นักเรียนที่ได้รับการช่วยเหลือมีประมาณสิบห้าคน ในจำนวนนั้นราวเจ็ดส่วนเป็นนักเรียนโรงเรียนหมิงเต๋อที่สวมเครื่องแบบมัธยมปลาย ส่วนอีกไม่กี่คนแม้ไม่ได้สวมเครื่องแบบนักเรียน แต่อายุก็ไม่น่าจะเกินสิบแปดปี
ในบรรดาพวกเขา หยางซิงที่มีรูปร่างค่อนข้างผอมบางโดดเด่นที่สุด เธอไม่ได้สวมเครื่องแบบนักเรียน ใบหน้ายังเปื้อนเลือด ดวงตาคมกริบ ไม่เห็นความขลาดกลัวหรือหวาดหวั่นแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อของตัวเอง หยางซิงก็ชะงักไปเล็กน้อย
เธอไม่มีเวลาถามว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ก็เห็นหุ่นรบลำนั้นพุ่งเข้าสู่สนามรบทันที
“หุ่นรบทหารลำนั้นไม่มีคนของเราอยู่ข้างใน!” เสียงที่ค่อนข้างแสบหูดังขึ้นจากช่องสัญญาณสาธารณะ “เราต้องรีบจัดการคนสหพันธ์สองคนที่เป็นตัวปัญหานี้”
ทันทีที่เสียงนั้นสิ้นสุดลง หุ่นรบที่เจียงหลินขับก็ชะงักไปชั่วขณะ ระบบควบคุมเกือบครึ่งหนึ่งถูกปิดกั้น เธอสบถเบา ๆ ก่อนชกแผงควบคุมอย่างแรง
ทหารกบฏใช้แผงควบคุมกลางปิดสิทธิ์ควบคุมบางส่วนของหุ่นรบลำนี้จากระยะไกล
เดิมทีเจียงหลินกับอีกคนก็ไม่ได้เป็นต่อทหารกบฏอยู่แล้ว ยิ่งหุ่นรบลำนี้สูญเสียสิทธิ์ควบคุมบางส่วนไปอีก สถานการณ์จึงตึงเครียดขึ้นในพริบตา
หุ่นรบทหารลำอื่น ๆ เองก็สังเกตได้ว่าหุ่นรบที่เจียงหลินควบคุมถูกยึดการควบคุมไปแล้ว จึงพากันล้อมเข้ามาจากด้านข้าง
ใบเลื่อยวาววับด้วยแสงเย็นเยียบ เจียงหลินเตรียมใจสู้จนตัวตาย ทว่าเธอกลับรู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลเข้าสู่มหาสมุทรจิต ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดจากการควบคุมหุ่นรบทหารได้อย่างมาก