ได้ยินเสียงนั้น ทั้งสี่คนของเจียงหลินหันไปมองปากตรอกพร้อมกัน
ชายสวมหน้ากากหลายคน สูงเฉลี่ยราว 175 เซนติเมตร ปรากฏขึ้นในสายตาของเจียงหลินและคนอื่น ๆ พวกเขาปิดปากตรอกไว้แน่นหนา แต่ละคนเหน็บมีดพกแบบทหารกับปืนไว้ที่เอว ดูอันตรายอยู่ไม่น้อย
เจียงหลินไม่ขยับ เพียงยกคางขึ้นเล็กน้อย “4083?”
“……5753” ชายที่เป็นหัวหน้าตอบรหัสลับ ก่อนสบตากับคนอื่น ๆ แล้วค่อย ๆ ล้อมเข้ามา “พวกคุณเอาเงินมาด้วยหรือเปล่า ซื้อหุ่นรบทางทหารที่ปลดระวางแล้วเยอะขนาดนี้ไปทำอะไร?”
“เราต้องเห็นของก่อน ถึงจะโอนเงินให้พวกคุณจากบัญชีลับ” เจียงหลินหัวเราะเยาะ “ส่วนจะเอาไปทำอะไร อย่าถามให้มากจะดีกว่า เพื่อความปลอดภัยของคุณเอง”
บรรยากาศที่เดิมก็ไม่ได้ผ่อนคลายอยู่แล้ว พลันตึงเครียดขึ้นจากบทสนทนาสั้น ๆ เหล่าชายสวมหน้ากากที่ล้อมเข้ามาหัวเราะอย่างไม่คิดปิดบังความดูแคลนเจียงหลินกับพวก “ดูพวกคุณผอมแห้งแรงน้อยกันแบบนี้ ยังเป็นนักเรียนอยู่สินะ? นักเรียนมาที่อันตรายแบบนี้……ไม่ดีเลยนะ”
เสียงฟังดูอ่อนเยาว์ วิธีพูดก็อ่อนเยาว์ ที่สำคัญคือมีแค่สี่คน ในบรรดาพวกเขา คนที่ยืนอยู่สองคนสูงแค่ราว 170 เซนติเมตร ไม่ได้ดูเป็นภัยคุกคามอะไรเลย
เจียงอิงลุกขึ้นยืน “อย่างนั้นหรือ?”
จากนั้น ท่ามกลางสายตาของเหล่าชายสวมหน้ากากที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นหวาดกลัว ชายร่างกำยำสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบก็ผุดขึ้นมาจากเงามืดในตรอก ก่อนที่พวกเขาจะทันตั้งตัว เจียงหลินที่อยู่ข้าง ๆ ก็ลุกขึ้นยืนตาม
ทั้งสองยืนเคียงกัน แรงกดดันพลันเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน เห็นได้ชัดว่าท่าทีองอาจของเหล่าชายสวมหน้ากากหดหายไปทันที