ว่านเหอ
เฉวียนหย่าค่อย ๆ วางแครอทแกะสลักสำหรับตกแต่งไว้ตรงมุมจาน ชื่นชมอาหารที่ตัวเองทำเสร็จแล้ว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ปนเกียจคร้านเล็กน้อย
“ช่วยไว้ได้แล้วหรือ”
“อืม ช่วยไว้ได้แล้วครับ” ชายสวมสูทสีดำที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตอบอย่างนอบน้อม พร้อมเปิดภาพจำลองสามมิติขึ้นมา “พวกเขาทำได้ดีมาก คนของเราที่ซุ่มอยู่ไม่ได้ทันลงมือเลยครับ”
“งั้นก็ดีแล้ว” เฉวียนหย่ายังคงยิ้มแย้ม ก่อนส่งจานอาหารให้ผู้ช่วยที่อยู่ข้าง ๆ ราวกับกำลังทอดถอนใจ “ดูท่าสายตาของฉันจะไม่เลวเลยนะ”
ชายสูทรีบรับคำ “สายตาของคุณหนูดีมาโดยตลอดครับ”
“คำนวณจากเวลาแล้ว พวกเขาก็น่าจะมาถึงแล้ว” เฉวียนหย่าล้างมือในอ่างน้ำข้าง ๆ แล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดให้แห้ง ก่อนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ช่วงนี้คุณไม่มีธุระอะไรใช่ไหม เหมือนที่ดาว F39 ในกาแล็กซี F39 ช่อง 291 จะมีโรงงานเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์เพิ่มขึ้นมา ไปถล่มทิ้งซะ”
เธอพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ทุกคนรอบตัวต่างกลืนน้ำลายอย่างประหม่า
ดาว F39 คืออาณาเขตของกองทัพกบฏ
คุณหนูเฉวียนหย่า ช่างเป็นคนที่แค้นฝังใจจริง ๆ
เดิมทีพวกเธอควรกลับไปยังจุดพักของแต่ละโรงเรียนเหมือนนักเรียนคนอื่น เพื่อดำเนินการกลับเข้าโรงเรียน แต่เจียงหลินกับอีกสองคนได้รับคำเชิญจากเฉวียนหย่าให้ไปพักฟื้นที่ว่านเหอ โดยให้เหตุผลว่าบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ถ้ากลับไปคงถูกอาจารย์เรียกไปสอบถามทีละคน