【หยางซิง: ไม่ต้องมายุ่ง】
【คังเหยา: @เจียงหลิน @เจียงอิง @เฉวียนหย่า ส่งเสียงหน่อย】
เจียงหลินพอรู้มาบ้างว่าคังเหยาไม่ชอบอยู่ใกล้คนอื่น ยิ่งไปกว่านั้น หุ่นรบของเธอก็อยู่ในมืออีกฝ่าย เจียงหลินจึงคิดหัวแทบแตกว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรให้ราบรื่น พิมพ์แล้วลบอยู่ตั้งนานก็ยังไม่ส่ง จนกระทั่งเห็นคำขอวิดีโอคอลที่คังเหยาส่งมา
เจียงหลิน: “……”
เฉวียนหย่ากดรับสาย ยิ้มอย่างอ่อนโยน “คังเหยาเหรอ ทำไมโทรวิดีโอหาพวกเราดึกขนาดนี้ล่ะ?”
คนยิ้มให้ก็ไม่ควรตบหน้า คังเหยาเม้มปากเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเค้นออกมาได้แค่คำถามว่า “พวกเธออยู่ที่ไหน”
“ตอนนี้อยู่กาแล็กซี G28” เฉวียนหย่าตอบตามตรง จากนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าพลันยินดี “จริงสิ พวกเราเก็บซากหุ่นรบทหารไว้ที่กาแล็กซี G28 ด้วย พรุ่งนี้เธออยากมาดูไหม ตรงไหนยังใช้ได้ก็ถอดกลับไปได้เลย”
“รู้สึกว่าวัสดุพวกนี้ยังดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ไหนบอกว่าดีไซน์ของเชิงฟ้าดีมาก ไม่ต้องรื้อหุ่นรบไง งั้นเธอมาช่วยเลือกดูสิว่ามีวัสดุอะไรใช้แทนเพื่ออัปเกรดมันได้บ้าง พวกเราจะได้ไม่ต้องไปหาวัสดุที่อื่นทีหลัง”
แค่ได้ยินคำว่า “หุ่นรบทหาร” คังเหยาก็ลืมเป้าหมายเดิมของตัวเองไปหมด นั่งตัวตรงทันที น้ำเสียงปิดความตื่นเต้นไว้ไม่มิด “มีเยอะไหม? เสียหายหนักหรือเปล่า? พรุ่งนี้ฉันไปเวลาไหนถึงจะสะดวก?”
ในมุมที่กล้องจับภาพไม่ถึง เฉวียนหย่าชูนิ้วทำสัญญาณ “โอเค” ให้คนที่เหลืออีกสามคน พอเห็นเจียงหลินถอนหายใจโล่งอก หยางซิงก็เพิ่งนึกขึ้นได้ “เดี๋ยวก่อน ทำไมฉันต้องกลัวเขาด้วย?”