาของมาแบบนี้ ถ้าไม่ฉวยประโยชน์ก็โง่แล้ว