เกือบลืมไปแล้วว่าพวกเขามาที่จี37 เพื่อจัดซื้อวัสดุ
เพราะเรื่องระเบิดแหล่งผลิตยาเสพติด เจียงหลินจึงพลาดเวลานัดซื้อขาย พอเปิดคอมพิวเตอร์แสงขึ้นมาก็พบว่าหน้าจอเต็มไปด้วยข้อความเสียงด่าทอและเรียงความยาวเหยียดของอีกฝ่าย
กล่าวหาว่าเธอไม่รักษาคำพูด ไม่ทำตามกฎในวงการ ทำให้อีกฝ่ายเสียออร์เดอร์ก้อนโตและพลาดช่วงราคาสูงสุดไป……สารพัดข้อหา
เธอเกาหัวตัวเองผ่านชุดป้องกันสุขอนามัยอย่างจนปัญญา แล้วทำหน้าเศร้าพูดว่า “ชื่อเสียงฉันพังพินาศหมดแล้ว!”
พูดจบ เจียงหลินก็กัดฟัน “……โทษหมิงเต๋อเลย”
คังเหยากลอกตาใส่เธอ
แกควรจำให้ขึ้นใจนะว่าตัวเองมาจากหมิงเต๋อ
แถม……เมื่อกี้แกยังฉกเสบียงกระสุนของกองพันปืนใหญ่ไปเกือบครึ่งจากหน่วยสนับสนุนของหมิงเต๋อ
“แล้วจะเอายังไง ยังซื้อขายกันไหม?” เฉวียนหย่าเท้าคาง นั่งยอง ๆ อยู่ข้างเจียงหลิน เธอทำตัวสบาย ๆ อยู่เสมอ ไม่ว่าจะที่ไหนหรือเวลาใด “ถ้าไม่ซื้อขาย เรากลับก่อนก็ได้”
อย่างไรเสีย เที่ยวนี้ก็ยังฉกของมาได้บ้าง ไม่นับว่ากลับไปมือเปล่า
“ซื้อขายสิ แน่นอนอยู่แล้ว” เจียงหลินลุกขึ้นนั่ง แล้วเริ่มค้นหานักเก็บกากในกาแล็กซี G37 บนคอมพิวเตอร์แสง “ไหน ๆ ก็มาแล้ว จัดการซื้อวัสดุให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้สบายใจ”
หลังส่งข้อความไปได้ไม่นาน ก็มีคนไม่น้อยตอบกลับมาพร้อมข้อมูลวัสดุและราคาเบื้องต้น เจียงหลินเลือกดูไปมา ก่อนจะเลือกรายที่ดูน่าเชื่อถือที่สุด
“อีกฝ่ายบอกให้เราไปหาที่พิกัดนี้” เจียงหลินส่งพิกัดให้เพื่อนร่วมทีม แล้วลุกขึ้นจากพื้น หันกลับไปมองเสบียงกระสุนเหล่านั้นแวบหนึ่ง “ของพวกนี้……ฉันไปเช่าหุ่นรบลำเลียงที่ใหญ่กว่านี้มา”