ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น เจียงหลินกับเจียงอิงสอบเข้าโรงเรียนนายร้อยหลีหมิงได้สำเร็จในฐานะหน่วยเดี่ยวสิบอันดับแรก คังเหยาในฐานะช่างหุ่นรบอันดับหนึ่ง และเฉวียนหย่าในฐานะอันดับหนึ่งของสาขาสนับสนุน ทั้งหมดกลายเป็นนักเรียนปีหนึ่ง
พิธีเปิดภาคเรียนของโรงเรียนนายร้อยหลีหมิงเรียบง่ายและตรงไปตรงมาสุด ๆ อธิการไม่มีคำพูดยืดยาว พานักเรียนตะโกนว่า “ใช้เลือดเนื้อและร่างกายนี้ สร้างหลีหมิงขึ้นมาใหม่” แล้วปิดท้ายด้วยคำว่า “เลิกประชุม”
ท่ามกลางฝูงชนแน่นขนัด เฉวียนหย่าคว้าแขนเจียงหลินไว้ได้อย่างแม่นยำ “เจียงหลิน เดี๋ยวเธอจะไปทำอะไรเหรอ”
“ไม่รู้สิ อาจจะกลับไปนอนมั้ง”
เจียงหลินหาวหวอดใหญ่จนหางตาซึมไปด้วยน้ำตา สองวันก่อนเธอไปรับหุ่นรบเชิงฟ้าที่โรงเรียนจัดสรรให้ แล้วส่งให้คังเหยาศึกษาและทดสอบ เมื่อคืนคังเหยาก็เรียกเธอไปกลางดึก บอกว่าต้องเก็บข้อมูลการทดสอบของหน่วยเดี่ยว
ประโยคเดียวของคังเหยาที่ว่า “ฉันรออยู่ที่ห้อง 1102 แล้ว” ทำให้เจียงหลินถูกลากออกมาจากแคปซูลพักผ่อนจนได้ ทดสอบกันจนตีสองกว่าถึงยอมปล่อยเธอกลับ
“คังเหยาน่ากลัวจริง ๆ” เฉวียนหย่าเบ้ปาก “เขาคงเป็นช่างหุ่นรบที่ทุ่มเทที่สุดในรุ่นเราแล้วมั้ง ฉันเห็นคนโพสต์ในฟอรัมว่าตอนนี้ห้อง 1102 ไม่ได้เรียกกันว่าห้อง 1102 แล้ว”
เจียงหลินสงสัย “แล้วเรียกว่าอะไรล่ะ”
เฉวียนหย่ายักไหล่ “เมืองที่ไม่มีราตรี”
ไฟไม่เคยดับเลยสักครั้ง ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป โรงเรียนคงต้องตัดไฟห้อง 1102 บังคับแล้วละ
เจียงหลิน “……”
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับคังเหยาแล้วกลับรู้สึกสมเหตุสมผลอย่างประหลาด