คังเหยาโกรธจนควันแทบออกหู “เหลวไหลสิ้นดี!”
หยางซิงเป็นพวกชอบเสี่ยงเกินเหตุอยู่แล้วก็พอว่า เจียงหลินกับเจียงอิงเป็นหน่วยเดี่ยวเลือดร้อนจนสมองไม่แล่นก็เกิดขึ้นได้บ่อย แล้วทำไมเฉวียนหย่าไม่ห้ามเจ้าบ้าบิ่นเลือดร้อนสามคนนั้นบ้าง?!
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห อยากโยนดาบควอนตัมในมือลงพื้นก็เสียดาย เขาโกรธจนตัวสั่นไปหมด
เจียงอิงใช้ระบบสื่อสารกระซิบคุยกับเจียงหลิน “เธอว่า คังเหยาจะโกรธจนเป็นลมไหม”
“โธ่ นั่นคังคังเหยานะ ที่หนึ่งของภาควิชาหุ่นรบ สภาพจิตใจแข็งแกร่งจะตาย” เจียงหลินมองภาพถ่ายทอดสดอย่างสนุกสนาน ปกติคังเหยาชอบเหน็บแนมคนนั้นทีคนนี้ที คงมีแค่พวกชอบบุกเสี่ยงอย่างหยางซิงที่ทำให้เขาโมโหได้ “รีบพาคนมาเถอะ ฉันว่าพวกเขาใกล้เก็บกวาดจุดระเบิดเสร็จแล้ว”
เจียงอิงกลั้นรอยยิ้มไม่อยู่ แววตาสว่างไสวราวดวงดาวกลางราตรี “ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!!”
เขาว่าแล้ว โรงเรียนนายร้อยหลีหมิงนี่มาไม่ผิดจริง ๆ ตื่นเต้นเร้าใจสุด ๆ!!
ทิ้งหุ่นรบแบบคล่องแคล่วไว้หนึ่งเครื่องคุ้มกันคังเหยาขณะเคลื่อนย้าย ฉายภาพพาหุ่นรบของหมิงเต๋ออีกสี่เครื่องมุ่งหน้าไปยังสนามรบอย่างรวดเร็ว เมื่อนับรวมเจียงหลินกับเจียงอิงแล้ว ก็มีหุ่นรบระดับ SS สามเครื่องและหุ่นรบระดับ S สามเครื่อง
ด้านนอกแนวป้องกัน หุ่นยนต์สิบกว่าเครื่องกำลังเก็บกวาดจุดระเบิดอย่างเป็นระเบียบ เปลือกโลหะแข็งเย็นสะท้อนประกายเย็นวาบ ดูโดดเด่นไม่น้อยท่ามกลางซากปรักหักพัง
หยางซิงกับเฉวียนหย่าอยู่ในหุ่นรบฝ่ายป้องกัน ปล่อยโดรนขนาดเล็กออกไปตรวจสอบความเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย